Nickelback - The Long Road (2003)

Gewoon een rotslechte band met als lead zanger jezus.
Someday is een kutplaat


0.5*

Helemaal niet mee eens, deze groep is tenmiste afwisselend en de gitaren gaan lekker tekeer(in vergelijking tot andere groepen).
Kortom een heeeeeeeeeeel goed album zeker een 3,5 sterren.

Super rockband, jammer dat er weinig afwisseling is in het volume, maar wat mijn betreft een echte rockband.

Een 3,5**

Lekker bandje met allemaal goede albums, elk nummer is grof maar zeker niet eentonig. 'Shouldn't listen' is volgens mij het enige echte rustige nummer wat Nickelback kent.

Deze plaat is zeker niet slecht, het is geen band die ik elke dag luister, maar slecht vind ik het absoluut niet, deze musiek is mooi geschikt om lekker knal hard te draaien, vooral het eerste nummer hakt lekker weg. Ik verhoog mijn stem naar 3*

Stomme band, maar ze hebben wel een paar leuke nummers. 'Figured you out' is wel leuk.
Maar dit is gewoon zo simpel, er zijn genoeg van dit soort gitaarbandjes die vaak niet veel bijzonders doen.

Als ik 't een keer op de radio hoor, vind ik het prima, maar dat is 't dan wel voor mij.

Zit echt vol spanning te wachten op het nieuwe album die dit jaar nog uit zal komen, hopelijk net zo krachtig als de vorige albums.
Ben benieuwd.

Die nieuwe single, photograph, is toch echt te erg voor woorden hoor...

Throw Yourself Away intro is bijna het zelfde als bij metallica's unnamed feeling

OOk dit is weer een super album, in mijn ogen minder dan het vorige album Silver Side up, maar die was gewoon geweldig!. er zitten op dit album super lekkere nummers, alleen de laatste drie nummers niet (dan bedoel ik niet de bonustracks) genaamd: "another hole in the head" "see you at the show" en "Trow yourself away"

Ik geef deze Cd een 3.5.

Dit album had ik onlangs uit de bibliotheek ontleend om uit te zoeken waarom de muziek van Nickelback het zo goed doet en na beluisteren weet ik het nog altijd niet.
Het spijt me, maar ik vind het overgeproduceerde crap, nauwelijks een melodie die naam waardig, het is één monotone geluidsbrij zonder afwisseling, ik heb er enkel hoofdpijn van gekregen. Ik kan maar niet begrijpen hoe ze er in slagen rock zó saai te doen klinken, al kan de band op zich wel behoorlijk spelen.
Van mij één schamele ster voor de moeite!

Tja hun slecht imago zullen ze nooit verliezen vrees ik. Prima plaatje, hoewel iets minder als de voorganger. De bonustrack Saturday Night's Alright for Fighting (cover) is top: met Dimebag (Pantera) op gitaar, ook Flat on the Floor, Someday, Believe it or Not en Figured You Out zijn goed. De teksten zijn te cliché, pubermeisjes zullen dat nu niet erg vinden .

De opvolger van hun grote doorbraak Silver Side up.

Begint met het lekkere Flot on the Floor, maar kakt gelijk in met Do This Anymore.
Dit gebeurt helaas meerdere keren op de plaat. The Long Road kent een aantal erg lekkere tracks. nummers als Someday, Figured you Out, Because of You, Flat on the Floor zijn voor mij de betere nummers van de plaat. ook Feelin way to damn good is redelijk te doen. de rest vind ik persoonlijk wat zwakjes. bonustrack Saturday Nights Alright For Fighting had van mij zeker op de gewone plaat gemogen, lekker nummertje.
Al met al een album met pieken en dalen.

Nickelback weet nog steeds geen echte topplaten te maken, en dat is jammer, want ze laten we zien de kwaliteit te hebben goede nummers te schrijven. toch blijf ik hopen op een echt sterke Nickelback plaat. we zullen zien.

2.5.

Stukken minder dan het vorige album, sterker nog: het is het slechtste tot nu toe van de band. Veel zouteloze nummertjes, waar hitje Someday ook onder valt. Alleen Flat On the Floor(Nickelback heeft patent op goede album-openers), Figured You Out en bonustrack Saturday's Allright for Fighting zijn lekker. Nipte voldoende.

Als je een album van Nickelback hebt gehoord, dan heb je ze allemaal gehoord. Het klinkt als dertien in een dozijn rocksongs die stuk voor stuk inwisselbaar zijn. Het klinkt op de radio best aardig, maar een album als geheel is ronduit saai. Dat hoor ik op "The Long Road" ook. Toch doen de heren het heel slim. Elk album bevat minstens een hitgevoelig nummer dat hoog zal scoren in alle charts. Commercieel succes verzekerd. De albums kennen gretig aftrek en de band kent een grote fanbase. Dat wordt maar weer eens bevestigd als ik luister naar "The Long Road". De heren van Nickelback zijn goede en slimme zakenmannen, maar muzikaal vind ik het ronduit matig en te weinig onderscheidend.

Toch mooi zo'n onderbouwde mening. Eingelijk had "wat een rukband" ook gepast. Maar tof al die moeite!

Vooral in vergelijking met z'n voorganger een erg matig album. Alleen de nummers ; Do this anymore, Believe it or not en Figured you out zijn te doen. De rest valt me behoorlijk tegen en spreekt me niet aan.

Niet origineel maar best een lekkere plaat. Ik twijfel tussen 3,0 en 3,5. Jammer dat zoveel mensen het afkraken. Zang bevalt me wel, met bezieling, melodieen en arrangementen zijn sterk, en lekker geproduceerd, met een ruw randje.

The band we love to hate. Ik zit ook aan de goede kant vind het bij vlagen zeer vermakelijk maar erg geloofwaardig zijn ze inderdaad niet. Dit album valt licht tegen, beetje saai net als de hoes. Echte krakers staan er niet op, en die zijn wel vereist op een Nickelback album. 2,5 ster