Keith Emerson Band - Moscow (2011)

Keith Emerson ft. Marc Bonilla was in de studio al redelijk succesvol, maar live is het helemaal een spektakel. In Bonilla heeft Emerson een geweldige gitarist, behoorlijke zanger en een goede arrangeur gevonden. Samen hebben zij de arrangementen van oude ELP nummers herbewerkt en 'gemoderniseerd', maar zonder de essentie en de ziel uit het oog te verliezen. 'The Barbarian' vind ik bijv. sterker dan het origineel. Ook wordt een sterke 'samenvatting' van hun album uit 2008 gespeeld.

Voor de progfan is dit een walhalla. De band is echt ontiegelijk strak (strakker dan ELP). Emerson heeft misschien niet meer de vingervlugheid van vroeger, maar het blijft een fenomeen op de keys. Alleen zijn experimentaties op de Moog pakken niet altijd goed uit. Deze tour is destijds geloof ik gecanceld toen Emerson opnieuw last van zijn hand kreeg. Daarna heeft hij dit niveau niet echt meer gehaald.

Hoogtepunt voor mij is de versie van 'Tarkus' van 36 minuten! Hier heb je veel meer aan dan de zoveelste ELP reünie met een Lake die alsmaar slechter gaat zingen.

In grote lijnen sluit ik me bij Stijn aan. Op sommige plekken spat de dynamiek echt van het optreden af, zowel Tarkus als The Barbarian bevallen mij ook beter dan de studioversies, maar op sommige momenten is Emerson te veel op de bliepjes-toer. De opener heeft hier het meeste last van maar ook Lucky Man wordt aan het einde enigszins verpest door gefreak.

Bonilla is inderdaad geweldig, wat mij betreft krijgt de samenwerking een vervolg.

Gisteren herbekeken en ik doe er een halfje af. Emersons improvisaties zijn minder sterk dan ik me herinnerde. Op de moog bakt hij er ook eigenlijk niets van (wat is hij aan het doen tijdens 'Lucky Man'?).

'Bitches Crystal', 'Touch and Go' en 'Lucky Man' vind ik wat minder en Bonilla is qua zang soms een beetje te overdreven. Verder sta ik nog wel achter mijn vorige bericht.