Tiamat - Judas Christ (2002)

Alleszins genietbaar album van Tiamat, maar wel de minste van de periode na Wildhoney.

Opener The Return Of The Son Of Nothing is een van de beste songs van het nieuwere, latere Tiamat. Een heerlijk slepend, donker stuk Tiamat. Er staan verder ook wat lekker atmosferische, symfonische sfeerstukjes op, maar vooral op dit album grijpt Tiamat wat jammerlijk naar de commercie met een paar simpele popsongs.

Navolger Prey bevalt echter weer een flink stuk beter.

Een geweldig album, Tiamat zoals ik het graag hoor.
Begin 2002 traden ze op samen met de jonge Duitse band Flowing Tears (heb daarna meteen hun album gekocht en grijsgedraaid tot de dag van vandaag!) en Moonspell (de afsluiter) in de 013.
Zelden zo'n geweldig package gezien.

"A Deeper Kind Of Slumber" had ik al grijsgedraaid (op cassette, later op cd) en heb ook deze cd na het optreden aangeschaft en er totaal geen spijt van gehad. Dat ze commercieel klinken jammer? Welnee, want wat is er slecht aan goede popsongs? Laat het grote makke lammetjespubliek maar eens kennismaken met échte muziek.
En daar is dit geweldige album een zeer aangename kennismaking voor.

Maar een gemiddelde van 3,31?? Ongelofelijk....

Dit is een flauwe CD, omdat het veel te oppervlakkig is. De metal gitaren zijn nauwelijks te horen en qua zang is het een glad gebeuren geworden. Zo lijkt de band een poppy geluid te ambieren, maar ziijn halverwege aan het twijfelen geslagen. Dit werkt dus niet voor een band als Tiamat.

De Sisters Of Mercy liefhebberij van Edlund is ten koste gegaan van de eigen identiteit. Die combinatie kwam op A Deeper Kind Of Slumber m.i. veel beter tot zijn recht.

Heb deze weer eens opstaan, toch geen verkeerd plaatje wat mij betreft. Ja, het is de minste Tiamat uit de post-Wildhoney periode, en ja, het is ook het meest poppy album dat de band tot op heden uitgebracht heeft. Toch staan hier een aantal prima nummers op wat mij betreft: de opener is bijvoorbeeld een van mijn favorieten van de band. Het punt is voor mij echter dat die pop-formule niet bij ieder nummer even goed uitpakt, want bijvoorbeeld 'The Truth's for Sale' vind ik dan weer echt een draak. Mijn probleem ligt dan ook niet met het simpele karakter van het album op zich, maar meer met de uitwerking daarvan bij sommige nummers.

Hoe dan ook, een album waarop de band alle pretenties tot het maken van metal laat varen, en een album dat daarnaast een aantal goede nummers bevat, alsmede een aantal duidelijk mindere. Geen essentëel album, wel genietbaar. Wat mij betreft in ieder geval zeker niet het gedrocht waar mensen dit wel eens voor schijnen uit te maken.

Degelijk album van de band. Ik zelf vind het niet zo'n poppy album op 1 nummer na dan. Datvis Vote for love. Volgens mij ook een single geweest. Onder de term pop versta ik toch echt wat anders. Bij mijn versie staan er nog 2 bonustrack op die wel beduidend minder zijn.

Ik vind dit een heerlijk album. Ik moet echter wel zeggen dat het eigenlijk mijn eerste echte kennismaking met de band is. Maar wat een prachtige sfeervolle nummers, heerlijke zang en prima instrumentale stukken. Een album met een heerlijke duistere sfeer.

Plaat begint heel goed, maar na een paar nummers is het buskruit er wel uit. Lijkt wel of sommige nummers zijn afgeraffeld. Jammer, maar hier zat meer in.