Deep Purple - Live in London (1982)

Deze is in 2007 opnieuw uitgebracht met 1 nummer meer erop: Space Truckin'. Ik weet niet of hij daardoor meer de moeite waard wordt, we zullen zien.

Maar het is wel een nummer van meer dan een half uur

Dat klopt, maar als het originele concert langer was dan hadden ze voor mij wel het hele concert erop mogen uitbrengen, ja ik hou dr van om complete dingen te hebben. En het nummer hoeft niet per se boeiend te zijn als het een half uur duurt.

Een half uur lijkt me zelfs wel heeeeel lang,zitten daar geen stukken van andere nummers bij ofzo?

Waarschijnlijk wel, net zoals bij de versie op "made in japen" waar er stukken van "madrake root" en "fools" terug te horen zijn.

Ja dat denk ik ook wel, want ze zullen niet een goeie 20 minuten solo's gaan spelen, neem ik aan.

Tja ik wacht even met het uit te zoeken,de beste prijs die ik voorlopig heb gezien is 17,50,wat ik tich echt veel vind.Heb nog nooit een CD gekocht duurder dan 10

Groot gelijk, Jupilerman, als je even wacht vind je het binnen de korste tijd voor ongeveer 10 €, gewoon even wachten dus.

Deze is zelfs 50 euro waard!

Deze heb ik een tijd terug op lp gekocht voor E 3,-. Zonder Space Truckin' dus. Erg leuke live plaat.

Ik ervaar dit toch als een van de mindere live-albums. Mijn voorkeuren gaan uit naar (in oplopende sterkte) 'Scandinavian Nights', 'Live in Denmark', 'Made in Japan' en 'Live in Japan'.
Het prijsnummer 'Space Truckin'' komt er hier, ondanks de veelbelovende lengte, maar bekaaid vanaf.

Vergeet California Jam niet!

Die ken ik (nog) niet. Zal 'm eens proberen.

Helaas moet ik melden dat ik niet heel veel plezier beleef aan Deep Purple - California Jamming (1996), d.w.z. de uitvoeringen blijven naar mijn smaak achter bij die van de genoemde albums. Ergo, mijn lijstje hierboven blijft gehandhaafd.
Uiteraard hoeft niemand zich daar wat van aan te trekken.

Het opent meteen al goed met een uitstekende uitvoering van Burn.De gitaar van Ritchie Blackmore is goed hard aanwezig. Bij Might just take your life/Lay down,stay down probeer ik mij niet aan de zang van Glenn Hughes te storen.Als bassist is hij uitmuntend. Dan komt het onvoorstelbaar fel gespeelde gitaar intro van Mistreated. Allemachtig zeg,en dit was nog maar een voorproefje van de You fool no one solo. David Coverdale blinkt uiteraard ook uit in Mistreated. Smoke on the water is minder geslaagd door het solo zangstuk van Hughes.(Toch heeft Glenn fans genoeg.Vroeger zat ik bij de DP fanclub en daar zitten aardig wat Glenn Hughes fans.) You fool no one heeft een Jon Lord intro van ongeveer slechts 3 minuten,Een Ian Paice solo van pakweg dezelfde lengte en vooral een wel heel erg felle,agressieve en snelle Blackmore solo. De bonustrack ken ik niet en is ook niet iets om je druk om te maken. (Ik ben wel bekend met de California Jam.) Van live in London heb ik de langspeelplaat wel.Mischien koop ik de cd nog weleens. Eerst maar vier sterren.

Het is zeker geen broodje Aap als ik roep dat "Live in London (1982)" een geweldig live album is. De muziek staat als een huis. De live uitvoering van "Mistreated" is natuurlijk magistraal. Wat ook zo prettig is aan "Live in London (1982)": de orgelpartijen van Jon Lord zijn nadrukkelijk hoorbaar. Na "Made in Japan" het beste live album van Deep Purple. 5*****

Ik heb deze mijn vader eens cadeau gedaan en toen zelf ook geluisterd. Ik moet zeggen dat het erg lekker klinkt. De sound die mij bij Deep Purple in Rock zo tegenstaat, vind ik hier niet terug. Ook staan er boeiende songs op.

Ik heb hem nog niet genoeg beluisterd om een stem te geven, maar ik denk dat dat best 4 sterren zou kunnen worden.

Might just take your life en Lay down stay down behoren tot het saaiste dat Blackmore ooit geschreven heeft. Mijn verlangen het album Burn in zijn geheel te horen is gezakt tot beneden het nulpunt.

Daar ben ik het grondig mee oneens. Niet dat LiL een slecht album is of zelfs middelmatig. Het is echter duidelijk te horen dat Mark III ietwat onzeker is. De bandleden weten nog niet precies wat ze van elkaar kunnen verwachten. Blackmore heeft nog niet uitgevogeld welke speelstijl het beste past bij elk nummer; vooral op Smoke on the Water is goed te horen dat hij in een overgangsfase zit. Het gevolg is dat de band vrijwel nergens met volle overgave speelt én, bijzonder zeldzaam, dat Blackmore overschaduwd wordt door Lord.
Kortom: een hardrockband die timide speelt - dat klopt niet.

Wat B Robertson neerpent is een uitstekende omschrijving van dit album.
En wat M Nieuweboer schrijft klopt ook dat het orgelspel van Lord wel erg vaak naar voren komt ten koste van de gitaarpartijen.

Toevoeging: Dit concert uit 1974 in noord london (nog geen jaar na het verlaten van gillan&glover van DP) is door de BBC opgenomen en in eerste instantie ingekort voor het radio programma. De 2007 2cd release is gerestaureerd en geremasterd (uh niet de cd maar de 16 track opnames).Het bijgeleverde boekje (of inlay) beschrijft de historie van de band van vlak voor dit album en de show zelf (ticket prijs 1-2 pond hahaha) met foto's van de tour en posters. Daarin is op te zien dat Elf in het voorprogramma zat en ja een jaar later dus in RB's band.

Van de officiele live releases is hier You fool no one en Mistreated een van de meest meeslepende imo

De beste uitvoering van "Burn" die ik ooit hoorde staat hierop.

Mijn stem is op de LP gebaseerd en de 2CD is inmiddels aan de collectie toegevoegd. Mooie aankondiging als the loudest band in the world. "Put your hands together please, Burn with Deep Purple" en dat gebeurt hier ook op 22-5-1974. Het California Jam optreden was anderhalve maand eerder dus tijd genoeg om op elkaar ingespeeld te zijn, lijkt mij als muzikale leek tenminste. De uitvoeringen van Burn en Mistreated vind ik geweldig en als Jon Lords orgel de gitaar wat overschaduwd, wordt dat op de koop toegenomen. Die gitaarsolo in You Fool No One doet me nu nog versteld staan; in vergelijking daarmee streelt Steve Morse je oren, maar dat terzijde. De solo's van Jon Lord en Ian Paice hierin zijn, in vergelijking met de 1972 MK II opnames, in lengte gehalveerd. Space Truckin' vind ik na het reguliere gedeelte saai worden tijdens de improvisatie waar Glenn Hughes de zang verzorgt; net als David Coverdale kan hij weinig met dit nummer. Er wordt nog een instrumentaal stukje Child in Time in verwerkt. Na een kwartier komt de traditionele versnelling en Jon Lord klinkt bijzonder freaky tijdens zijn solo. Daarna wordt het niet bijzonder interessant meer met Ritchie Blackmore zijn aandeel en gelukkig werd Space Truckin' bij MK IV geschrapt. Op de LP wordt wel eens, noodzakelijkerwijs, in de ruimte tussen de nummers geknipt. De hoes is anders dan de hier afgebeelde 2CD remaster uit 2007.

Deep Purple - Live In London (Vinyl, LP, Album) | Discogs

Als je van alle live releases een best of samen zou moeten stellen ( waar de songs maar 1 x op mogen voorkomen ) dan nomineer ik You Fool No One van deze Live in London. Maar op welke staat de beste Mistreated?

Mistreated zou ik gewoon van Live in London halen, i.i.g. niet van MK III: The Final Concerts. De versie van California Jam is er dan ook nog en op het album Perks and Tit (2004) Alternatieve titel: Live in San Diego 1974 staat ook een Mistreated (ken ik bij nader inzien niet).

Live in Lonon met nieuw bloed in de gelederen Burn opent fris en sterk, Might just take your live fungeert als de nieuwe Smoke on the water waar Jon Lord het naar een climax brengt. Kwa zang vind ik de studio versie mooier van Lay down stay down en instrumentaal wordt deze niet wezenlijk anders gespeeld.

Mistreated eindigt met een prachtige emotionele outbreak van David Coverdale die ik ook niet zou willen missen. De versie van Made in Europe en Last concerts verschilt dan weer in een prachtige improvisatie van Blackmore die hij nog verder voortzet op Live On Stage van Rainbow

You fool no one begint met de klassieke klanken van het Jon Lord intro wat vervolgens uitmondt in scheurgeluiden en ja hoor: iedereen is er klaar voor. Ian paice trommelt het naar binnen, Blackmore gaat als een demon tekeer in de rif en solo, vervolgens in een subtiele blues solo, het gaat weer verder met een drumsolo van ian Paice, eindigend in the mule. Dit alles ook uitstekend gezongen.

The mule vind ik een hoogte punt van purple, innovatief, orgineel, melodieus, prachtige zang en instrumentaal schitterend

De versie van Space trucking heb ik kunnen downloaden en lijkt in de finale wat Paint it black te hebben, toch weer anders dan de California Jam en beter in geluidskwaliteit. Jon Lord experimenteert met de moog i.p.v. Hammond, maar dat deed hij ook al in California.

The California Jam Space trucking solo van Blackmore geldt wat mij betreft als een hoogte punt. Bloodstollend, haunting, melodieus althans voordat hij zijn gitaar een diggelen sloeg en een explosie veroorzaakte, vanaf dat moment hoor je een hoop herrie wat voor mij niet zo hoeft., maar die solo daarvoor!!!!!!!!

Hier staat wat mij betreft de beste live versie van "Burn" op. De rest is ook goed en het is vooral een echt live concert, opgenomen door de BBC. Wel zijn zowel David Coverdale en Glenn Hughes op sommige momentjes wat schor, a la Paul Rodgers, terwijl ze de hogere tonen (vooral Hughes...) wel glad halen. Mooi ook nog "Might Just Take Your Life" en "Lay Down, Stay Down" in de setlist.

Op Spotify begint de plaat met 'Lay Down Stay Down'. Geen idee waarom.

Op Tidal ook, da's wel vreemd ja. Geen release heeft dat.