Automatic Loveletter - The Kids Will Take Their Monsters On (2011)

Op The Kids Will Take Their Monsters On heeft Automatic Loveletter de meeste punkinvloeden van zich afgeschud en op dit album staan meer rustige, ingetogen nummers dan op hun eerdere werk. Dat betekent echter niet dat ze hun scherpe randjes zijn verloren. Integendeel! Nummers als Save Me en Cruel Cruel worden gedragen door de krachtige en rauwe stem van zangeres Juliet Simms. Vooral Save Me is een lekker up-tempo nummer met heerlijke uithalen van Simms. Ook Black Ink Revenge (een remake van het nummer My Goodbye) kan in dezelfde categorie geschaald worden en behoort tot de betere nummers van dit album.
De rest van het album is beduidend rustiger. Mooie, ingetogen en fragiele nummers als Trade Places, Pillows en vooral The Curtain Close zijn een verrijking voor het oeuvre van deze band. En Cruel Cruel is zelfs een heuse piano-ballad!
Over fragiel gesproken: Never Take It Off is misschien wel het meest kwetsbare liedje dat ik in tijden heb gehoord: De zachte, maar toch rauwe zang van Juliet Simms, begeleid door alleen een akoestische gitaar, weten me te raken. Ook de tekst is prachtig. Enige minpunt is de korte duur, maar als opener van dit album kan ik daar nog best mee leven.

Kort samengevat vind ik dit een heel sterk album, waarop ik maar moeilijk een favoriet nummer kan aanwijzen. Het zijn vooral de nummers met wat meer pit die me het best bevallen: Save Me, Cruel Cruel en Black Ink Revenge. Voeg daar de prachtige afsluiter The Curtain Close nog aan toe en je hebt een EP die het geweldige Recover zelfs nog overtreft.
Automatic Loveletter is duidelijk gegroeid ten opzichte van hun vorige album (Truth or Dare uit 2010) en heeft een meer volwassen sound gekregen. De akoestische experimenten zijn een verrijking voor de band en hun oeuvre en ze zorgen er tevens voor dat de zang van Juliet Simms veel beter tot haar recht komt. Op hun debuut-ep stond met Make-Up Smeared Eyes ook al een prachtig akoestisch nummer, maar dat valt nog niet te vergelijken met wat ze op dit album laten horen. Je kunt horen dat ze het akoestische kunstje hier beter hebben uitgewerkt en al beter onder de knie hebben dan vier jaar geleden.

The Kids Will Take Their Monsters On (mooie albumtitel trouwens, een stukje songtekst uit het slotnummer) vind ik vooralsnog een van de beste albums van het jaar. De lijn die Automatic Loveletter met dit album heeft ingezet bevalt me uitstekend en mag wat mij betreft zeker doorgezet worden op hun volgende albums. Tot die tijd zal ik mijn honger moeten stillen met dit album. En dat gaat vast lukken.

Prima akoestisch tussendoortje van een band die vreemd genoeg nog steeds vrij onbekend is. Het album wordt idd gedragen door de krachtige, unieke stem van Juliet Simms.
Ook voor mij geen duidelijke favorieten, maar wel allemaal nummers van een constant niveau. (in tegenstelling tot hun eerdere demo's). Een goed op elkaar aansluitend geheel. Vind hem ook met iedere luisterbeurt nog íets beter worden. Voor nu een mooie 4,5* waard.

Ben ook benieuwd welke weg de band in de toekomst inslaat. Ik heb het vermoeden dat er meer potentie in deze band zit als ze relatief rustige albums blijven maken, juist omdat Juliets stem dan het meest tot z'n recht komt.

Juliet staat trouwens dit seizoen in de finale van Voice USA (sideprojectje, waar ze met gemak boven iedereen uitsteekt). Mocht ze die winnen zit ze contractueel natuurlijk aan een hoop shit vast; hopelijk gaat dit niet teveel ten koste van Automatic Loveletter en haar eigen geluid.