Ron-Le-Bass - Pure Groove (2011)

Ron-Le-Bass is een bassgitarist die vooral bekend werd door mee te spelen met grote artiesten. Nu komt hij met ‘Pure Groove’, zijn eerste eigen album. Hierop wordt hij weer bijgestaan door diezelfde artiesten. Zo horen we Shirma Rouse, Phatt, Soniq en Raquel Brown voorbij komen.
Mooi om te melden is ook dat hij alle songs op dit album zelf componeerde.

Het album opent met ‘All the Way’. Nummer wordt door een lome hiphopachtige beat gedreven. Goede zanger(Soniq) en prikkelend gitaarspel van Ron-Le-Bass. Moet zeggen dat dit nummer wel echt door Soniq gedragen wordt. Niks mis mee natuurlijk, het hebben van sterke gastvocalisten.
Op ‘Cleaning House’ wordt hij bijgestaan door Raquel Brown. Zangeres met een fijne stem, op een fijn nummer. Beetje 80′s productie, relaxte swing. Er is ook ruimte voor een futuristische gitaarsolo van Ron-Le-Bass. Erg cool gedaan.
‘Deserve’ is het volgende nummer. Ook hier horen we weer Soniq, maar dit keer ook Bianca Pinas. Dat Soniq een goede zanger is weten we nu al, de stem van Bianca Pinas past er goed bij. De bass is lekker diep.
Ook op ‘Future Wife’ weer wat gastartiesten. Dit keer horen we Phatt. Ook een fijne zanger moet ik zeggen, soms een wat zeurderige uithaal maar dat stoort niet heel erg. Ik mis wel wat de gitaren van Ron-Le-Bass op de voorgrond. Want het is toch zijn album?
Één van de sfeervolste nummers van dit album is ‘Glad You’re Still My Girl’. Ron-le-Bass wordt hierop bijgestaan door Soniq, Flame en Joelle Vierling. De hele sfeer zit er gedurende het nummer gewoon erg goed in. Fijn om te beluisteren.
De sterke Soniq horen we ook weer op ‘Heaven’. En wederom mis ik toch wel wat de aanwezigheid van Ron-le-Bass. Hij mag er van mij wel wat meer solo’s uitgooien. Lekker basssolo of snerpende riffs, dat wilde ik graag horen.
En met ‘Hip hop funk’ is dat er eindelijk. Eindelijk horen we eens lekker die gitaar gaan. En daar is Ron-le-Bass goed in, dat is waarom dit een solo-album van een gitarist is! En dat Jordy van Toornburg meedoet maakt niet zo heel veel uit. We horen de riffs!
Mooi zangeres horen we op ‘My Boo’. Bianca Pinas doet namelijk weer mee op dit nummer en laat horen over een mooie, lekker in het gehoor liggende stem te beschikken. Verder een vrij aardig nummer, gaat makkelijk easy-listenend voorbij.
‘My Brother’, Hier in ieder geval gezongen door Poliana Vieira. Weer weet R0n-le-Bass met haar een prima gastartiest op te trommelen. Heeft hij dus wel goed oor voor.
De fantastische zangeres Shirma Rouse horen we op ‘Shoulda Woulda Coulda’. Een cover van Luther? Of van Beverley? In ieder een nummer met een goede sfeer, lekker aanstekelijk refrein die je goed mee kan schreeuwen. Één van de betere nummers van het album.
Afluister van het album is ‘Music Makes the World Go Round’. Beter bekend natuurlijk met het woordje Money, maar gelukkig gaat het dus om de muziek en niet om het geld. Op dit nummer horen we rapster D-Luzion. Om eerlijk te zijn ben ik geen fan van haar flow, haar stem, haar rhymes. Maar gelukkig zijn er maar twee verses van haar kant en wordt ook nog gezongen.

Zo eindigt het eerste solo-album van Ron-le-Bass. Een album waarin hijzelf best wel wat meer aandacht aan zichzelf had mogen geven. Ik had graag wat meer solo’s in gitaarwerk gehoord. Wel heeft Ron een bijzonder goed oor in het uitkiezen van gastartiesten.