Theophilus London - Timez Are Weird These Days (2011)

Zijn mixtapes vond ik nooit zo bijzonder, lijkt mij toch wel leuk een album van hem te horen. Hij heeft wel fijne stem en Why Even Try klinkt best lekker moet ik zeggen!

Clip toegevoegd.

Last Name London is dope.

Nice plaatje, hou altijd wel van dit soort half elektro producties.

Wie muziek van Theophilus London aanschaft, krijgt twee garanties: inhoudelijk steekt het werk voortreffelijk in elkaar en de cover van het betreffende werk is afzichtelijk. Dat is zeker niet anders op zijn officiële debuut: Timez Are Weird These Days, waar de slecht bijgelichte rapper/producer bewapend met een te strakke broek op de hoes prijkt. Maar laat je niet misleiden door het uiterlijk van de cd, want aan de andere zekerheid - voortreffelijk werk - wordt ook wederom voldaan. Timez Are Weird These Days is een heerlijke dansplaat met fijne vocalen van de gastheer zelf.

Zo is er de catchy eerste single Last Name London, die spannend wordt gemaakt door de diepe, onderliggende bassen en de echoënde voicesample, en beklijft vanwege een simpel maar doeltreffend refrein van Theophilus. Terwijl hij later op de plaat ook aantoont een uitstekend lyricist te zijn: “It's the skill and the confidence, the will and the dominance//The deeper you get, the more the revert is prominent.” (I Stand Alone). En zo schenkt Theophilus London de toehoorder een juiste mix van bijblijvende, uptempo beats en goed verpakte raps.

Op die formule is weinig aan te merken, hoewel Theophilus het wel op al zijn nummers toepast. Elke track kent een flitsende productie, bestaande uit fraaie lage bassen en leuke synth-effecten plus een lekker in het gehoor liggend refrein waarbij het meezinggehalte hoog ligt. Daar voegt de rapper nog twee of drie sterke coupletten aan toe, waarbinnen hij in hoog tempo de lekker klinkende zinnen aan elkaar rijgt.

En kan Timez Are Weird These Days door dit gebrek aan variatie wel op een hoog cijfer rekenen? Jawel, want steeds dezelfde thematiek stoort niet. Het volwaardige album van Theophilus London duurt namelijk iets meer dan een halfuur, waardoor de stijl van de rapper/producer naarmate het eind nadert vertrouwelijk wordt in plaats van saai. Zo vertrouwelijk zelfs dat Timez Are Weird These Days nog maar eens op repeat gaat.

Bron: Hiphopleeft - Theophilus London - Timez Are Weird These Days

Die cover
Die low-res versie doet de lelijkheid oneer aan dus: hi-res

De hoes is een bijzonder geslaagde pastiche op de doorsnee eighties-hoes, met een eigenzinnige touch door meneer London zelf, en eigentijds door het gebruik van de juiste referenties. En laten dat nu net ook een aantal sleutelwoorden zijn voor de muziek! Met een speelse, soms zelfs feestelijke aanpak in zowel muziek als rijm, weet hij liefde en plezier voor zijn materiaal over te brengen. Hij weet wat er gaande is vandaag, zelfs morgen, en getuigt van voldoende vindingrijkheid om daar een eigen slag aan te geven, zijn intussen typische London-slag. En nu met Timez Are Weird These Days krijgen we een pakket waar dieper is nagedacht over een tracklist, de juiste nummers, een juist aantal,... waarmee de honger die we aan de EP en mixtapes overhielden kan gestild worden! Burp!

Erg relaxte album van Theophilus London, het klinkt ook allemaal erg aanstekelijk.

Het klinkt ook half elektronisch en de manier waarop rap en zang samenkomen is mooi gedaan.

3,5 Sterren.

Last Name London blijft toch een fenomenale track.

Erg lekker is ook de Andhim remix van Wine & Chocolates (7:36). Aanrader!