YOB - Atma (2011)

Best een dik plaatje!
Adrift in the Ocean is met Scott Kelly van Neurosis btw.

Inderdaad eenvettig plaatje! De zang klinkt beter; 't is allemaal iets rauwer geproduceerd. Ik vond bij de vorige plaat de zang nogal vervelend galmen.

Volgens mij hoor ik Scott Kelly ook duidelijk op Before We Dreamed of Two!

Ow, wacht, volgens mij bedoel ik die track ook ipv Adrift in the Ocean.

Blijkbaar levert ie een vocale bijdrage op 'Before...' en drumt ie mee op 'Adrift...' Correctie is verstuurd!

Best een aardig album. Meeslepend, ruig, maar toch ook wel weer subtiel. Goede afwisseling van de cleane (bijna black sabbath) achtige zang met de wat rauwere zang. Best een leuk plaatje ja. Je moet er wel even de tijd voor nemen, maar dan neemt het je ook wel mee.

Na een toffe opener met bezwerende grommende gitaarpartijen en hypnotiserende zang denk ik bij mezelf dat dit wat kan worden. Het volgende nummer Atma doet de hoop verder oplaaien. Aan de zang moet je wel wennen maar dit klinkt verre van slecht. Before We Dreamed of Two duurt me veel te lang en bevat te weinig variatie om me te kunnen boeien, het gaat me veel te traag. Upon the Sight of the Other Shore gaat onopgemerkt aan mij voorbij. Het kalme begin van Adrift in the Ocean is prachtig, jammer genoeg duurt het maar vier minuten tot het weer losbreekt maar het gaat.

Ik heb dit album nu een keer of drie, vier keer beluisterd. Tot nu toe heb ik elke keer geconcludeerd dat ik deze plaat vooral saai vind. Ik mis variatie en opbouw in de nummers, en daarbij spreekt de zang me niet aan (ook die van Scott Kelly niet).

Meer dan 2,0* zit er wat mij betreft niet in.

Met de jaren gaver! NEVER BOW!!

Er is een remaster van Atma verschenen op de streamingdiensten, fysieke release: 8 april 2022.

Atma (Deluxe Version) [FULL ALBUM STREAM]

Atma straalt een ander soort energie dan zijn voorganger. Waar The Great Cessation voelde als een grootse, allesverterende comeback, klinkt Atma directer en compromislozer.

De productie is droog en ruw, de riffs zijn meer rechttoe rechtaan, en het album ademt minder zweverigheid dan eerdere platen. Dat is op zich verfrissend, maar het mist wel een beetje de gelaagdheid en dynamiek van The Great Cessation en The Unreal Never Lived. Prepare the Ground en het titelnummer zijn logge stoomwalsen, met een nadruk op kracht en herhaling, maar bieden minder verrassingen.

Atma is nog steeds een uitstekend album, maar voelt in het licht van zijn voorgangers als een pas op de plaats. De ontwikkeling die Yob eerder liet horen lijkt hier even te stagneren — of misschien is dat gewoon het effect van teveel Yob achter elkaar luisteren.

1. The Great Cessation
2. The Unreal Never Lived
3. Atma
4. The Illusion of Motion
5. Catharsis
6. Elaborations Of Carbon