Paice Ashton Lord - Malice in Wonderland (1976)

Kent niemand dit album? Ik heb het op vinyl, en het is qua muziek wat meer bluesachtig dan DP. Maar voor de rest geweldige nummers erop,met soms een heerlike groove.

Ik ken dit alleen live van BBC Radio 1 Live in Concert. Daar spelen ze 7 van de 9 nummers die dit album telt en nog wat materiaal van Tony Ashton en Jon Lord hun album First of the Big Bands.

Met Marsden, Paice, Lord en Martin Birch als engineer zou je denken dat early Whitesnake dicht om de hoek ligt. Maar de funky openingstrack met blazers bewijst al snel dat dit niet het geval is. Met de zanger Ashton heeft Lord al vaker samengewerkt maar ik heb geen idee waarom. De man zingt alsof hij een Monty Python cabaretvoorstelling aan het opvoeren is en is alles behalve toonvast. Het zal wel bij de tijd horen.
De 2001 reissue bevat ook nog de songs die op album 2 hadden moeten verschijnen. Maar of ik het hele album afluister op zoek naar rock-pareltjes...hmm..weet het niet. Wel vette solo van Marsden nu. Nou vooruit dan.

Een album uit de periferie van Deep Purple. Dit dankzij drummer Ian Paice en toetsenist Jon Lord. Als tiener leek dit me niets. Oor's Popencyclopedie 1982 noteerde namelijk: "...het blijkt nogal 'funky' te zijn". Nu kom ik er alsnog terecht en wel via de biografie van Bernie Marsden, Where's My Guitar? (2020).

De gitarist belandde via een tip van Cozy Powell bij het trio en maakte het nodige mee. De auditie ging voorspoedig en als hij Powell 's avonds belt met het goede nieuws, reageert deze met "Welcome to Deep Pockets". Het blijkt de naam te zijn die de ex-Purpleleden aan de geldmachine geven, die hen rijkelijk voorziet. Powell maakte hetzelfde mee bij het Rainbow van Ritchie Blackmore.
De opnamen vinden plaats in München in de studio van Giorgio Moroder. Marsden vertelt over zijn ontmoeting met Martin Birch, kort na aankomst. Dit in een zwembad op de bovenste etage van een chique hotel in München, waarbij de producer hem in gebroken Engels aanspreekt: "You schwimm gut." Er volgt een conversatie en Marsden veronderstelt met een Duitser te maken te hebben. Eenmaal uit het water openbaart Birch wie hij is en heet hem welkom.
Met de humor van zanger-toetsenist Tony Ashton vermaakt hij zich eveneens goed, bassist Paul Martinez en Paice zijn vriendelijk en toetsenist Jon Lord is blij met Marsdens inbreng: Malice in Wonderland wordt in opperbeste sfeer opgenomen.

Net als in Marsdens vorige groep Babe Ruth klinkt veel funk. Sterker nog, scheurende gitaren hoor ik nauwelijks. Paice Ashton Lord klinken als een dansbare versie van Deep Purple. De stijl ligt namelijk in het verlengde van die groep ten tijde van Come Taste the Band met Tommy Bolin. Niet iets waar de meeste fans in 1976 voor warm liepen. Desondanks hoor je geen zwakke nummers. Mijn favorieten: Ghost Story dat nog het meest aan Purple doet denken en het met blazers gelardeerde Silas & Jerome. Van Paices drumwerk is overigens continu genieten, wat is de man toch veelzijdig!
Tijdens de opnamen komt David Coverdale buurten, hij woont namelijk in de regio. Hij en Marsden kunnen het goed vinden en de kiem voor hun samenwerking in Whitesnake wordt gelegd.

Een geplande Britse tournee wordt ingekort tot slechts zes optredens, waarbij Ashtons dronkenschap tijdens optredens niet helpt. Ondanks dat de BBC een concert van de groep uitzendt, blijft verdere airplay uit. Malice in Wonderland flopt genadeloos.
Voor een opvolger is Birch niet beschikbaar maar desondanks vertrekt de groep naar München voor de opvolger; "We recorded a dozen pieces of music in all, mainly backing tracks with vocals". Gedurende die maanden blijft het buiten de studio stil en uiteindelijk wordt de stekker eruit getrokken. Marsden schat dat Lord en Paice er zo'n kwart miljoen pond in staken.