Andrey Kiritchenko - Chip (2002)

Als je net als Andrey Kiritchenko op een minimale plank wil slaan, dan sla je ook weleens mis, tenminste voor mij dan. Ik hou wel van het minimale werk van Kiritchenko, maar dan toch wel het werk waar of op de één of andere manier nog een vreemd ritme wordt opgebouwd op de achtergrond, of waar een bijzonder sterke sfeer wordt neergezet (combi kan ook natuurlijk). Chip mist beiden voor mij eigenlijk. Niet dat het slecht is, maar voor mij kan het zich écht verre van meten met Interplays, Kniga of 00.00. Niet dat het superslecht is, maar geef mij maar die andere Andrey albums.