Roger Taylor - Fun in Space (1981)

Soloalbum van de Queen-drummer.
Ken slechts 1 á 2 nummers van hem en weet niet of die hier op staan.

Maak je er niet al te druk over EmDee, zelfs voor een toentertijd zo verstokte Queen-fan als ik was deze plaat een behoorlijk koude douche.

Lekker experimenteel album. Leuk!

Inderdaad ik vind dit een erg goed album. Allemaal veel verschillende mooie goede nummers. GEWELDIG album. Die Taylor maakt solo alleen maar goed spul.

Ach geen geweldig album maar wel mijn eerste plaat die ik van Roger kocht dus blijft toch een speciale voor mij.

Een TOP album, voor mij dan althans......
Roger Taylor was een liefhebber van synth-muziek, zoals Gary Numan die maakte, en dat creatieve ei kon hij natuurlijk niet kwijt bij Queen.....
Ik ben zelf verstokt Queen fan alsmede fan van Ultravox, OMD en tijdgenoten, dus dit album kan niet stuk voor mij.....

Ik vind Tenement Funster en I'm In Love With My Car twee ongelooflijk goede Queen songs van Taylor signatuur... en ben dus erg benieuwd naar dit plaatje, helaas ik heb dit nooit gezien of gehoord...

Mijn favoriete Queen-solo plaat. Helemaal neergesabeld door critici, maar die hebben toch altijd al een hekel gehad aan Queen. Alleen 'Laugh Or Cry' vind ik een beetje jammer; dat nummer past niet echt op dit album. Verder zijn er veel geweldige rocksongs: 'Airheads', 'Future Management', 'No Violins', 'My Country I & II', 'Good Times Are Now' en het Led Zeppelin achtige 'Let's Get Crazy'. Ook 'Magic Is Loose' en 'Fun In Space' zijn uitstekend. Taylor schreeuwt en ramt erop los op zijn drumstel; waarschijnlijk om even af te reageren op het ondermaatse Queen album "Hot Space", waarop weinig plaats voor echte rockmuziek is.

gekocht op plaat bij release, toen ik nog vurig fan was van queen. (iets wat de daaropvolgende jaren snel zou veranderen met de minder sterke albums uit hun jaren 80)
Vond het toendertijd een heel goed album, dikwijls gedraaid op onze platenspeler, maar nooit herkocht op cd.
Misschien moet ik dit toch weer eens aanschaffen.

Moet dit toch een beetje naar boven bijstellen, hoewel het geen meesterwerk zal worden. Kocht dit album ooit met hoge verwachtingen, en de grote teleurstelling noopten mij de plaat in de diepste kelder te smijten. Nu, bijna 30 ( ) jaar later heb ik andere oren gekregen en ben ik alsnog blij dat ik het album toen niet boven het fornuis tot reuzen asbak heb versmolten, zoals in die dagen te doen gebruikelijk.

Roger zelf zal het allemaal weinig kunnen schelen: Dit vind ik in de liner notes:
Hello listeners. I hope you enjoy and have fun with this. My very own album.
I like it. If you don't, sod you!

---> 3*

Leuk album, klinkt erg vertrouwd vergeleken met de nummers die Taylor de jaren voor deze plaat bij Queen afleverde. Eindelijk dan zijn eigen plaat. Leuke nummers, leuke voorkant, gaat nergens echt mis.

Geweldige titel en hoes. Heb het album wel eens gehoord. No Violins en Future Management staan nog op een zelf samengestelde audio-CD. Van Queen vind ik More of that Jazz één van zijn grootste krakers, zoiets als Fun It had misschien ook wel gepast op Fun in Space.

En 32 jaar later komt er een solo-album van Roger Taylor uit met de naam ... 'Fun on Earth'.

De eerste van Queen die een solo album uitbracht. Wat prettig is aan Roger dat hij niet de Queen Sound op zijn solowerk ter gehoren brengt maar toch een echt eigen sound heeft. Later ook nog eens met The Cross geprobeerd maar nu weer onder zijn eigen naam.

Lp direct bij uitkomen gekocht. Muzikaal zit het allemaal wel goed. Instrumentaal gebeurd er een hoop op deze cd. Als je er bij stil staat dat in 1981 ook Hot Space het daglicht zag dan hoor je dat Roger tocht met hele andere dingen bezig was. Zijn debuut album is goed maar voor mij niet zo sterk als het werk wat daarna uitkomt. Later gaat Roger wat meer Ballads maken en daar is hij er goed in.

Ook wel grappig dat zinnetje erna: P.P.S. 157 synthesizers.

Queen had op de vroegere platen altijd een statement "No synthesisers"..ook dat zou gauw veranderen in de 80's.

Ik vind Roger Taylor verreweg de beste soloplaten maken van de Queen-leden, en dit is een van zijn betere. Op 50% van de keyboards na (als ik de hoes mag geloven) heeft Taylor alle instrumenten zelf bespeeld. En heeft echt een herkenbaar geluid dat je op de Queenplaten iets te weinig terug kan horen wat mij betreft, daar heeft Brian May toch de overhand.

op zich logisch bij een rockgroep dat de (lead)gitarist wat de overhand heeft. Ik vind dat overigens wel meevallen. Bij Queen kreeg iedereen de ruimte en z'n momenten. Qua zang was Freddie natuurlijk de leider maar vooral in t begin mocht Roger en Brian op elk album wel wat zingen.

Verder ben ik het helemaal met je eens dat Taylor qua solowerk het beste te bieden had. Wat betreft dit album is Good Times Are Now mijn favoriet.

Na jaren en jaren en jaren eindelijk deze eens op lp kunnen scoren.

Ik weet niet waarom, maar op lp klinkt het allemaal wat rauwer. Het is een soort kruising tussen softpunk, rock 'n roll en new wave. Dit had volgens mij best een hit kunnen worden. Waarom werd het geen hit? Het is veel beter (vind ik) dan Hot Space. Een beetje Bowie-achtig vind ik het zelfs. Verder heeft Taylor eigenlijk best een eigen sound.

Nou ja. Fijn dat ik hem op lp heb, met de vreemde hoes en nog vreemdere binnenhoes.

Dit album heeft iets onweerstaanbaar charmants. Ik kan mijn vinger er nog niet echt achter krijgen wat het nu precies is. Want objectief gezien klinkt de plaat door zijn spacy synths nogal gedateerd, is ie niet echt origineel (Taylor probeert vooral Bowie na te doen) en zijn ook niet alle composities even sterk.

En toch is dit een erg fijne plaat. Dit komt door de overall weirdness van het album en de b-film sfeer. Zeer sfeervol dus.
Queen fans zullen hier minder mee kunnen, maar voor iemand die houdt van vergeten 80s cult zou deze eens moeten opzetten.

Door de Artiesten KO's #5: Queen Solo - MusicMeter.nl deze weer eens opgezet.

Ik vrat alles van Queen sinds de jaren 70 en toen deze ook gekocht. Ergens hoopte ik toch een Queen sfeertje te vinden maar het was gewoon een kwart van de band maar wel 100% Roger Taylor. Toch vond ik het als 14 jarig ventje een goed album. Vooral het sci-fi achtig Fun in Space (een echo van Flash Gordon) zelf met die mooie outro. Ook het intro van Interlude in Constantinople met het heerlijke geëxperimenteer erna. Vond ik wel verfrissend naast Queen. Anders. En dan het hummend lopen van Taylor van het ene naar het andere nummer Airheads wat nog flarden van Jazz heeft.

Lekkere opener van deze dag ! En oja ! Ik vond het een geniale hoes !

De streamers missen de grap: http://www.ultimatequeen.co.uk/roger-taylor/gallery/albums/fun-in-space-uklpback.jpg

Gelukkig heb ik de lp, want de binnenhoes heeft nog meer leuks (voor de sci-fi liefhebber): http://www.ultimatequeen.co.uk/roger-taylor/gallery-hidef/albums/fun-in-space-uklpinner1.jpg