Dick Annegarn - Plouc (2005)

Ik raak steeds meer onder de indruk van deze 'Nederlandse' chansonnier. Een werkelijk unieke artiest, die bij iedere plaat weer verrassend uit de hoek komt. Ook weer op deze plaat 'plouc'. 'Plouc' betekent zoiets als boerenkinkel of dorpsgek.

Dick Annegarn, geboren in Nederland, later opgegroeid in België en al vrij jong zelfstandig naar Parijs gegaan, waar hij halverwege de jaren 70 best wel succes kende. Eind jaren 70 vertrok hij en werd een soort globetrotter, woonde overal en nergens. Een aantal jaar voor dat deze plaat is uitgekomen was hij in Zuid Marokko, om daar plaatselijke muzikanten te bezoeken en opnames te maken van de desert blues die daar nog gespeeld werd. Hij merkte echter dat veel muzikanten lang niet alles durfden te zingen of te vertellen vanwege de regressie van de overheid. Met al die opnames ging hij terug naar Frankrijk en probeerde het project te slijten als *Rways de Tiznit*, maar dat lukte niet. Het was toendertijd wel gratis te downloaden van zijn eigen site, maar een gewone site heeft hij nu niet meer.
Na dit avontuur verhuisde hij naar het platteland en wel naar Saint-Gaudens in de Haut Garonne aan het begin van de Pyreneeën. Hier is Dick Annegarn, fervent wandelaar, wat tot rust gekomen, in hoeverre dat voor hem mogelijk is.
Hij schotelt ons op 'Plouc' een vleugje zuivere berglucht voor; een album waarop de zanger meer in vrede lijkt te zijn met zichzelf. Maar het is niet louter zonneschijn in het universum van Dick Annegarn. De man blijkt een van die eeuwige, ontevreden dromers te zijn.
Zelf zegt hij over het album en zijn nieuwe woonplek : "Er schuilt in ieder van ons wel een beetje een boerenkinkel!" "Vroeger rende ik, telkens als ik naar het platteland ging, zo snel als ik kon weer naar huis! Ik dacht dat ik het lawaai en de constante drukte van het stadsleven nodig had om mijn inspiratie te voeden. Maar tegenwoordig wordt mijn creativiteit gevoed door het natuurlijke licht van de bergen en de lucht. Begrijp me niet verkeerd: mijn nieuwe album is geen sombere overpeinzing over mezelf of mijn momenten van eenzaamheid; het gaat over de nieuwe plek waar ik woon en de inspiratie die ik haal uit mijn dagelijks leven in de lagere Pyreneeën. Ik heb ontdekt dat hier net zoveel poëzie te vinden is als in Parijs!"
Maar gelukkig Dick Annegarn blijft Dick Annegarn en ook op dit album weer scherpe teksten, humor, zelfspot , speels en ondeugend. Teksten bevatten vaak dubbele bodems en de wijze van zingen blijft werkelijk uniek.
Wat opvallend is op dit album, het gebruik van blaasinstrumenten, vooral een wat vreemde combinatie: de tuba en de hoorn. Dit gebeurt in samenwerking met zijn muzikale partners Barnabé Wiorowski en Jean-Pierre Soulès, het resultaat is vefbluffend , het lijkt soms op een volledig orkest (inclusief koper- en vioolsectie), het klinkt zowel vernieuwend als ingetogen.

Ieder album van Dick Annegarn is een op zich zelf staand pareltje en zo ook dit album. Het volgende album 'solied dus soir' is weer totaal anders. Het licht wispelturige en ongedurige karakter van Dick Annegarn zorgt daar wel voor.
Een artiest die door zijn publiek in de Franstalige wereld op handen wordt gedragen. Het is geen groot publiek , maar wel trouw. En ook zijn collega's hebben een hoge pet op voor deze vreemde, soms wat wereldvreemde Nederlandse chansonnier.