Dick Annegarn - Un' Ombre (2002)

Dick Annegarn is een geboren Hagenees, maar geen Nederlander zal hem kennen. Dat is wel anders in Frankrijk, waar hij al jaren platen opneemt. Het zijn een wat aangepaste chansons, die door een klein publiek worden gewaardeerd. In de jaren 70 had hij redelijk veel succes met zijn folkachtige absurdistische hippieachtige luisterliedjes. Rond 2000 is er een bescheiden come back voor de in de Lille (arbeidershuisje) woonachtige zanger, die ook een huisje heeft in het Berberse gedeelte van Marokko.
Dick Annegarn is een globetrotter, reist veel , zeker ook in Marokko voelt hij zich thuis, maar kan ook een tijd in New York verblijven. Deze plaat maakte hij na een verblijf in New York, maar de plaat werd gemaakt en opgenomen in de rustige omgeving van de Vendée.
Dick Annegarn maakt heel aparte muziek, waar hij alles behalve zijn best doet om commercieel over te komen. Heeft een gloeiende hekel aan al die zogenaamde grote talentenjachten. In een interview werd er gevraagd wat hij vond dat Matthieu Boogaerts in een kleine zaal stond en allerlei zogenaamde nieuwe 'stars' grote zalen uit verkochten. Hij is overtuigd dat echte kwaliteit zal overwinnen.
Maar zijn muziek is niet gemakkelijk. Als eerste zijn stem, die is bijzonder apart, quasi vals, velen zullen hier door worden afgeschrikt. De muziek is lastig. Echt melodieus wordt het nergens, het is hoekig met vele onverwachte wendingen. De chansons zijn hier en daar nog wel te herkennen, ook door de accordeon, maar Dick Annegarn gaat heel sterk zijn eigen gang. Door zijn bestaan als een soort nomad zijn zijn teksten ook redelijk beïnvloed. Een redelijk scherp, links geluid, waarvoor Dick niet weg loopt. Maar daar tussen ook redelijk absurdistische teksten en muziek, die beïnvloed worden door zijn nomadachtige bestaan.
Een heel apart verschijnsel in de Franse chanson wereld. We hebben natuurlijk nog een Nederlander daar, Dave die populair was en is bij het grote publiek. Dick Annegarn is populair bij de fijnproever in Frankrijk, diegene die wel van verrassingen houdt. Daar voel ik me ook veel beter thuis, hoewel mijn Frans jammer genoeg net niet goed genoeg is om alle teksten goed te kunnen doorgronden.