Tinariwen - Tassili (2011)

Tenere Taqqim Tossam met Tunde Adebimpe & Kyp Malon (Tv On the Radio) Is Spectaculair! Geweldig nummer!!

De afgelopen pakweg 10 jaar of zo, is de Touareg Blues uitgegroeid van een nobele onbekende, tot een uitgesproken favoriet. Ja! Ik ben een fan!

Het is niet iedereen gegeven om in één zin vergeleken te worden met grootmeesters als John Lee Hooker, Bob Marley, Ali Farka Touré en Jimi Hendrix. Dat soort torenhoge verwachtingen kon nauwelijks iemand waarmaken. Maar toen was er Tinariwen. En zij flikten het kunstje toch wel zeker?

Ondertussen hebben ze hun 5e CD uitgebracht. (De eerste twintig jaar ging het over verloren gewaande cassettes.) Iemand?

Bon: Tassili. Ergens wat zand in Algerije, meer is dat niet.

Voor de eerste maal voel ik een lichte teleurstelling, tijdens het minstens 10 maal achter elkaar beluisteren van hun nieuwste album. Tassili haalt het niveau van zijn 3 voorgangers niet. (Amassakoul, Aman Iman, Imidiwan)

Is het de afwezigheid van de versterkte gitaren? Staan er te veel onafgewerkte kampvuurdemo’s op?
Is dit nog woestijnblues? Is dat nodig? Wie kan het wat schelen?

In alle geval: hier ontbreekt iets. Maar wat? Hoe komt het dat Tassili niet meer begeestert, daar waar de vorige albums van Tinariwen daar een patent leken op te hebben? This is Trance Music. Maar op deze plaat klinkt het te onafgewerkt demo-achtig. Het stijlkenmerk van de vaandeldragers der woestijnwind lijkt verzand. (is verzand met d of met dt? indien fout, euh ... dan schrijven we "verworden". pardon daarvoor.)

Is deze band zijn hoogtepunt al voorbij? Worden ze moeiteloos voorbijgestoken door de nieuwe (en tegelijkertijd al minstens even oude) generatie?

De toevoeging van wat Westerse invloeden werkt maar gedeeltelijk. “Imidiwan Ma Tennam” is een goed nummer. Vooral omdat de inbreng van gitaristje kwibus kwiet (Wilco?) nauwelijks hoorbaar is. Maar oei: op” Tenere Taqqim Tossam” wordt er al wat onnodig in ‘t Engels gezongen, door een nog overbodigere kwiet. (Naam niet voor publicatie vatbaar.)

Tot zover de bespreking. Op nummer 4 en 5 (Misplaatste New Orleans Brass en gecastreerde Oewoew Soul? Nee, bedankt ) gaat het niet echt goed, en vanaf dan is er geen enkel nummer het vernoemen nog waard.

Nee. “Tassili” komt niet in aanmerking als beste Touareg CD van 2011. Die plaats is voorlopig weggelegd voor die van Tamikrest (“Toumastin”). Zelfs tegen Terakaft (“Aratan N Azawad”) kan Tinariwen deze keer niet meer tegenop.

Kijk, dat je niet elke keer dezelfde plaat moet uitbrengen, daar zal weinig twijfel over bestaan. Een stijlbreuk is altijd te overwegen. Maar in dit geval is het probleem zelfs al te zien op de coverfoto.

Zie je het “gat”? Tussen de twee groepjes van drie? Dat is dezelfde leegte die je kunt horen. Namelijk:

Zonder vrouwen kan Tinariwen echt niet meer verder. Punt.


3,5 sterretjes. Dat hadden er meer moeten (en kunnen) zijn.

toffe albumhoes

The Hustler kent zijn zandkorrels, ga dan ook niet herkauwen als een dromedaris wat hij zei.

Bovendien ben ik niet zo'n kenner, maar dit album beluisterd op de paal en afgehaakt.
Niet uit alles uit Mali is blijkbaar voor mij weggelegd.

Ook ik moet met de meningen van The Hustler en Oldfart akkoord gaan. Waar de vorige albums mij telkens trancegewijs bij het nekvel grepen, dan glijdt deze wat langs me heen.
Slecht kan ik het bezwaarlijk noemen. Maar het kabbelt mij te veel. Precies of er een soort woestijnmoeheid over de bende is geslopen.
Enfin, dan maar de andere albums wat meer draaien.

Meer ingetogen dan de voorafgaande albums. Het is niet slecht gedaan, maar wordt hier en daar wel erg gelijkvormig. Het venijn zit niet in de staart, maar in het begin. Track 1, 3 en 4 vormen voor mij de hoogtepunten. Daarna blijft het aardig, maar - zoals gezegd - wel een beetje veel van hetzelfde.

Tenere Taqqim Tossam clip toegevoegd

Four Tet Remix van Tenere Taqhim Tossam is heerlijk. Moet maar eens wat uitproberen van dit gezelschap.