Pokey LaFarge and the South City Three - Middle of Everywhere (2011)

Terwijl de meeste artiesten die de "retro-sound" proberen te imiteren teruggrijpen naar het geluid van pakweg de jaren ’60 tot en met de jaren ’70, gaan deze Pokey LaFarge and the South City Tree nog iets verder terug in de tijd met hun jaren ’20 repertoire (het viel wellicht al af te leiden aan LaFrage z’n outfit op de hoes). Daarmee zijn ze in ieder geval toch alweer een stukje origineler dan het gros. Niet alleen de stijl maar ook de teksten zijn in dit verband verassend goed gelukt: het album staat boordevol brave niets-aan-de-hand liedjes die nergens opzienbarend of opmerkelijk worden, maar daarentegen zeker wel zorgen voor een dosis vrolijkheid en tegelijkertijd perfect aansluiten het tijdsbeeld van de jaren ’20 in Amerika, of nog specifieker: het tijdsbeeld van het platteland omstreeks 1920. Misschien is het beter om deze plaat op shuffle te zetten want dertien van dit soort nummers (ze lijken allemaal op elkaar), is wellicht iets te veel van het goede. Niettemin word ik er wel degelijk vrolijk van - vandaar de voldoende.

Probleem van deze man is dat het al gauw een maniertje begint te worden. Het klinkt allemaal heel leuk, er wordt prima gemusiceerd en de liedjes zijn ook zeker niet slecht. Een combi van bluesgrass, blues, folk en eigenlijk alles bij elkaar. Hij probeert met zijn stem de jaren 20 te imiteren en daarin zit hem nou juist de irritatie wat mij betreft. Op den duur weet je het wel. Ik vind het altijd heel leuk als mensen teruggrijpen naar het verleden, maar om je stem dan ook als uit het verleden te laten klinken vind ik weer minder. Woensdag treedt Lafarge op in Spijkerboor.

Tip voor de liefhebbers: er was vanochtend een leuk item over hem in VPRO's Vrije Geluiden. Is vast wel ergens terug te zien. Hij speelde er ook een erg goede live-uitvoering van Pack It Up.