Roy Buchanan - Second Album (1973)

Vandaag de 2fer Roy Buchanan en Second Album beluisterd. Viel niet mee, viel niet tegen. Wel apart dat bij dit album nog geen enkel bericht staat, want dat verdient de beste man wel. Het is alleen net niet dat soort blues waar ik warm voor loop. Het is technisch allemaal prima, maar om nou te zeggen dat hij de gevoelige snaar raakt, nee. Het blijft allemaal een beetje vlak vind ik. Dit is nou zo'n man die blues speelt, zonder bluesgevoel. Luister eens naar het nummer After Hours, begint veelbelovend maar kwijnt compleet weg. I won't tell you no lies idem dito. Nooit weet hij je echt te raken. Ik wilde dit album eerst met 3,5 sterren waarderen, omdat ik deze iets beter vind dan zijn voorganger. Dat is echter te veel. Ik rond 3,2 naar beneden af. Leuk voor een keertje.

Buchanan is een geval apart. Er zijn maar relatief weinig bluesgitaristen met een direct herkenbare stijl. En er zijn er nog minder die binnen de blues toch een echt unieke, nieuwe draai aan de muziek weten te geven. Buchanan kon dat allebei, alleen mijn ervaring is tot dusver dat hij vooral schittert als gitarist. Naar deze plaat luister ik meer als gitarist dan als liefhebber. Hij heeft een vrij bijzondere manier van spelen en gebruikt niet de meest conventionele technieken. Echt een fascinerende stijl, die hier dan nog niet eens op z'n best geëtaleerd wordt.

Alleen wat er blijft er zonder de leadgitaar over van een nummer als 'Five String Blues'? Nog geen geraamte. O.a. 'Treat Her Right' en 'I Won't Tell You No Lies' hebben precies hetzelfde. Dat zijn geen volwaardige nummers, maar meer jams.

Als zanger blinkt Buchanan niet uit en ik meen dat hij vocaal ook redelijk vaak wordt bijgestaan. Toch zit het probleem 'm vooral in het gebrekkige songwriterschap van Buchanan. Voor een muzikant van zijn kaliber viel hij gedurende zijn carrière (volgens mij?) toch ook wel redelijk vaak terug op covers.

Thank You Lord is wel een heel matig nummer die misstaat op dit bijna geheel instrumentaal blues album.