Glenn Branca - The Ascension: The Sequel (2010)

Het Glenn Branca Ensemble bracht dit album afgelopen donderdag integraal live op het Primavera Sound Festival. Ik was daarbij en ik denk dat ik het beste optreden van mijn leven gezien heb (ik houd nog even een slag om de arm; ik heb dat vaker gedacht en nadat de extase is weggeëbd, kom ik toch weer bij Sigur Ros uit).

Van Glenn Branca kende ik vorige week alleen het werk uit de jaren 80 en ik verwachtte dat hij met zijn ensemble een dwarsdoorsnede van zijn werk zou spelen. Sterker nog, van het bestaan van deze plaat was ik ten tijde van het optreden niet eens op de hoogte. En dat is misschien maar goed ook. Want als ik had geweten dat deze plaat live gebracht zou gaan worden, dan had ik hem van tevoren beluisterd. Met als gevolg dat de verbazing over hoe goed het werk waarmee ik om de oren werd geslagen volledig was weggeweest.

Het ensemble van Glenn Branca bestaat uit vier gitaristen, een bassist en een drummer die in een halve cirkel stonden opgesteld, met in het midden dirigent Glenn Branca. Ja, u leest het goed, dirigent. Want Branca is eigenlijk een klassieke componist, die werkt met hedendaagse rockinstrumenten. En kom nou niet aan met 'er zijn toch zoveel postrockbandjes die dat ook doen?'. Want wat Branca doet gaat verder dan Explosions in the Sky of Mogwai, veel verder.

Absoluut hoogtepunt is het nummer Lesson no. 3 (Tribute to Steve Reich). Alle vier de gitaristen speelden slechts 2 noten. Dit doen ze min of meer om de beurt en dit herhalen ze steeds. Dit komt op een geniale manier bij elkaar en in zo'n twaalf minuten wordt dit langzaam versneld, zodat er aan het einde een waanzinnige geluidseruptie ontstaat.

Toen ik dit live hoorde was ik compleet in extase en ik was niet de enige. Om mij heen stonden enkele wildvreemde mensen die het net zo geniaal vonden als ik en van pure blijdschap vlogen we elkaar in de armen. Wat kan muziek toch mooi zijn.