Ya Ya - II (1988)

Uiterst vreemde naam,eigenlijk. En de hoes is trouwens net zo vreemd.
Typische gevalletje engelse Aor die je vroeger "moest" hebben als aor verzamelaar. Ik gooi deze maar op de stapel van FM, Shy, Blue blud, Monro, Surgin, Virginia Wolf, Tobruk, Big Chill etc.
Niet geheel onbelangrijk is dat Lea Hart hierop meespeelt, die later naar Fastway verhuisde.

Bij nadere beluistering is dit helemaal geen slechte plaat en er lijkt zelfs een" Amerikaanse" sound in te zitten. Tuurlijk is het wat gedateerd, maar zeker niet slecht. Caught in a lie is kwaliteitstrack, zelfde geldt voor Julia.

Deze kwam wel uit op cd, maar de voorganger (scarred) niet.

Caught in a Lie is wel van een uitzonderlijk hoog niveau. De band meandert tussen de AOR en melodieuze rock. Echt erg sterk gitaarwerk maar ook erg goede zang.

Een onbekende plaat van een onbekende band. Maar met precies de ingredienten die ik zoek in en rockplaat.

Lea Hart speelt/zingt niet meer op deze plaat, dat was de voorganger. De zanger hier is Sam Blue.

Deze cd al heel lang in mijn bezit Caught in a lie,love in vain en julia zijn voor mij de hoogtepunten van deze plaat.

Ik merkte dat ik bij de stem van Sam Blue een herkenning had, maar ik kon maar niet komen op wie ik zijn stem vind lijken.

Vandaag gebeurde het ineens: ik vind dat hij hier en daar een beetje klinkt als Francis Dunnery (It Bites). Misschien komt het, omdat ze allebei britse rockzangers zijn.

Ik kan er maar niet over uit, hoe waanzinnig deze plaat is. Zo jammer, dat ik hem niet 25 jaar geleden al ontdekt had, samen met mijn ontdekking van Queen, Saga en Honeymoon Suite.

Nu maar inhalen, door deze continu te draaien.

Ik weet niet of het mag maar hier is de plaat integraal te beluisteren:
YAYA - II 1988 (Full Album) - YouTube

Natuurlijk mag je linken. YouTube is toch een legitiem medium?

Zal mijn oor vanavond eens te luisteren leggen. Naam en hoes spreken me niet bijzonder aan, maar dat zegt natuurlijk niet altijd alles...

EDIT: Eerste nummer net voorbij laten komen: klinkt erg goed...

Hoes en bandnaam doen de plaat niet goed.

Dit is echt een plaat in het rijtje Honeymoon Suite, Strangeways, Boulevard, Walk in the Fire, FM, Virginia Woolf.

Niet echt nee. Ook niet handig voor de vindbaarheid. Mijn eerste indruk is dat de band zelfs niet op Discogs staat: yaya music | Discogs

D'r zijn wel twintig artiesten die zich Yaya noemen, nog afgezien van alle afgeleide varianten. En het lijkt erop dat 'onze' YaYa daar niet eens bij zit. Op eBay lijkt het album ook niet te vinden. Zal vanavond verder zoeken als ik meer tijd heb...

Spatie tussen Ya en Ya:

Ya Ya (2)

Url: Ya Ya | Discography | Discogs

Shared from the Discogs App

Ja, ik kwam er net ook achter: Ya Ya (2) - Ya Ya II (CDs) For Sale at Discogs Marketplace

CD is helaas zeldzaam en redelijk onbetaalbaar... Ik zal bij Rock Candy eens een verzoek indienen of ze werk willen maken van een heruitgave.

Ik heb net (1 minuut geleden) de lp voor 5 euro besteld ☺️

In de lijn van Toto, Strangeways en vele andere AOR bands uit de jaren 80. Een verzorgde productie, een goede zanger in de persoon van Sam Blue, prima solo's en stuk voor stuk hele degelijke nummers. Desalniettemin is het mij net wat te braaf en te verzorgd, het mag allemaal net wat meer spetteren hoewel dat met dit genre lastig te bewerkstelligen is omdat juist die elementen zo kenmerkend zijn voor AOR. Echter een band als Strangeways had met Walk In the Fire een plaatje in handen dat wat meer schuurde en de grenzen opzocht in het AOR genre. Een bandje als Bite The Bullet kan mij al wat meer bekoren. Om II van Ya Ya kort samen te vatten; vreemde hoes, professioneel plaatje, maar mij net wat te degelijk om de volle lengte te blijven boeien.

Toen ik het melodieuze rock-genre ging uitpluizen kwam ik erachter dat ik het kon onderverdelen in een aantal sub-subgenres:

- Sleaze rock
- AOR / Lite AOR
- Westcoast
- Partymetal

Met name Lite AOR en Westcoast zijn de wat softere varianten van de AOR. Ik moet wel zeggen dat daar meer mijn interesse ligt, omdat Partymetal en Sleazerock toch vaak wat kinderachtige en seksistische teksten hebben.

Soms hebben bands (ik noem even Triumph) meerdere van dit soort sub-stijlen in hun carriere en soms zelfs om één plaat.

Ya Ya valt wat mij betreft ergens tussen de AOR en Lite AOR in. Maar dat doen bijvoorbeeld Boulevard en Walk in the Fire ook.

Voor iets meer heftig gitaarspel zou ik van harte Honeymoon Suite kunnen aanbevelen. Compositorisch in hetzelfde straatje, maar met even wat scherper gitaarwerk

Heb 'm nu opstaan (dank voor de link!). Klinkt goed. Al kan ik me wel vinden in bovenstaande kritische noten. Toch gaat deze zonder aarzelen mee in de tas mocht ik 'm op vinyl voor een mooi prijsje tegen komen. De band vinkt alle hokjes probleemloos af die het genre zo kenmerken.

Sowieso staan de nummers Caught in a Lie, All Through the Night en Set Me Free als een huis!

Op Facebook lees ik de bevestiging dat Rock Candy een heruitgave van dit album voorbereidt. Op CD, dat dan weer wel...

Ik heb deze heerlijk op lp, dus die reissue sla ik over.

Ja, dat had ik van jou wel verwacht. Mijn systeem kan gelukkig zowel LP als CD aan, dus ik ben wel geïnteresseerd in deze heruitgave. Ik hoef niet per se alles op vinyl te hebben, dat zou ook qua opslag nogal problematisch worden in mijn geval...

Ik lees trouwens hierboven terug dat jij degene was die mijn interesse opwekte voor deze parel, die ik tot dan toe in het geheel niet kende. Waarvoor alsnog dank.

Graag gedaan!

Naast de oude stijlen (blues, jazz, soul en country) luister ik graag naar '80's hardrock.

Goed nieuws wat betreft die heruitgave. Zeker omdat het door Rock Candy wordt gedaan. DAl hun heruitgaven mogen er wat mij betreft zijn namelijk.

Een hele bonus CD maar liefst.
https://www.discogs.com/release/25101910-Ya-Ya-Ya-Ya-II

Om streaminplatformen (in elk geval Tidal) is de plaat nu beschikbaar. Er zijn 7 bonustracks toegevoegd, allemaal in de (schrijf-)stijl van de rest van de songs maar productioneel anders (bijvoorbeeld het drum- en gitaargeluid). Het zijn bonustracks en ik zie ook new recordings en b-kantjes. De extended version van Caught in a Lie is niet beschikbaar bij Tidal (wel op de dubbel-cd).

Er staat zelfs een instrumental tussen (River's Edge). De bonustracks zijn niet echt heel bijzonder, maar voor de fan wel leuk om eens gehoord te hebben. Zo sterk als de reguliere plaat is geen enkele bonustrack hier. De remaster van de reguliere plaat maakt één en ander wel wat helderder en frisser (met name de keyboards klinken revamped).

Het zijn vrij lelijke gasten dus die hoes begrijp ik ergens wel. Best lekkere AOR dit, behoorlijk onder de radar gebleven.