Nou, ik heb deze weer eens beluisterd. Ik had altijd een zwak voor Reggie Knighton. Samen met Greg Kihn en Matthew Sweet maakten zij in de jaren zeventig heerlijke popmuziek, die geleidelijk aan veranderde in typisch Amerikaanse powerpop. Bij Greg leidde dat in 1983 tot zijn grote USA nummer 1 hit Jeopardy. En voor mij eindigde het daar. Ik geef de voorkeur voor zijn wat luchtige werk uit de jaren zeventig.
En bij Reggie begon het in 1977 en eindigde het bij zijn tweede album uit 1978. Daarna was het afgelopen.
Het was best wel fijn om het album na al die jaren weer eens te horen. Leuke popsongs van wisselende kwaliteit.
Tja, en destijds onderscheidde dit album zich door een heel helder geluid. Maar anno 2024 kan hij zich daar niet meer mee onderscheiden. Halfje eraf, dus.