Lim Taylor - You Hear Me Knocking (1974)

“I’ll show you that I’m 100 per cent man, through and through / Even though I only stand five foot two.” Gebrek aan bescheidenheid of onzekerheid heeft, de kennelijk 1.58 meter “lange”, Lim Taylor in ieder geval niet. Niet alleen afgaande op de teksten maar ook op de hoes, lijkt hij echt zo’n gladjakker te zijn ofwel: een authentieke deugniet. Dat gevoel wordt nog eens benadrukt als je extra op zijn intonatie let. Sommige zinnen moeten zo cool mogelijk worden ingezongen, al blijft 't natuurlijk allemaal behoorlijk netjes; we hebben het immers over 1974, al zou het album qua sound ook makkelijk een jaartje of pak ‘m beet vijf of zes jaar eerder uitgebracht kunnen worden. Niet dat dat een minpunt is overigens, want Lim brengt het materiaal daarvoor gewoonweg veel té leuk, en de nummers zijn ook behoorlijk sterk.

Het is even gniffelen als blijkt dat hij het meest droevige nummer van het album, This Time I’m Here to Stay, met zoveel mogelijk bezieling en overtuiging probeert te brengen. Ik geloof er geen snars van, en ik mag hopen zijn (voormalig) geliefde ook niet! Nee, dan brengt hij Baffled – overigens het hoogtepunt op het album – een stuk beter. Op een heel subtiele wijze bezingt hij hoe hij graag zijn liefde naar de deur begeleidt als zij hem niet meer hoeft. Dat hij ook zijn zwoele kanten heeft krijg je te horen bij het romantische, zacht groovende Let Me Make Love to You. Toch ook weer een (klein) grappig momentje als hij zo oprecht mogelijk ”Now I’m not the kind of man that chases women every night” uit zijn mond probeert te krijgen. Pretty Thang, Gimmie Your Love kan op een stevigere begeleiding rekenen; het is één van de meest funky nummers op het album – haast op het psychedelische af – en hoewel de tekst an sich niet echt bijzonder is, mag dit nummer puur dankzij de instrumentatie tevens berekend worden tot één van de hoogtepunten. Gebrek aan variatie heeft dit album niet, van een psychedelisch nummer gaan we over naar Isn’t It Wonderful dat zo uit het oeuvre van Al Green had kunnen komen. Niet alleen qua tekst of zang, maar tevens omdat het nummer gebracht wordt in Memphis-stijl. Een andere leuke aanwinst is de deep soul ballade I'm Not Ashamed of It – let eens op die heerlijke blazertjes ! – waar eigenlijk pas echt goed opvalt hoe mooi zijn kleurklank is. Hij is dus meer dan alleen een toffe zanger.

Eigenlijk heeft ieder nummer wel z'n pluspunten. Het is alleen even door het gedateerde geluid heen prikken. Als je daaraan gewend bent, is het een erg leuk album met meer dan genoeg afwisseling in het materiaal, gebracht door een zanger die, helaas, nooit meer een ander album heeft opgenomen.

Lim is een baas.