Roy Buchanan - That's What I'm Here For (1974)

Zwaar melancholiek, qua gitaar en niet in het minst de zang. Hey Joe is verrassend gecoverd.

Eén van de betere albums van Buchanan waarop zijn gitaarspel én de songs dik in orde zijn. 'Roy's Bluz' is live nog wel een klasse beter.

Mijn eerste kennismaking met Roy was dit album en dan vooral het intens gespeelde 'Hey Joe', een ongelooflijke, nooit eerder vertoonde exercitie van piepende flageoletten in het allerhoogste bereik. En dat allemaal zonder het gebruik van effectapparatuur. Het klinkt nog steeds als tovenarij.

Volgens mij gebruikt hij wel overdrive. Kan wel dat het de overdrive uit zijn versterker is.

Mijn inschatting is dat het vanuit de versterker komt. Overdrive-pedaal klinkt m.i. net wat anders.

Ben best wel benieuwd naar dit album. Op Spotify kan ik hem niet vinden en op You Tube kan ik ze ook lang niet allemaal in de studioversie vinden. Er wordt nogal hoog opgegeven over Buchanan. Daarom heb ik zijn eerste 2 albums beluisterd, maar die vond ik wat magertjes. De positieve berichten over dit album maken me toch weer nieuwsgierig. De paar nummers die ik hiervan op Youtube heb gezien klinken alvast een stuk beter dan zijn werk van de eerste albums. Weet iemand of en waar dit album verkrijgbaar is?

Bij de beste platenzaak van Nederland: That's what I'm here for en dan krijg je de opvolger 'Rescue Me' er nog bij ook.

Deze versie van Hey Joe is fenomenaal,uitschieter op een vrijwel perfecte plaat.

Sterk Buchanan album. Vooral nummers één tot en en met zes.