Ian Gordon - The Box (2011)

Kortgeleden werd mijn aandacht getrokken door het album ‘the box’ van Ian Gordon. Door de eenvoud van de cover, die slechts een kleine wit getekende doos laat zien op een geheel zwarte achtergrond, werd ik nieuwsgierig. Ik besloot voorzichtig de ‘box’ te openen om te zien wat er in zat en gaf me zonder verwachtingen over aan de inhoud. Iets meer als twee uur later zat ik totaal verbluft bij te komen op de bank. Jongens, wat een album is dit! Ik besefte nog maar amper wat me in die 2 uur was overkomen, maar dat het fantastisch was, ja daar bestond geen twijfel over. Nog maar eens luisteren dan. Ja het was geen illusie geweest. Ian Gordon heeft met ‘the box’ een album afgeleverd van een zeldzaam hoog niveau.
‘The box’ vertelt ons het verhaal van een eenzame jongen - Jason - die na het overlijden van zijn vader uit schuldgevoel aan een reis begint. De reis voert hem door onbekende steden en langs plekken waar hij nog nooit is geweest. Ian Gordon heeft het voor elkaar gekregen om de reis van Jason om te zetten in magische klanken zodat de luisteraar alle avonturen zelf kan ervaren. Met de ‘opening’ start Jason voorzichtig zijn reis, maar al snel rol je als luisteraar van de ene verbazing in de andere. Ik heb na 8 luisterbeurten geprobeerd om de hoogtepunten er uit te halen, maar het is me niet gelukt. ‘The box’ is nl. één groot hoogtepunt. Ik durf rustig te stellen dat Ian Gordon met ‘the box’ een grandioos meesterwerk heeft afgeleverd. Met een vette knipoog naar de Genesis uit de jaren 70 heeft hij kans gezien om een unieke stijl te ontwikkelen die de luisteraar het gevoel geeft dat hij in een spectaculaire achtbaan terecht is gekomen.
Ik wil tot slot een waarschuwing mee geven aan alle progfans: Na het openen van de box grijpt de inhoud je bij de keel en laat je de komende twee uur niet meer los.