Nikki Jean - Pennies in a Jar (2011)

Million Star Motel klinkt veelbelovend, nu wel nieuwsgierig naar de rest van het album.

Eerste luisterbeurt klinkt wel aardig. Doet me een klein beetje aan een vrouwelijke Raphael Saadiq denken qua sound, alleen dan op een wat minder hoog niveau.

Muzikaal braaf. Nummer met Lupe Fiasco en Black Thought is wel retegaaf. De rest netjes. Binnen de lijntjes. Lief meisje.

De inmiddels 28-jarige Nikki Jean, onder meer bekend van de Nouveau Riche formatie, mag het nu solo proberen met Pennies in a jar als resultaat. Haar debuut kenmerkt zich vooral vanwege de radio vriendelijke sound. Ieder nummer klinkt vrolijk, en ligt gemakkelijk in het gehoor vanwege het (veelal) popachtige geluid. Hoe positief dat ook mag klinken: het ontstijgt nergens de middelmaat. Het is hier zoeken naar de uitschieters, maar die zijn er niet. Twee aardige, ook redelijke beklijvende nummers worden aangeboden in de vorm van Steel and feathers (don’t take), met soort van gospelachtige sfeer die, hou je vast, deels is geschreven door Bob Dylan (!), en een buitenbeentje, oorwurm La di da di da dat een heus country nummer is, en qua sound afwijkt van de gangbare pop/soul stijl die doorgaans op de rest van het album te horen is. Misschien is Patty crash ook nog wel het noemen waard vanwege de moderne Motown-flavour. Million star motel lijkt op grond van de gastartiesten veelbelovend, maar is misschien wel de grootste teleurstelling van het album. Beide features zijn van Lupe Fiasco en Black Thought zijn netjes, maar die gaan helaas wel gepaard met één van de saaiste niemanddalletjes van het album. Instrumentaal begint het aardig maar naderhand (na één minuut) wordt het een monotoon, haast dertien in een dozijn R&B-achtig nummer met steeds dezelfde bliepjes; iets wat vooral te horen is wanneer beide rappers te horen zijn. De mooiste instrumentatie is overigens weggelegd voor China, met een ietwat Oosterse, donkere sfeer. Nikki Jean is een muurbloempje, net als dit album, trouwens.