KISS - MTV Unplugged (1996)

Erg goed optreden van Kiss. Hier staat de beste versie van Beth op, wat ik een kippenvel moment vind.
Ik vind Beth in andere uitvoeringen, 1 van de slechtere nummers van Kiss.

Ben zelf nooit een Kiss fan geweest, maar in mijn jeugd wel ontzettend veel naar geluisterd. Mijn jongere broer was namelijk een groot fan en draaide zijn plaatjes op drie kwart open. In de jaren er na ben ik Kiss meer en meer gaan waarderen. Waarschijnlijk niet op de laatste plaats uit hang naar nostalgie. MTV unplugged is echter het album dat mij heeft doen inzien dat die oude knakkers wel degelijk echt goed muziek konden maken. Helaas is Kiss op de allereerste plaats verworden tot een heel dure prostituee in plaats van rockband. Alles voor de muntjes......

Ik blijf dit één van de beste unplugged albums ever vinden. Verveeld me nooit. Gooi er een halve ster bij op.

Al jaren ken ik de band Kiss, en ben ook een groot liefhebber van hun muziek, en natuurlijk zijn het meestal eenvoudige meezingers met een groots uiterlijk vertoon met vuurwerk en explosies op een live podium, maar deze had ik echt nog nooit gehoord, ken hem pas een halfjaar nu, en al ontzettend veel afgespeeld! Verbazingwekkend hoe ze met acoustische instrumenten en hun eigen stem zonder extra,s zo super goed overeind blijven. En Stanley laat horen wat voor goede strot hij eigenlijk heeft. Het mooiste nummer vind ik toch World Without Heroes, die is zo oprecht en subtiel. Buiten hun grote live shows en aanstekelijke meezingers vind ik dit misschien wel hun meest oprechte en beste plaat ooit! Ze hebben van alles geprobeerd, het disco tijdperk met Dynasty en Unmasked, de wereld van Tommy en The Wall proberen na te bootsen met Music From The Elder, en het grunge tijdperk met Carnival Of Souls, maar altijd kwamen ze met een comeback album b.v met Creatures Of The Night na Music From The Elder of Revenge na het tegenvallende Hot In The Shade, en jaren na Carnival Of Souls nog met Sonic Boom wat ook weer terug naar hun roots was. Dan vind ik dit het beste wat ze ooit hebben gemaakt buiten hun gebaande paden. Veel albums hoef ik ook niet te hebben van Kiss, maar deze mag zeker niet ontbreken, een topper!!

Ook ik ben gen die-hard Kiss-fan, maar ik heb het idee dat deze registratie de band wel op z'n best toont. Inderdaad, Paul Stanley is gewoon en wereldzanger, en zijn stem komt doorgaans het beste tot zijn recht in de wat rustiger nummers. Deze mag dus eigenlijk ook niet ontbreken in het rijtje Kiss-albums dat ik heb. Ik zie dat hij out-of-print is, dus dat wordt de tweedehands zaken aflopen, denk ik. Hij gaat in elk geval op mijn wensenlijstje.

Ben hem nu aan het luisteren , was al een tijdje geleden en klinkt erg goed .
By the way : Op marktplaats staan 6 exemplaren , de goedkoopste voor 6 euro dus wat let je .

Lang geleden dat ik dit album beluisterd heb, maar vind het zeker niet KISS op zijn best. Met deze Unplugged tonen ze wel dat hun nummers op zich gewoon goed zijn. Maar dat wist iedere KISS fan zo al.

Zonet beluisterd en in grote lijnen kan ik me vinden in wat Ernie Ball hier jaren geleden schreef. Niet dat KISS het enkel moet hebben van toeters en bellen. Integendeel. Maar veel voegt dit album niet toe. Het zal wel een sfeervol feestje geweest zijn want KISS bewijst dat het ook zonder elektrische gitaren kan rocken, maar helaas tonen ze op die manier niet dat er meer in de nummers zit. Deze unplugged is zoals aardappelen zonder zout: het smaakt, maar wel flauw. De songkeuze vind ik verder nogal zwak en geen enkel nummer overtreft de originele studio opname. Van die paar KISS albums die in je collectie mogen ontbreken is dit er een van.

Dit album voegt juist wel iets extra,s toe, alleen al omdat het om een reunie concert gaat vind ik! De kiss leden zijn vooral een merk zeggen ze zelf, de marketing en merchandising komt bij hun op de eerste plaats, en de muziek op de tweede plaats. Het is een band met veel uiterlijk vertoon en veelal simpele en makkelijke meezingers, dat is hun handelsmerk, en daar zijn ze groot mee geworden! Iedere andere poging om met de mode mee te doen is mislukt, dat blijkt ook wel, want na iedere mislukte poging moesten ze zich weer bewijzen en kwamen ze weer met een top album uit waar de mensen op zaten te wachten. Op zich zijn de afwijkende platen Dynasty, Unmasked, Music From The Elder en Carnival Of Souls nog niet eens zo heel slecht, maar voor de genres zelf zijn ze niet top, maar omdat er de naam Kiss opstaat zijn ze niet direct, maar uiteindelijk door de jaren heen toch wel verkocht. Met deze Unlpugged lieten ze zien (horen) dat ze ook serieus konden zijn, en oprecht goede artiesten konden zijn voor een band waar de muziek op de tweede plaats staat. Ze konden zich hier nergens achter verschuilen, puur hun eigen stem en acoustische instrumenten, en daar zijn ze naar mijn mening uitstekend in geslaagd! Rock Bottom vind ik echt het enige mindere nummer in deze setting, anders had ik hem de volle pond gegeven! Vind jij deze versie van World Without Heroes hier niet veel beter en subtieler klinken dan op Music From The Elder, of hoe Stanley de longen uit zijn lijf zingt op I Still Love You, of deze sublieme versie van Sure Know Something?

Als je daarmee jezelf kan overtuigen, prima. Maar je verhaal rammelt langs alle kanten.

MTV unplugged is een aardige registratie waarbij luchtigheid en het 'goede gevoel' prima op schijf is weergegeven.
Echter - hoewel ik zeker geen groot Kiss liefhebber ben - hoor ik de band liever in versterkte vorm.
Een track als Sure Know Something hoor ik veel liever in zijn originele vorm, nu klinkt het als een slappe pudding, wat ook niet onlogisch is.
Dit geldt voor meer songs op dit schijfje, leuk voor het moment of de pure liefhebber, voor mij is het allemaal te vluchtig en bij vlagen ook te speels van aard.

+1
klopt als een bus

Een reünie concert is het natuurlijk niet want op de eerste 11 nummers spelen Bruce Kulick en Eric Singer. Daarna komen Peter en Ace het podium op. Unplugged was wel de opmaat tot de reünie tour van een jaar later. Dynasty en Unmasked waren direct al goedverkopende albums en zeker geen flops. KISS heeft zich nog achter iets verschuilt omdat de nummers an sich al staan als een huis.

Waarschijnlijk bedoelt Kronos met dit soort dingen dat het verhaal aan alle kanten rammelt.

Het was dan wel geen reünie. Maar wel een eis van MTV dat Pete en Ace zouden meedoen. Anders geen unplugged.

De reünie hing al in de lucht vanaf 1988. De video van KISS voor Rise to It, Paul en Gene die uitgenodigd waren voor een Frehley's Comet concert in de Limelight op 26 juni 1988 en samen Deuce speelde.

In eerste instantie waren de onderhandelingen gaande nadat KISS het album Hot In The Shade uitbracht maar Ace had geen interesse en KISS wilde Eric Carr als de drummer. De reden waarom de tour pas vijf maanden na de release van HITS begon.

In 1992 kwam Revenge uit en hoewel lovende recensies verkocht het ook niet beter dan de voorgangers en KISS speelde vooral in Amerika soms voor half lege zalen. In 1994 kwam het tribute album KISS my Ass uit met een cryptische boodschap van Gene en Paul aan Ace en Peter.

KISS begon in deze periode met de opnames van de opvolger van Revenge onder de titel "Head". De opnames werden telkens onderbroken door een korte tour zoals in Zuid-Amerika (waar ze headliners waren boven Slayer en Black Sabbath) en in februari 1995 in Australië. Kort daarna begon een KISS Convention tour door Amerika en ook weer Australië waar veel memorabilia uit de jaren '70 werd vertoond en ondertussen werd in de pers de roep naar een reünie steeds luider, zoals een groot artikel in Guitar World waar Ace op de cover stond met Dimebag en Snake Sabo van Skid Row in Ace's make-up. Op deze conventions was Peter ook een gast en song o.a. Hard Luck Woman.

Uiteindelijk werd Unplugged een feit en Head (later omgedoopt tot Carnival of Souls) in de ijskast gezet en de rest is kisstory.

Inderdaad. En dat het alleen Gene Simmons is die zoveel nadruk op de zakelijke kant legt. Ace Frehley en Peter Criss dachten daar anders over en de mening van Paul Stanley is ook genuanceerder. Het was overigens hun eerste manager Bill Aucoin achter het idee van merchandising en een fanclub zat.

Maar of dit album al dan niet een muzikale meerwaarde is, blijft natuurlijk een persoonlijke mening.

Sterker nog, in het contract in 1975 werd al opgenomen dat er vier solo albums zouden komen dus het verhaal om de band bij elkaar te houden in 1978 en Ace ruimte zou geven om in KISS te blijven is ook uit een grote duim gezogen. Bill Aucoin was een visionaire en zag al vroeg de potentie van KISS.

Ben zelf niet zo'n grote Unplugged liefhebber maar dat album klinkt in mijn oren als een klok maar luister er eigenlijk nooit naar.

Ik vind dit wel een goed interview met Gene door Billy Corgan. Billy wilt de goede songs van KISS benadrukken maar Gene wimpelt het steeds weg, wellicht toch een onzekere factor in Gene's persoonlijkheid:

Gene Simmons | The Magnificent Others with Billy Corgan - YouTube

Of Gene is gewoon realistisch.

Blijkbaar. Want hij was degene die doodsbang was om de schmink achterwege te laten. Hij dacht dat het voornamelijk hun imago was waarom KISS stadions vulde maar tegen zijn verwachting in was Lick It Up een succes, waarmee bewezen was dat hun muziek op zich sterk genoeg is.

Ik volg Kiss al jaren, maar heb mij nooit erg verdiept in de achtergronden over de verschillende perioden, daar is user Von Helsing veel meer in thuis. Wel volg ik ze al sinds begin jaren 80, en was als klein ventje van 8 ooit onder de indruk van die rare mannen in pakken die op het podium muziek aan het maken waren wat toen eens op tv was. Ik ken hun hele catalogus, en vind ze vooral een wisselvallige band, en vind niet 1 album van begin tot eind 100% raak. En mijn volmaakte Kiss discografie op cd zou er dan ook als volgt uitzien:

Studio albums:
1. Debuut 1974
2. Creatures Of The Night 1982
3. Revenge 1992
4. Sonic Boom 2009
Live:
1. Alive 1975
2. Alive II
3. Unplugged 1996
4. Rocks Detroit 2016, inclusief dvd voor het beste beeld
Verzamelaars:
1. Dubbel cd Gold voor hun hits vanaf het begin tot aan 1982
2. Millenium Masters Vol II voor hun jaren 80 hits

De tussenliggende albums uit de jaren 70 en 80 bevatten allemaal maar een paar goede nummers met te veel opvulwerk vind ik, zodat voor mij de verzamelaars de rest goed opvullen.
Albums die ik nog de moeite waard vind om wel er eventueel nog los bij te kopen op cd zijn Dynasy voor de discosound en sfeer op een authentiek album van toen. En de albums Music From The Elder en Carnival Of Souls zijn 2 albums die je denk ik niet voor de losse nummers moet hebben, maar voor de sfeer op het gehele album, die overweeg ik evt ook nog. En dan heb je nog Destroyer, dat is dat album met 4 hits en veel opsmuk eromheen, en een poging om wat groots neer te zetten met geluidjes eromheen, maar die heb ik vaak genoeg gehoord en is voor mij geen must.

Zo ziet mijn ideale Kiss verzameling eruit zonder dat ik wat overbodigs in huis heb

Toch wel verrast door deze uitspraken. Helemaal prima natuurlijk maar ik dacht echt dat je naar een ander album had zitten luisteren. Ik vind het juist zeer geïnspireerd en vol passie gebracht. Niet echt zoutloos in ieder geval. En juist de songkeuze is wat me altijd zo heeft aangetrokken tot dit album. Ja er staan wat obligate en voor de hand liggende nummers op maar zéker ook nummers die je totaal niet verwacht. En of het waar is zullen we nooit weten maar ik krijg de indruk dat juist die songkeuze ervoor zorgt dat de mannen lekker gedreven musiceren. Zo van; goh wat gaaf om eens wat anders te spelen. Nogmaals; ieder z'n ding uiteraard maar als ik één album van Kiss mocht houden dan is het deze denk ik.

Ze doen in ieder geval veel moeite om hun hardrock ook zonder elektische gitaren als hardrock te laten klinken, maar de elektrische vonk (het zout) ontbreekt.