The Montgomery Express - The Montgomery Movement (1974)

In eerste instantie vond ik dit (te) oubollig klinken, maar inmiddels heb ik dit album al meer dan 10x beluisterd en het groeit steeds meer. Ik luister SAvdW altijd meerdere keren, maar gezien de speeltijd was het een makkie om dit album meer dan 10 keer te luisteren. Het stemgeluid (met name op Left Me With A Memory en Steal Away) en eigenlijk het geluid in het algemeen vind ik bij vlagen nog steeds wat oubollig klinken, maar niet zodanig dat het storend is. De twee instrumentale nummers zijn verrassend funky. Maar toch zullen ze nooit tot mijn favorieten behoren, simpelweg vanwege de lengte en mijn -bij enkelen- bekende moeizame relatie met instrumentale nummers. De nummers waarin gezongen wordt, vind ik allen eigenlijk wel sterk. Bij vlagen moest ik denken aan the Impressions. Steal Away doet me verdacht veel aan Let It Be denken. Buiten de instrumentale nummers zou ik dit een fijn soft-soul / r&b album noemen.

Met een groepsnaam als The Montgomery Express verwacht je haast een soort tienkoppige groep, maar in werkelijkheid gaat het gewoon om twee blinde zangers, Paul Montgomery & Charles Atkins, ergens in de 20, afkomstig uit kleine dorpje Indiantown in Florida. Wat er met hen gebeurd is, schijnt niemand te weten. De instrumentalisten, die nergens credits krijgen, schijnen lokale tieners te zijn.

En die credits, die vormen, zo blijkt, wel vaker een probleem op dit album. Ondanks de achterkant van de hoesfoto je wil doen laten geloven dat het allemaal zelfgeschreven nummers zijn, is bijna de helft puur jatwerk! Steal away is, zoals Principal2000 al aangeeft, bijna een regelrechte kopie van Let it be van de Beatles. Maar dan zijn we er nog niet. Gotta make a comeback is overduidelijk gebaseerd op het gelijknamige nummer van Eddie Floyd (vergelijk voor de grap de refreinen eens!), en I’m standing by is een aftreksel van het bijna gelijknamige nummer van Al Green. Eigenlijk vind ik vooral de rip-offs van de Beatles en Al Green helemaal niet geslaagd, en zelfs een beetje misplaatst zo. De Eddie Floyd ‘bewerking’ (ik zal het voor het gemak even een bewerking noemen), is alleraardigst en is een prima diepe soul ballade – maar ook deze kan niet tippen aan het origineel, al vind ik deze nog best wel oké.

Ondanks het gebrek aan originaliteit, is hetgeen The Montgomery Express ons voorschotelt niet eens zo slecht. De instrumentale opener, The montgomery movement is bijvoorbeeld best leuk, vooral het laidback jazzy sfeertje maakt dit een prima opener. Het tweede nummer, Who, is een charmant stukje muziek geworden vanwege zijn sobere karakter. Die hoge stem van één van de twee zangers die af en toe opeens tevoorschijn komt (later wordt die bij het refrein van Steal away nóg duidelijker aanwezig) irriteert me wel een beetje overigens (ik ervaar het als een soort afbreuk), alsof hij ergens gegrepen wordt waar je niet gegrepen wilt worden, zeg maar. Precious wing is, hoewel een beetje glad en zoet, ook een prima (zwijmel)nummer, al balanceert de tekst qua clichématigheid op het randje. Het tweede en laatste instrumentale nummer Party fever is dan wel het meest funky, maar hij is naar mijn smaak te lang uitgesponnen om interessant te blijven. De eerste twee-en-een-halve minuut zijn aardig, maar nadien dwalen mijn gedachten af. Vind deze minder dan het openingsnummer. Dan is er nog afsluiter Left me with a memory, en dit is samen met Who mijn favoriete nummer. Vooral de lage stem van de zanger klinkt zo verdrietig, zoals het hoort, een prachtige afsluiter. De uithaal halverwege het nummer zorgt bij mij voor het enige échte kippenvel-moment van het album. Dat had ik graag wat vaker beleefd.

Ik weet het niet zo met dit album, eigenlijk. Toch een (ruime) voldoende.

Geen slechte plaat, maar een beetje te zoet voor mij. Voor die gladde nummers moet je echt een geweldige stem hebben om mij te overtuigen en die ontbreekt helaas.
Vandaar dat ik waarschijnlijk een voorkeur heb voor de instumentale nummers op dit album, waarbij ik het openingsnummer het sterkste vind.
Een krappe voldoende.

The Montgomery Express is interessanter eerder dan dat het goed valt te noemen. Maar misschien zijn beide eigenschappen wel evenveel waard in mijn boek. Het klinkt bij momenten behoorlijk knullig, de muziek gaat lekker stuurloos door en ook vocaal moddert het maar wat aan, met soms behoorlijk enerverende momenten tot gevolg. Dat het allemaal ontzettend oubollig klinkt is begrijpelijk, maar ik kan me voorstellen dat dit bij release in 1974 niet minder oubollig heeft geklonken dan nu...

Wat deze plaat ook bezit, is een geluid dat vrij uniek is. In heel z'n prutserige aanpak weet het ergens toch een pakje te funken. Het weet te boeien met zijn vreemde, eigenzinnige uitbarstingen. Vocaal lijkt het grotendeels offbeat, maar ook daar kan ik niet over struikelen. Daarvoor werkt het te aandoenlijk. Met het hoge stemmetje op Steal Away moet je haast de handen voor de mond houden om niet in proesten uit te barsten. Prachtig toch!

Er scheelt duidelijk iets aan deze plaat, en het fascineert me. Dit moet haast wel cult zijn!

Vandaag de plaat binnen gekregen op vinyl. Een heruitgave uit 2014. Ik snap de termen oudbollig wel, maar vind zelf dat dit juist de charme is van deze plaat. Ik vind het een toffe mix van heerlijke instrumentale funknummers, met een aantal rustige soul nummers. Een plaatje die je altijd op kunt zetten en niet verveeld. 4 sterren.