Dave Stewart - The Blackbird Diaries (2011)

Luister eens naar dit album en je zult versteld staan.
Dave heeft zich tegoed gedaan aan een aantal gast artiesten van naam zoals Stevie Nicks (waarvan hij ook haar laatste album produceerde) Colby Caillat, Secret Sisters en Martina McBride.

En qua stijlen is hij ook aan het experimenteren geslagen.
Zo hoor je nummers voorbij komen met Country klanken, mar ook met echte blues klanken. Verder uiteraard ook een aantal poppy songs en allen met het herkenbare geluid van deze ene helft van Eurythmics.

Eurythmics zelf zal wel nooit meer bij elkaar komen, maar als Dave dit soort CD's af blijft leveren en Annie doet ook regelmatig haar ding dan is dat in ieder geval een hele prettige pleister op de wonden.

Zonder met een fileermes door dit album heen te snijden en met een pincet het allerbeste nummer eruit te halen, is dit één heel prima album. Het feit dat hij als producer van vele wereldartiesten gevraagd wordt zegt al veel. Tenminste, als je Stevie Nicks, Joss Stone e.v.a. niet als zodanig erkent.
Zoals, okaysjon, al zegt. Dit is een zeer afwissellend album. Dave Stewart is een "master"!!! En als je dan toch mijn favoriet wilt weten: All Messed Up, samen met Martina McBride.
Even doorgooglen naar haar muzikale achtergrond en je zult versteld staan.
Prachtig album: 5 sterren!!!

In September komt er wederom een album uit waar Dave Stewart aan meewerkte.
Het betreft hier de nieuw gevormde band SuperHEAVY waarin ook Joss Stone, Damian Marley en Mick Jagger deel nemen.
Hun eerste single MIRACLE WORKER is een beauty en staat inmiddels tipparade genoteerd.

Het is voor mij een raadsel dat dit album zó onderbelicht blijft. Het is werkelijk een dijk van een album, waaraan steengoeie artiesten meewerken.
@okaysjon: Ik heb dat nummer op You Tube gezien. Prachtig sfeervol reggaenummer. Leuke bijkomstigheid is dat Damian Marley, ja de zoon van... ook meedoet! Ik kijk erg uit daar hun eerste complete album.

Poeh, mij te country achtig. Ik ging dit album met de intentie pop/blues luisteren maar het neigt toch veel meer naar de country kant toe. Van dit genre ben ik nou eenmaal geen fan. Tevens kan de stem van Stewart mij niet bekoren. Veel te braaf allemaal. Een eerste slechte kennismaking.

Eurythmics heb ik nooit zo geweldig gevonden, maar met deze plaat raakt Dave Stewart bij mij wél de jusite snaar. Integenstelling tot akiria124 is is dit genre mij op het lijf geschreven en ik moet zeggen dat Dave het er goed vanaf brengt.

Laat ik maar eens beginnen met een voorzichtige 3* met de belofte dat er nog minimaal 3 luisterbeurten naar dit album toegaan, want (misschien een tip voor de mensen die dit genre niet 'diggen') dit soort muziek moet even rijpen en lekker in zijn voegen komen te zitten. De muziek en zang zijn in ieder geval in orde, ik ga nu wat meer aandacht leggen op de lyrics, want daar is mijn voorkeur voor folk/country mee begonnen. Lyrics van mannen als Steve Earle, Guy Clarke en v.a. waarbij je je vingers aflikt. Muziek is vaak hierbij onderschikt. Bij Eurythmics was in mijn ogen vooral het omgekeerde. Toch?

Inderdaad weinig recenties voor dit album. Is een prima album maar om het nu direct met 5 sterren te belonen! Betekent dat als je het 5 sterren geeft het een geniaal album is. Dat is in iedergeval niet mijn mening.

The Well vind ik het lekkerste nummer. Ga nog geen punten geven.

Iemand kan dit toch een geniaal album vinden. Dat je dat zelf niet vind kan ook natuurlijk. Maar er zijn ook mensen die het album van Jan Smit met 5 zullen bekronen dan kan dat bij dit album natuulijk ook.

Ik ben 1 van de 5 sterren en dat komt mede doordat ik diep onder de indruk ben van Dave omdat hij bij Eurythmics toch 9 van de 9 keer slechts de gitarist en backvocalist was in een song (en uiteraard kwamen heel wat teksten van zijn hand) En Annie was de bepalende factor op de buhne en op de CD's.
Bij de Spritual cowboys had hij wederom een groep om zich heen gesponnen waar hij in o kon gaan.

Maar nu issie echt solo op de voorgrond getreden en horen we hem van een heel andere kant.
Uiteraard heet hij weer de nodige artiesten om zich heen verzameld maar het album laat in iedere song heel goed horen dat het nu eens echt een album van Dave Stewart is.

Het is in de verste verte niet te vergelijken met Eurythmics, maar hij zet wel gelijk een eigen sound neer en zijn stemgeluid is best prettig te noemen.
Ik speel het album zeer regelmatig en ik heb nog steeds niet de neiging om een nummer te skippen en dus is het gewoon een geniaal album wat mij keer op keer blijft verrassen en aanspreken.

Ik was vergeten dat ik hier al op gestemd had (3 sterren). Ik heb dit album weer eens uit de kast gehaald nadat ik een beetje teleurgesteld geraakt was door het album van Superheavy waar Dave ook een forse inbreng in had. Heel ongebruikelijk gooi ik er een hele ster bovenop en verwacht ik een hoge notering in mijn jaarlijst (ik maak dit jaar net zoals vorig jaar een ambitieuze top 100).

Eurythmics was zoals ik eerder al vermelde niet my piece of cake en waarschijnlijk is dat de reden dat liefhebbers van deze stijl wat terughoudend zijn. Na zijn (overigens lichtelijk teleurstellende) bijdrage aan het mandela concert een jaar of tien terug (46664 als ik me niet vergis) ben ik hem een beetje gaan volgen. Dat kwam omdat Queen daar ook een bijdrage gaf en die band heeft sinds mijn kleutertijd al een aparte plek in mijn hart; ondanks dat mijn muzieksmaak revolutionair is ontwikkeld

4* voor zowel een album als een hotel een prima score.