Nightbringer - Hierophany of the Open Grave (2011)

Nomen est omen is een kreet die in het geval van Nightbringer uitstekend opgaat. Hierophany of the Open Grave is tot mijn spijt mijn eerste kennismaking met dit illustere Amerikaanse gezelschap.

Nightbringer brengt een verwrongen vorm van black metal. IJzig koud en kwaadaardig. Maar ook erg muzikaal. Nightbringer opereert veelal op de lagere tempo's af en toe afgewisseld met driftige blastpartijen. Aanvankelijk greep het me niet echt maar uiteindelijk vielen de zwartgeblakerde, door hellevuur verschroeide puzzelstukken op hun onheilspellende plaats om mij bewust te maken van de ongekende diabolische dreiging die Nightbringer uitstraalt.

De Twilight Zone-achtige leadpartijen bijvoorbeeld, die op jennende wijze zich als een bloeddorstige rode draad door de nummers heenwurmen, of de subtiele koorstukken die in Lucifer Trismegistus zijn ingebracht, zijn zomaar van die puzzelstukjes die zich ineens aan ondergetekende opdringen.

Het door een ogenschijnlijk sereen intro geopende Via Tortuosa is een voorlopig hoogtepunt van de plaat. Een trage en boosaardige oefening die de luisteraar een reis langs zijn innerlijke demonen laat maken. Met het zweet op het voorhoofd tuimelt de luisteraar vervolgens de zinderende finale Old Night in.

Hierophany of the Open Grave brengt de black metalliefhebber met het grootste gemak zestig minuten dichter bij de inktzwarte nacht.