Dawes - Nothing Is Wrong (2011)

Dawes is van muziek zonder toeten en bellen: drums, gitaar, bas en piano. Maar daar weten ze wel prachtige nummers mee te maken. Nothing Is Wrong gaat over liefde en het gebrek daar aan. De liedjes spelen direct in op het gevoel van de luisteraar, en alle elf bij elkaar genereren voor mij de grootste verrassing en misschien wel het mooiste album van het jaar. Ambachtelijke, ontroerende alt.country, doet denken aan The Band, Neil Young en Ryan Adams.

De heren en dames van mijn favoriete muzieksite Paste zijn allen even lyrisch over deze plaat:

'I have played this album too many times to count this year. These guys pull together all that is classic and good in rock, culminating in an album that’s cohesive and timeless. All of these songs remind me of any number of ‘70s rock hits, while still feeling very fresh. Like the classic albums Dawes draws inspiration from, I believe future musicians will reference Nothing Is Wrong as a major influence. By far the best album I’ve listened to in 2011.''

'This Los Angeles outfit’s sophomore album somehow manages to simultaneously sound weary and optimistic. Come for the gorgeous Laurel Canyon harmonies, stay for the expertly penned lyrics.'

Zie: The 20 Best Albums of 2011 (So Far) :: Music :: Features :: Paste - pastemagazine.com

Ja, wat een fijn album is dit. Bij Paste - met Under the Radar ook mijn favoriete 'magazine' - zijn ze er inderdaad weg van. Ik vond het eerst wat vlakjes, maar dat veranderde al snel. De meerstemmige zang is heerlijk, de songs klinken als een klok en de nummers doen wel degelijk wat met me. Een van mijn favorieten van 2011.

Niemand die hier Jackson browne er in hoort?

Veel Jackson Browne en vooral Warren Zevon (a little bit of everything is beïnvloed door "desperado under the eaves").

Zie gezamenlijk optreden JB en Dawes op Jazzaldia 2011:

YouTube - Jackson Browne feat Dawes & Jonathan Wilson - Jazzaldia Festival - Barricades Of Heaven

Barricades of heaven
Zeer de moeite waard

Leuke, voor het merendeel popliedjes, maar ik ben niet onder de indruk.

Zijn stem doet me soms denken aan onze zuiderbuur (of nu zelfs landgenoot voorzover ik begrijp) Joost Zwegers (Novastar). Vooral in de wat hogere uithalen.

Ik kan hier niks anders dan een 5* voor geven, elk nummer is gewoon uitstekend.
Echt een geweldig album!
Met als echte uitschieter A little bit of Everything!

Typische mierzoete en gladde LA alt. country, maar wel van de beste soort.

Doet me denken aan Sister Hazel. Die band kan ik nu niet meer horen, even kijken wat deze plaat op den duur doet

Erg goede plaat met weinig(geen) zwakke nummers.
Die had niet in mijn top-10 misstaan

Voor de liefhebbers. Maandag 20 februari a.s. in Paradiso. Eerste optreden in Nederland.

Ik heb in een recensie gelezen dat deze muziek veel invloeden van Neil Young, The Eagles, Ryan Adams & The Band in zich heeft.
Helemaal mijn ding dus, dat maakt mij zeer nieuwsgierig en dit album zal ik eens op mijn gemak gaan beluisteren.

Gisteren dit album in huis gehaald en ik kan niet anders zeggen: een prachtplaat.
De band bevindt zich in de alt.country hoek waar ik zowiezo al helemaal weg van ben.
Het hoogtepunt na welgeteld 1 luisterbeurt is My Way Back Home, prachtige harmony vocalen en dito gitaarwerk.

Geen slechte plaat, maar verveeld me snel. Vooral de zang vind ik wat langdradig worden.

Erg mooie muziek met diverse invloeden daarin verwerkt.
Het openingsnummer doet mij denken aan The Jayhawks ten tijde van Hollywood Town Hall.
De gitaren in het begin van If I Wanted Someone legt direct een link naar Neil Young.
De zang en de composties doen mij sterk aan Jackson Browne denken ( die ook op dit album meespeelt ) en de harmony vocalen natuurlijk aan The Eagles.
Ik zal eens naar hun debuutalbum gaan luisteren beniewd of die plaat dit niveau haalt.

Over Dawes kunnen we kort zijn: De vergelijkingen met Jackson Browne in bovenstaande reacties slaan de spijker op zijn kop. De zang is identiek, de instrumentatie is veelal gelijk. Alleen het genie van Browne klinkt niet overal door. Dit is geen muziek die je vaak moet horen voor het kwartje valt. Sterker, als je dit te vaak draait dan gaat de iets te gepolijste sound zich juist tegen de band keren. Dus gewoon af en toe draaien en je hebt gewoon een lekkere plaat. Hoogtepunt van dit album: Moon in the water. Als de band in toekomst bereid is om meer risico te nemen dan is een topalbum zeker mogelijk. Ik heb daar wel vertrouwen in.

Blijft een fijn album van een band waar ik toch eens meer van zou moeten gaan beluisteren.
Vooral de eerste 3 tracks vind ik erg sterk.

jazeker ze mochten zijn voorprogramma doen destijds.

Dit album was mijn eerste kennismaking met Dawes. Blijft nog altijd een lekker plaatje!