Ace Hood - Blood, Sweat & Tears (2011)

Jammer dat de tracklist zo kort is, 4 tracks zijn al te beluisteren..

Meeste zijn idd al gelekt mja is tegenwoordig lastig te voorkomen, Deluxe editie is wel 17 tracks. Al sinds ''Gutta'' een liefhebber van Ace Hood. Album is niet slecht, maar die trapmusic/Lex Luger beats zijn nooit me ding geweest. Tracks als Spoke to My Momma zijn dan ook erg welkom op de plaat.

Verder is release date beetje ongelukkig aangezien dit Watch the Throne nooit gaat outsellen..

Bless.

Na zijn eerste en ook grootste hit Cash Flow (in samenwerking met Rick Ross en T-Pain) werd Ace Hood gepresenteerd als het nieuwste paradepaardje van We the Best. Waarom ook niet? Het ging om een jonge jongen met een gretige flow en vrienden op de juiste plekken. Drie jaar en twee albums later heeft de rapper uit Florida zijn belofte echter nog steeds niet ingelost. Elke plaat bevat wel één of twee singles die aanslaan, maar het geheel weet nooit te overtuigen. Dat de muziek toegankelijk klinkt is niet de boosdoener, het is de afgezaagde uitvoering die Gutta (2008) en Ruthless (2009) hebben tekortgedaan. Onlangs bracht Ace Hood zijn derde plaat uit: Blood, Sweat and Tears, waar de succesvolle knaller Hustle Hard op staat, maar helaas begaat de rapper weer dezelfde fout.

De reden dat Hustle Hard het zo goed bij het Amerikaanse publiek en in de clubs heeft gedaan is overigens makkelijk te verklaren. Ace Hood heeft een snelle flow en een agressieve manier van articuleren, waardoor hij altijd een dreigende toon in zijn stem heeft. De beangstigende melodieën en snoeiharde drums van producer Lex Luger passen hier uitstekend bij. Maar dat iets werkt, betekent natuurlijk niet dat je als artiest hetzelfde trucje tot in den treure moet herhalen. Helaas doet Ace Hood dit wel, en zijn Hustle Hard, Hustle Hard (Remix), Go N’ Get It en Errrthang nagenoeg klonen van elkaar. Omdat het album maar twaalf nummers telt is dit meteen eenderde van de plaat en dus blijft er maar weinig ruimte over voor andere type muziek.

Op de plek die nog over is op de plaat, gooit de rapper het op een gevoeligere toer. Op nummers als Body 2 Body, Letter to My Ex en Beautiful wil Ace Hood sentimenteel overkomen, wat niet bepaald goed werkt. De beats passen zich aan aan de romantische thematiek en ook de refreinen van Chris Brown en Kevin Cossom helpen een handje mee, maar het nog steeds beklemmende stemgeluid van de rapper vloekt telkens met de rest van het nummer.

Ace Hood heeft naast een paar singles en enkele sterke gastbijdragen eigenlijk vooral teleurstellend weten op te treden. Toegankelijke muziek is geen probleem mits het goed is uitgevoerd, maar daar slaagt de jonge rapper telkens niet in. Zijn raps komen op harde hood-tracks goed uit de verf, maar helaas kopieert hij gemakzuchtig het geluid van één goed werkend nummer. En dat haalt het hele album onderuit. Wanneer hij zijn luisteraars iets anders wil voorschotelen, faalt hij volledig omdat hij op gevoelige nummers als een vis op het droge is. Na al deze toch wel mislukte albums mag worden geconstateerd dat Ace Hood naar alle waarschijnlijkheid zijn belofte nooit zal inlossen.

Bron: Hiphopleeft

Halve ster verhoogt luister dit album nog steeds erg vaak.