Wu Lyf - Go Tell Fire to the Mountain (2011)

Als je wilt weten hoe ze live zijn:

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/44625638

Precies mijn gedachte nu ik dit album voor het eerst opzet. Hopelijk gaat de zang op de lange duur wennen want alleen al om het instrumentale gedeelte wil ik dit zeker vaker luisteren.

Edit. Ik vind het bij de 2de luisterbeurt al veel beter.

Het doet me wat denken aan Tentacles van Crystal Antlers. Waarschijnlijk zitten de roepende zang en het gebruik van orgeltjes daar wel voor iets tussen..

WE BROS !

Wil het natuurlijk zelf live ook meemaken .

Such a Sad Puppy Dog is zo'n heerlijk nummer! Hoe die drums inkomen en vervolgens die gitaar akkoorden er boven op is echt geniaal.

6 maart Melkweg

Stom dat dit album langs mij heen gegaan is, afgelopen jaar.
Over een cijfer ben ik nog niet helemaal uit, maar dit klinkt heel sterk.

Ik had besloten een tijdje geen nieuwe muziek te luisteren onder het mom '(her-)ontdekken wat je al hebt'. Je kan elke week bovenop het muzieknieuws zitten en nieuwe dingen willen ontdekken, maar dat heeft me de laatste jaren te veel tijd gekost. (Vond ik zelf, voor een tijdje.)

Nu luister ik sinds een paar weken wat ik het afgelopen jaar gemist heb, en dit album van Wu Lyf is het eerste dat me echt van mijn sokken blaast! Bij de meeste muziek heb ik niet het gevoel iets gemist te hebben, maar Wu Lyf voegt heel veel toe aan mijn (inmiddels sterk uitgedunde) catalogus!

Wow. Moeilijk in een hokje te plaatsen, terwijl ik daar zo van hou. Genre Rock? Oke dan, heb ik nog niet zoveel van. De stem schrikt even af, maar went snel. Heel tof.

Deze gasten mogen wel weer eens wat laten horen. Vind dit nog steeds een erg bijzondere release.

Dat eerste nummer alleen al. Strak en professioneel gemusiceerd die intro.

Versta alleen wel nog steeds werkelijk geen reet van de teksten. Wat dat betreft bijna een soort Sigur Ros voor mij dit.

WU LYF is er vrij geruisloos mee gestopt. De zanger is wel bezig met een soloproject.

Bizar enigmatische gasten zijn het ook.

De plaat 'Go Tell Fire to the Mountain' van de band WU LYF is de meest over het hoofd geziene plaat van de 21ste eeuwse popmuziek. In gesprek met de zogenaamde 'indie' fans hoor je namen vallen als The National, Foals, Bombay Bicycle Club, Bloc Party, &c vallen. WU LYF schittert altijd door afwezigheid. En dat is zonde.

WU LYF heeft met 'Go Tell Fire on the Mountain' een plaat gemaakt die een zeer specifiek gevoel verwoordt. Het is verlorenheid, maar ook een grote drang naar iets doen, iets ondernemen. Uit de plaat spreekt jeugdigheid. Melancholie wordt afgewisseld met enorm energieke, dansbare nummers, maar speelt juist ook door die nummers. Deze plaat gaat over opgroeien en je weg zoeken. Het gaat over geloven in iets, tegen beter weten in. Het doet daarmee denken aan zoiets als Catcher in the Rye.

Deze plaat is een van de weinige 'indie' platen die ook daadwerkelijk indie is. Got Tell Fire to The Mountain is gerealiseerd met steun van de Lucifer Youth Foundation ("The Lucifer Youth Foundation is a non-for-profit organization anchored to the concrete truths of unconditioned youth."). De plaat is opgenomen in een kerk, waar ook het kerkorgelgeluid vandaan komt dat de plaat opent. Go Tell Fire is opgenomen zonder steun van een platenlabel en daarmee dus werkelijk onafhankelijk en zonder compromis.

Het heeft weinig zin deze plaat nummer voor nummer te bespreken. Daarvoor loopt het een te veel over in het ander. De toon wordt gezet aan het begin, met de zware orgelklanken van 'LYF'. Als de plaat eenmaal van start is gegaan dan is hij ook niet meer te stoppen. Er zijn rustpunten, maar over het algemeen blijft de plaat de luisteraar opzwepen. Een belangrijke bijdrage daaraan wordt geleverd door Ellery James Roberts, de zanger, die zijn woorden maar half lijkt uit te spreken en een erg rauw geluid produceert met zijn stem. Persoonlijk vind ik dat een van de aspecten van dit album die het tot een hoger niveau tilt. Het stemgeluid doet denken aan dat van Tom Waits, maar is nog meer overdreven. Bij vlagen klinkt het krachtig en opzwepend, bij vlagen lijkt het ook een verdrietige wanhoopskreet. Het duidelijke zwaartepunt van dit album ligt bij de nummers 'We Bros' en 'Spitting Blood', waar de energie en kracht volkomen los lijkt te komen. Rustige pianoklanken en mondharmonica (?) luiden de plaat uit, maar niet voordat het laatste statement 'Heavy Pop' gemaakt is (met de prachtige tekst Like children they play/ I wanna feel at home/ I wanna feel at home).

Dat WU LYF probeert en slaagt een plaat geheel naar hun eigen smaak en onafhankelijk van een platenlabel te maken is al een bewonderenswaardig feit. WU LYF is daarmee een van de weinige werkelijke indie bands van tegenwoordig. Deze plaat lijkt tot stand gekomen te zijn uit pure jeugdige energie en moed en blijkt een waanzinnige prestatie, maar tevens ook statement. Go Tell Fire to the Mountain is een (tegenwoordig) ongekend statement van jeugdigheid en is daarom alleen al enorm belangrijk. Het doorbreekt het saaie en weinig energieke dat de tegenwoordige indie kenmerkt, hoewel het ook blijft raken aan persoonlijke thema's en gevoelens.

Het is spijtig dat WU LYF een niet vol te houden project bleek te zijn, vooral voor de zanger Ellery die er eind 2012 mee opgehouden is. Het is boeiend om zijn statement te lezen (hier). Het zegt veel over WU LYF. Desondanks schijnt het baken van WU LYF fel en blijft inspireren.

p.s. Voor de teksten van de nummers dien je uiteraard de cd (of LP, ook heel mooi!) aan te schaffen. Ze zijn zeer de moeite waard.

Goede review, zo mag je er meer schrijven.

Het is inderdaad een geweldige plaat. Het klinkt of GY!BE een poppier koers is gaan varen met Tom Waits als kapitein. Ik heb serieus zitten slapen in 2011...

Na het ontdekken van het geweldige eerste solonummer van Ellery James Roberts, heb ik ook maar zijn werk voor de band Wu Lyf opgezocht. En dat is een fantastische keuze geweest, hoewel ik tegelijkertijd baal dat ik deze inmiddels opgeheven band nooit live heb mogen zien. Go Tell Fire to the Mountain is, afgezien van de afzichtelijke albumcover, een geniaal album met schitterende nummers die uitblinken in originaliteit, een gelaagde en veelal geduldige opbouw en uiteraard de prettig schreeuwende Roberts die er alles uitgooit.

Hoogtepunten zijn er in de vorm van 14 Crowns for Me, & Your Friends, Heavy Pop en We Bros. Maar eigenlijk zijn er maar weinig mindere nummers aan te wijzen. Het debuut en helaas ook het laatste album van Wu Lyf is een voltreffer waar ik nog veel plezier aan ga beleven.

Daar ben ik ook wel van overtuigd ja. Ik denk dat de typering 'woest aantrekkelijk' nog het meeste de lading van dit album dekt.

Mooie review oo3i. Ik vond de sfeer rond de groep prachtig; voelde me deel van een 'familie' bijna, met de bandana bij de Heavy Pop 12" zucht...

Die riff van We Bros blijft geniaal. Een van m'n favoriete zomernummers.
Overigens ben ik nu pas op de hoogte van z'n briljante solo nummer.
KEROU'S LAMENT (??) - YouTube

Mijn review teruglezend is het eigenlijk een beetje een beroerd en ook nogal clichématig stukje... Ik had wel wat meer tijd met de spellingchecker en het herlezen mogen doorbrengen. Sommige dingen die er staan zijn echter ok.

Het is een tijd geleden dat ik de plaat gehoord heb, maar nu ik hem opnieuw hoor maakt hij hetzelfde los als wat ik hierboven heb proberen te verwoorden. De energie is zeer goed. De hele plaat mag ik zeer graag om waar het voor staat, als bewijs van jeugdigheid en als bewijs dat het leven woest aangegaan wordt.

Het statement van Ellery moet je echter echt lezen.

Er is meer in het leven dan spelen in een rockband. En er is ook meer in het leven dan muziekrecensies schrijven.

Blijft een indrukwekkende release. Jammer dat die jongens ermee zijn gestopt.

We Bros een gigantische track. Je zou niet denken dat men na zulke sublieme vibes besluit het bijltje erbij neer te gooien. Misschien is de track ook groter dan henzelf dat vermoed ik haast van wel.

Ellery James Roberts is doorgegaan met LUH/Lust Under Heaven: LUH

Top dank voor de tip.

Zag ergens al wel een nummer voorbij komen maar kon nergens uit opmaken dat ie ook al serieus albums aan het droppen was.

Paar mooie tracks gehoord maar ik mis de rauwe spontaniteit van deze. Onderstreept dan ook nog maar eens wat voor legendarische release dit is. De zon schijnt echt door op deze nummers. Recht in je smoel zomerzon, laatst nog een paar frontaal van gevangen. Paranoia in het hoogseizoen. Mij niet geheel onbekend, dus weet hoe dat smaakt. In de woorden van P.P. op haar peepee tape 'wel erg zout'.

De ziltige verspilling al gutsend.

Niet altijd even prettig.

Maar verder best lekker.

Intens album! Lekker rauw stemgeluid, opzwepende drums en krachtige gitaarpartijen. Ik versta ook geen reet van de zanger, maar je voelt de passie waarmee hij zingt. Soms klinkt het alsof hij in het frans zingt.

Destijds in 2011 gelijk het album aangeschaft. Een heel warm folky sound sausje. De stem deed me denken aan de zanger van Man Man.

Een eenmalig juweel om te koesteren dus. Er is nooit zoiets geweest en zal er ook niet meer komen. Liep ernaar te luisteren zoals ik al zei ruige landschappen bewandelende in verschillende weersextremen bevangen en liep maar te denken de f moet dit voorstellen. Uiteindelijk maakt het ergens wel sense dat het voor de band zo is gelopen, dat het hierbij blijft. Dit album bevat een aantal instrumentale segmenten, minuscule dingetjes bijna die ik enkel als hemels kan aanmerken. Ik persoonlijk zal dit album mijn hele leven en ook nog daarna bij me dragen. Dit soort dingen maken het bestaan op deze aarde waardig.

Ontdek nu net de band Lost Under Heaven. Dat is dus de zijproject van zanger Wu Lyf. In 2016 via het MUTE label al een album uitgekomen en in 2019 z'n tweede.

elke zomer opnieuw doet deze het zó goed

Iemand deze al vergeten.

Ik zeer zeker nog steeds niet.

Wel is hij inmiddels van streaming verwijderd zag ik.