Frank Fairfield - Out on the Open West (2011)

Hoe gaan we dit noemen 'old fashioned folk/bluegrass' ? Want veel puurder zul je het niet krijgen. Zijn achtergrond is het verhaal van een oude Amerikaanse legende: een getroebleerde zwerver die uiteindelijk zijn weg terug naar Los Angeles vond. Fairfield zwierf door de stad als straatmuzikant, waarbij hij op straathoeken en rommelmarkten de strijkstok over de viool trok en op een banjo of akoestische gitaar hamerde.
Tot op een gegeven moment de juiste man dit hoort, hij neemt hem onder zijn hoede, wordt zijn manager en zorgt ervoor dat Frank Fairfield met Fleet Foxes gaat touren.
En een platencontract bij Tomskins Suare krijgt, specialist in deze 'old fashioned folk'. Was het eerste album vooral alleen Frank Fairfield, hier heeft hij wat gastmuzikanten om zich heen verzameld die zo nu en dan spelen en meezingen.
Juist bij een muzikant als Frank zou je verwachten allerlei oude en eventueel obscure appalachian achtige songs. Maar hij speelt maar drie traditionals en deze zijn alle drie enkel instrumentaal, de andere nummers heeft hij zelf geschreven. En dat is vreemd voor iemand die zich absoluut niet ziet als singer-songwriter. De nummers die hij schrijft zijn alles behalve vrolijk, dat was ook niet te verwachten.
Het klinkt zodanig dat je soms denkt dat je Doc Watson een oude blues hoort spelen of dat je beland bent bij een oude veldopnale van Alan Lomax.

Maar wat klinkt dit puur !
Natuurlijk moet je wel tegen de wat hoge zeurderige stem van Frank kunnen, maar dat hoort zo bij de songs.

Pichfork schrijft het volgende (vertaald) : 'Fairfield is het overwegen waard, zelfs als je de oude muziek nog nooit hebt gehoord of overwogen. Hij speelt met een zeldzame integriteit en offert zijn leven op op een manier die precies doet wat folkmuziek moet doen: het vertelt de wereld zoals de zanger die ziet, vermengt verdriet met zoetheid, opwinding met neerslachtigheid en ellendige depressie. Dit heeft niets met genre te maken; hiphop, jazz en rock voelen ook allemaal zo aan. Net als de beste van allemaal, lijkt Fairfields muziek onverbiddelijk echt en volkomen noodzakelijk."

Ik heb daar helemaal niets aan toe te voegen.