Bij het horen van de naam Black Rob zullen velen gelijk aan zijn klassieker Whoa! - van het platinumalbum Life Story’s (2000) - denken. Vijf jaar later bracht Rob nog een tweede album - The Black Rob Report (2005) - uit, maar sindsdien was het erg stil rondom hem. Tot hij afgelopen oktober, na een gevangenisstraf van vier jaar, bekendmaakte bij het label Duck Down te hebben getekend. Daarnaast verklapte hij al bezig te zijn met zijn derde studioalbum Game Tested, Street Approved. Black Robs stijl kenmerkte zich door een wat agressieve flow en niet al te intelligente teksten, die vooral over het straat- en gangsterleven in New York gingen. Game Tested, Street Approved bestaat uit bijna precies diezelfde kenmerken, alleen gaan Robs teksten soms iets dieper en wordt hij meer gedragen door producers van Duck Down in plaats van die van Bad Boy Entertainment, waar hij voorheen bij was getekend.
Of de producties van deze nieuwe sound Black Rob de mogelijkheid geven om zijn ware zelf te kunnen vertonen is te betwijfelen. Met uitzondering van de respectabel geproduceerde nummers Welcome Back, Celebration en Showin' Up missen de meeste producties net die extra dimensie die de beats had kunnen afmaken. Zo klinken de tracks Boilling Water en This Is What It Is erg kaal en hadden de tracks Up North - This Is What It Is en Sand to the Beach net een tikje rustiger moeten zijn. Het album wordt nu geproduceerd door elf beatmakers, inclusief Rob zelf. Black Rob had er beter aan gedaan ervoor te kiezen één of twee producers aan zijn album te laten werken. De beats vormen nu namelijk geen geheel. Erg jammer, aangezien Black Rob het gehele album op een constant niveau flowt en rapt.
Van een artiest die twaalf jaar in de scene zit verwacht je eigenlijk dat zijn teksten serieuzer en zijn flow rustiger is geworden. Hoewel zijn teksten nog veel over het straat- en gangsterleven in Harlem gaan (Can’t Make It in NY), is ook bij Black Rob het geval dat zijn flow wat minder agressief is geworden en zijn teksten hier en daar wat dieper gaan. Hij is nu niet alleen meer de stoere rapper met geld, vrouwen en mooie auto’s. Hij geeft nu ook aan spijt te hebben en op veel dingen niet trots te zijn (“I'm nothin', just a rapper that made a few joints and started frontin' and hopin' you never try it//Wasn't shit to be admired, so why would I glorify it?“ - Showin Up). Het is dus fijn dat hij die verwachting een beetje waarmaakt, maar het blijft altijd wennen om zulke tracks van een gangsterrapper te horen. Gelukkig wisselt hij het af met hier en daar een track zoals we van hem zijn gewend, waarin blijkt dat hij zijn oude stijl niet is verleerd.
Black Rob bewijst na twaalf jaar in de scene een erg constante rapper te zijn. Game Tested, Street Approved had net zo goed een decennium geleden, als opvolger van Life Story’s, kunnen worden gereleast. Daarnaast bewijst hij ook nog eens, met uitzondering van No Fear (met Sean Price), bijna het gehele album zelf te kunnen dragen. Helaas doet Black Rob ook niet veel meer dan dat: zijn album creëert geen sound die zich van het gemiddelde hedendaagse hiphopalbum onderscheidt. Van zijn teksten gaan er dertien in een dozijn en de te gevarieerde producties zijn niet meer dan degelijk. Hierdoor zal Game Tested, Street Approved bij de meesten niet veel indruk achterlaten en snel worden vergeten.
Bron