Charly Lownoise & Mental Theo - On Air (1996)

grappig ...

boring.....

Nostalgie

erg blij, vond het ooit wel geinig, ...ooit.

Errug grappig CD'tje dit.


Inderdaad.

Voor mij de beste happy hardcore plaat uit de jaren 90. Heb hem nog steeds heel regelmatig op staan. Vooral nummer 11 (get funky) en 14 (live at london) zijn erg goed. Deze plaat doet het goed tijdens het sporten.

Jaja, deze heb ik in mijn bezit
Het toppunt van Nostalgie inderdaad.

De meest foute cover ooit, en slechte nummers. Maar daar gaat het niet om. Het blijft leuk om te zien wat wij (leeftijdsgenoten) vroeger luisterden, en hoe populair dat verachtelijke happy hardcore was.

destijds was het leuke muziek,maar nu kan dit echt niet meer

Kvond die andere cd beter eigenlijk,dit was wel heel popu...

Destijds was de eerste toch net wat leuker, hier werd alles net ff te blij....achteraf

Volgens mij hebben tijdens het opnemen van deze CD tegen die zangeres gezegd "Zing maar wat, we zien wel hoe het uitpakt..." Tekstueel gezien is het nogal school-engels. Uitschieter is toch zeker wel 'Get Funky' (voor mij dan toch)

Wat een jeugdsentiment is dit toch. Your Smile was toch altijd wel mn favje.

leuke cd, jeugdsentiment

gisteren gekocht bij een kringloop voor 1 euro!

zelf vind ik Fantasy World en You Smile de leukste nummers
(hardcore feelings gaat ook nog wel, net als streetkids

Een gemiddelde van 2.40 hier? Man, dit is echt een klassieker!

Ik vind dit nog niet zo heel slecht. Het is simpel, blij en wat gedateerd. Maar het is origineel en er zit duidelijk veel plezier in deze muziek. Your Smile kwam op het slotfeest van groep 8 zo'n vier keer voorbij, dus die blijft iets magisch hebben.

Veel van de albumtracks zijn trouwens verrassend genoeg geen hardcore maar meer hardtrance.

Typisch muziek dat enkel in die tijd populair kon zijn. Buiten verstokte nostalgici denk ik niet dat iemand daar nog interesse voor heeft (en voor mij hoeft het ook niet).

De fans van Joost hebben het type muziek ook opgepikt. Die komen meestal uit Gen Z (en soms Alpha).

Ik ben ook geen liefhebber, het zit vaak net aan de verkeerde kant van kazig. Vroeger wel, maar dat was 30 jaar en meerdere muzikale levens terug, en bovendien was ik toen 14/15.

Maar er werd wel meer aandacht aan de nummers besteedt dan dat veel blije-dancedeuntjes-makers anno nu doen, als je die categorie breed trekt. Zoiets plaatste ik verleden week ook al in de Roxy Dekker-draad.

De singles van Charly en Theo doen het ook bij jongelui, die toen nog niet geboren werden nog steeds wel goed hoor. Ze hebben wel een soort evergreenstatus a la oude disco gekregen.

Maar er moest in die tijd ook wel meer geimproviseerd worden. Het is retecommercieel maar toch was dit geen muziek die destijds al echt bij de gevestigde mainstream hoorde met de bijbehorende corporate-mentaliteit. Veel popartiesten van standaard pop hebben voorbeelden. Maar dit was echt nieuw en had niet echt voorgangers.