Roc Marciano & Gangrene - Greneberg (2011)

Heerlijk rauwe plaat. Roc the king Marciano

Klopt het dat het 3 tracks gangrene en drie tracks roc marciano is en eentje samen dan? Of zijn alle tracks van de drie heren samen ?

Roc Marciano’s carrière is in 2010 eindelijk van de grond gekomen. De rapper/producer die vanaf 1999 tot en met 2001 deel uitmaakte van Busta Rhymes' Flipmode Squad - zonder dat het collectief destijds aan albums werkte - bracht pas vorig jaar zijn positief ontvangen solodebuut Marcberg uit. Nu levert hij samen met het duo Oh No en Alchemist (samen Gangrene) een aangename zoethouder af in de vorm van de EP Greneberg. In de herfst van dit jaar brengt Roc Marciano zijn album Reloaded uit en hoopt Gangrene met Vodka & Ayahuasca een waardige opvolger voor Gutter Water te maken.

Op Greneberg neemt Roc Marciano rappend de eerste en Gangrene de tweede helft voor zijn rekening. Maar, twee van de drie nummers van Roc Marciano zijn geproduceerd door de Gangrene-heren, terwijl Roc Marciano een gastverse rapt op de track Sewer Gravy van Oh No en Alchemist. En voor de lezer die het nog volgt: er is ook nog een door Oh No geproduceerde bonustrack waarop alleen Roc Marciano is te horen. Nou ja, het klinkt rommeliger dan dat het daadwerkelijk is, te meer omdat Roc Marciano en Gangrene een vergelijkbare sound hebben.

Wat die sound inhoudt? Ten eerste: trage raps, je kunt ze vergelijken met Evidence, waardoor de rappers makkelijk zijn te volgen. Daarnaast klinken de drie heren onbezorgd, een beetje macho zelfs, wat ook is terug te horen in de verder niet hoogstaande teksten: “Uh, it’s 2020: papercuts on my fingers, my thumbs are bloody//Bloody from what? From counting this money, cuz all over the country my name is known.” (Alchemist op Papercuts). Geen belerende praatjes dus en van conscious hiphop is evenmin sprake. Wat overblijft is de ultieme plaat om bij te relaxen. Niet al te veelzijdig, maar dat is vanwege de korte tijdsduur geen ramp.

Belangrijker dan de vocalen zijn de beats. Dat is de ervaren Alchemist en Oh No ook wel toe te vertrouwen. Zo zet eerstgenoemde op Hoard 90 met een vlotte gitaarsample een heerlijk kalme sfeer neer, terwijl Oh No op Jaws met dreigende klappen op de drum voor de nodige spanning zorgt. Roc Marciano laat zijn productietalent op Momma Told Me horen: met een luchtige blaassample, en verder niet veel meer dan dat, zet hij een jaren negentig, vrolijke sfeer neer.

En zodoende is Greneberg productioneel veelzijdig, en verbloemt dit de eentonige, weliswaar vermakelijke, raps van Alchemist, Oh No en Roc Marciano. Daarmee doen de heren wat ze moeten doen: zoethouden. Voor de liefhebbers van Roc Marciano en Gangrene is het een prima EP voordat het grote werk van de rappers/producers deze herfst uitkomt. Of de eentonigheid gaat vervelen als de muziek langer dan een halfuur duurt is nog zeer de vraag. Zowel Gangrene en Roc Marciano hebben genoeg connecties binnen de hiphopwereld en dus kan er altijd een blik aan gastartiesten worden opengetrokken. Dat zullen ze op een volwaardig album waarschijnlijk nodig hebben, maar dat is voor deze korte EP niet relevant. Greneberg is ideaal voor als je aan een beetje ontspanning toe bent.

Bron: Hiphopleeft