Manilla Road - Playground of the Damned (2011)

Ik wist niet dat er een nieuw Manilla Road album aan zat te komen.
Snel op internet opgezocht en momenteel knalt het eerste nummer uit de speakers.

Playground Of The Damned lijkt onder de fans altijd een beetje een onderbelicht album te zijn. Ik moet toegeven dat het er ook geen een is die ik heel vaak opzet, maar het album is na het vrij lange Voyager in ieder geval wel lekker kort en direct. Met Jackhammer begint het ook allemaal lekker vlot, toch zijn de daaropvolgende drie nummers voor mij buiten wat sfeervolle passages redelijk inwisselbaar. Nee, dan wordt het vanaf Abattoir de la Mort toch weer beduidend beter, helemaal met een pareltje van een zin als 'From the taste of the blood in my mouth I know that I am evil'. Fire of Ashurbanipal grijpt weer terug naar de psychedelische Mark Of The Beast-tijd (en is erg mooi), terwijl Brethren Of The Hammer een fijne anthem is die ik live graag zou willen meeschreeuwen. Het beste nummer is voor het einde bewaard met The Art Of War, waarop Mark Shelton's beschadigde stem prachtig tot zijn recht komt in de balladesque gedeeltes.

Playground Of The Damned is verre van het beste werk van de band, maar bij meerdere luisterbeurten valt er toch echt nog een hoop moois te ontwaren.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Voyager
7. Atlantis Rising
8. Crystal Logic
9. Playground Of The Damned
10. Gates Of Fire
11. Spiral Castle
12. Invasion
13. Out Of The Abyss
14. The Circus Maximus
15. Metal

Het vijftiende album inmiddels dat we beluisteren van Manilla Road. Het wordt steeds lastiger om met een tussenstand te komen, want de platen die ik vier sterren geef, zijn allemaal uitstekende albums. Playground Of The Damned valt gelukkig ook weer in positieve zin op en zit helemaal niet ver af van andere kwaliteitsplaten als The Deluge en Atlantis Rising.

Op voorhand dacht ik dat dit een mindere plaat zou zijn, maar er is echt veel klasse terug te vinden op Playground Of The Damned. Mijn favorieten zijn toch wel Into The Maelström, Fire of Asshurbanipal en Art Of War en vooral vanwege de sfeervolle stukken die erin zitten. Shelton zit weer een lekker potje gitaar te spelen en is als zanger sowieso wel erg goed. Zelfs Hellroadie doet het behoorlijk goed. De muziek is weer op en top Manilla Road. Het is wat 'traditioneler' dan Voyager bijvoorbeeld en daarom verbaas ik me erover dat dit album zo weinig aandacht krijgt. Dit is toch echt bovengemiddeld goed.


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Playground of the Damned
8. Courts of Chaos
9. The Deluge
10. Invasion
11. Gates Of Fire
12. Spiral Castle
13. Metal
14. Out Of The Abyss
15. The Circus Maximus