De kwaliteit die we van Chris Watson mogen verwachten: enorm boeiende veldopnames. De combinatie tussen de bijen en het koor in deel twee is heel vervreemdend.
Toch blijf ik erbij dat ik moeilijk een luisterhouding kan aannemen bij 'Midnight at the Oasis'. Het interesseert me, ik kan het stuk uitzitten, maar ik weet niet zo heel erg goed wat ik ermee aan moet. Ik kan het niet ondergaan zoals ik met bijvoorbeeld ambient of minimal music wel kan.
'The Bee Symphony' is meer mijn ding. Inderdaad een briljant stuk dat me, zoals ik al eerder zei, wat aan Stockhausen doet denken. Beoordelen vind ik vanwege die verschillende waarderingen best lastig. 3,5* moet dan maar als tussenweg dienen.
Tof te horen dat het 2e stuk je erg goed bevalt.
Ik kan het heel moeilijk uitleggen wat het met dat eerste stuk zou moeten doen, maar denk dat het vooral ook een kwestie van tijd is om meer into field-recordings te komen.
Enige dat ik er nu in ieder geval over kan zeggen is het je te laten overkomen.
Maar wellicht zou je eens iets moeten proberen dat niet zo obvious natuurgeluiden zijn. In het field-recordings topic had ik nog wel wat zaken gezet.