Djevel - Dodssanger (2011)

Heb net Djevelheim gehoord en dat klinkt veelbelovend. Dit moet ik eens opsnorren.

Heel goede plaat, hoor. Ik heb 'm eergisteren in z'n geheel beluisterd, en dit klinkt geweldig! Als niet meer mensen dit gaan ontdekken tegen de tijd dat het mijn beurt is in het Metal Album van de Week-topic, dan nomineer ik gewoon deze.

Doen, dan ben ik er tenminste zeker van dat ik het oppik

Djevel is één van de vele Noorse bands die opkomen in de black metalscene. Met ‘Dodssanger’ hebben ze nu hun debuut afgeleverd, en het is een heerlijke, nostalgische trip van ruim 3 kwartier geworden, die volgens een recensent van goddeau doet denken aan Dissection, Burzum, Emperor en Dark Throne. Ik zou het niet weten, ik heb van die bands nog niet veel beluisterd, en zeker niet van de vorige eeuw. Van Burzum ken ik wel de laatste twee platen, en van Emperor’s Ihsahn ken ik het geweldige ‘After’. Maar goed, Djevel dus.

Djevel is het geesteskind van ene T. Ciekals (obscuur klinkende naam, trouwens); althans, hij wordt aangegeven als componist van de songs op deze plaat. De man die met zijn stem voor de nodige ijzingwekkende schreeuwen zorgt, is waarschijnlijk een wat bekendere naam voor metalliefhebbers; het is namelijk Hjelvik van Kvelertak. Dat hij zich hier van zijn meest grimmige kant laat horen, valt ook te lezen in het hoesboekje dat bij de plaat hoort. “C. Hjelvik: Grimm dodsstemme”

Over de hoes gesproken, die is erg knap. Een soort mix van grijs, zwart en wit geven me de illusie dat het met van die waskrijtjes is ingekleurd (je kent ze wel), en de bokkenkop verwijst uiteraard naar Satan, één van de geliefkoosde onderwerpen van dit soort bands. Als je het boekje dan openslaat, krijg je duistere tekeningen te zien, en in een hanenpotengeschrift staat er Noorse tekst bij. Ik ken geen Noors, maar dat hoef je ook niet echt te kennen om je te kunnen indenken waar de teksten zoal over handelen. Satanisme, occultisme, hekserij, moord, duiveluitdrijving. In het midden van het boekje staat een wazige foto van de drie groepsleden, waarvan de middelste het donkerst is. Die heeft een lang, bot mes vast. De aandachtige luisteraar zal het scherpen van de messen aan het begin van opener ‘Ingen Vei Tilbake’ wel opgemerkt hebben.

Die opener is een soort intro voor de eerste echte song, ‘Djevelheim’. Gestoeld op een demonische gitaarriff, gaat het maar door en door, bijzonder intens allemaal. Wanneer Hjelvik zijn ding doet, klopt het plaatje al helemaal; een beklemmende sfeer wordt neergezet, de luisteraar wordt weggeblazen, naar de diepste krochten van de hel. Dat je zo’n song kan schrijven, die dat effect heeft, is al knap, maar dat heel de plaat dat doet? Bijzonder sterk.

De gitaarlijnen zijn het meest memorabel op deze plaat, en ook het meest overheersend. Wat me vooral opvalt, is dat ze erg krachtig en luid zijn ingespeeld, en daardoor ronduit angstaanjagend klinken. Ik heb dit jaar nog maar één keer een gitaargeluid gehoord dat zo hels klonk, en dat was op ‘Parasignosis’ van de Canadese band Mitochondrion. Als ik de goddeau-recensent mag geloven, moet ik dringend eens op zoek naar materiaal van Emperor, Dissection en andere legendarische Noorse black metalbands.

Het drumwerk klinkt erg strak en vooral intens en bruut. Het treedt niet zo prominent op de voorgrond als het gitaarwerk, maar zoals bij zoveel platen is een goeie drummer met goeie drumpatronen erg belangrijk. Deze drummer mept er danig op los, maar weet soms ook te “zwijgen”. Dan heb ik het over introotjes en dergelijke, waarin enkel gitaar weerklinkt. Want dat blijft het belangrijkste instrument op ‘Dodssanger’.

Ruim drie kwartier lang weet Djevel te overtuigen, zonder steken te laten vallen. Het enige wat ik kan opmerken, is dat het misschien wat teveel van hetzelfde is, maar dat vind ik niet echt een probleem, op voorwaarde dat dit soort kwaliteit voor je voeten wordt geworpen. Ik ben erg tevreden dat ik ‘Dodssanger’ in huis heb gehaald, hoe dan ook één van de betere metalplaten van het jaar tot nu toe, en qua intensiteit moet het enkel ‘Torn Beyond Reason’ van Woods of Desolation laten voorgaan, wat mij betreft.

4 sterren

Erg goede review, AOVV. Gerelateerd met Kvelertak, iets wat ik zeker eens moet gaan opzoeken.

Qua geluid niet echt, heb ik gelezen. Maar ik moet op mijn beurt dan weer Kvelertak gaan opzoeken. Ga ik meteen maar eens doen.

Djevel klinkt inderdaad heel erg Noors en doet er alles aan om de oude tijden te laten herleven, maar de band slaagt daar m.i. maar half in. Men vergeet een beetje spanning in de nummers te bakken. Het kabbelt maar een beetje voort, eigenlijk. Bovendien mis ik wat venijn in de snellere stukken.
Emperor en Dissection? In de verste verte niet. Een beetje Darkthrone dan. Dat wel.
Leuk tussendoortje, maar niet meer dan dat.

Kvelertak heb ik alleen live gezien, dit album een paar keer op mp3 gehoord. Vind ze niet echt vergelijkbaar. Kvelertak heeft de black metal afgewisseld met rock 'n' roll en wat punk. Dat hoor ik hier niet terug. Maar goed. Verder klinkt dit album heel aardig.

Meer dan een 3.5 kan ik er niet van maken. Ik word hier niet warm of koud van. Het album klinkt degelijk, maar niet meer dan dat. Het laatste nummer had wat mij betreft niet op dit album gehoeven. Niet dat ik het slecht vind, maar ik heb deze muziek na 40 minuten wel bekeken.

Keurig binnen de lijntjes ingekleurd.

Dan moet ik daar eens achteraan gaan...

Djevel ligt me namelijk wel aardig. Sterke blackmetal met goed riffwerk en vooral de creepy Noorse stem die af en toe op komt duiken vind ik stoer. Misschien al eerder en beter gedaan, maar daar moet ik nog achterkomen. Fijne drie kwartier.

Zijn er nog Noren die geen black metal maken (of het Eurosongfestival winnen)? Black met een zanger met een fikse keelontsteking maar met best aanstekelijke riffs. Volgens mij zingt de brave kerel ook in het Noors en godzijdank is het niet altijd van hetzelfde, voor mij is de drummer altijd de belangrijke persoon in het aangeven van toon, ritme en dynamiek. Hij speelt afwisselend genoeg. Veel meer kan ik er niet over zeggen want het blijft niet echt hangen bij mij, spijts meerdere pogingen. Het begin van Paktensendeisatanseie vind ik het mooiste. De rest raakt geen al te gevoelige snaar bij mij.

Djevel maakt voor mij aardige black metal die ik kan waarderen. Leuke riffs, en een aardige stem. Ik heb alleen wel dat na een tijdje alles op elkaar lijkt, maar dat maakt aan de andere kant ook weer niet uit, aangezien het best wel lekker is.

Ja, het is voornamelijk de atmosfeer die hier wel goed is neergezet. Een beetje bedrukt en gelaten. Eigenlijk daarom toch wel de moeite waard. Vooral de meeslepende afsluiter spreekt erg tot de verbeelding.

Ik kwam er onlangs achter dat Faust ook (part time) deel uitmaakt van deze band. Hij speelt hier alleen nog niet op mee.