Father's Children - Who's Gonna Save the World (2011)

”Don’t know how we’re going / But we know just where we’re bound / We’ll just keep on singing our song to you.” Eindelijk gerechtigdheid – de aanhouder wint! Als deze groep überhaupt al bekend is, dan is dat vanwege het beduidend minder interessante werk dat ze in 1979 maakten voor Mercury. Sinds 1973 lagen deze opnamen al op de plank te vergaren – dankzij Numero is daar nu verandering in gekomen. Voordat de zevenkoppige groep zich omdoopte tot Father’s Children heetten ze The Dream, en hielden ze zich vooral bezit met doo wop. Toen ze verwikkeld raakten in een auto-ongeluk en ze allemaal ongedeerd bleven, wijzigden ze hun naam in Father’s Children. In september 1972 begonnen de eerste opnames van deze stukken. Gematerialiseerd werd het echter nooit. De manager(s) van de groep hadden nooit voor de rechten betaald, dus bleven de tapes bij producer Robert Hosea Williams – die ze voor een lange tijd “gewoon” in zijn garage opsloeg / bewaarde. In 2006 werd het materiaal herontdekt door soulhistoricus Kevin Coombe, en nu, vijf jaar later, is het album dan eindelijk een feit.

Ik heb me vaak verbaasd wat voor prachtig spul er allemaal in het verleden werd achtergehouden. Ook dit is weer zo’n prima ontdekking. Niet alles is even geslaagd, maar het grootste gedeelte is op z’n minst boeiend genoeg voor meerdere luisterbeurten. Opener Everbody’s got a problem mag zich al gelijk berekenen tot één van de hoogtepunten van dit album. Wat gelijk opvalt is de mooie, maar ook aparte, kleurklank van leadzanger Nick “Nizam” Smith, die de politieke statement in de tekst van het nummer erg naar zich toe weet te trekken en het persoonlijk weet te maken (ook het gesproken woord gedeelte op het einde is fantasisch!). Het tweede hoogtepunt is Dirt and grime. De lome groove, het mysterieuze randje, de ontoegankelijke tekst, de scheurende gitaar. Wat mij betreft is dit het pronkstuk. “My dirty, filthy habitat is where I got my habit at of cheating, stealing / Never feeling pain of a brother, you dirty mother / Look how far we are…” Het nummer is gewoon betoverend én ontzettend sfeervol.

Dan is er nog het titelnummer, Who’s gonna save the world. Hetgeen wat dit nummer vooral voor mij zo mooi maakt is dit ietwat jazzy aankleding. Dat in combinatie met de zorgelijke tekst, zorgt voor een mooi eindresultaat. Het meest bijzondere nummer is misschien wel Kohoutek, dat erg mooi aansluit op het tijdsbeeld van toen. Een echt document als het ware. Kohoutek was een in 1973 ontdekte komeet die indertijd voor nogal wat opschudding zorgde. Men vreesde dat hij de aarde zou raken, en veel doem-scenario’s werden destijds in de kranten gepubliceerd. Het is overigens ook de eerste komeet die vanuit de ruimte werd gefotografeerd. Het instrumentale nummer dat vernoemd is naar de band klinkt ook niet onaardig. Het is lekker spacey, alsof je wordt meegesleurd in een trip naar de ruimte. Naar Kohoutek bijvoorbeeld. En dat bijna acht minuten lang! Naar het overige werk valt tevens prima te luisteren, maar overtuigen doet het niet. De andere opnames zijn soms te net iets te knullig om een goede indruk achter te laten. Imponeren doet het dus niet of met moeite, maar het hele verhaal van de groep eromheen geeft alles net een beetje meer flair dat het album een ruime voldoende oplevert.

Bijna 40 jaar hebben ze gewacht, op de release van dit materiaal. Ze leken daarvoor al 40 jaar te hebben gewacht, voor het inspelen van dit materiaal. Een medaille. Zo klinkt de band ongecompliceerd en overtuigd van hun kunnen (ze kunnen!), erg op elkaar ingespeeld, hoe vaak hun line-up ook wijzigde. Een kleine keerzijde maakt dat het soms wat te makkelijk loopt, hetgeen een groove snel lam kan leggen. Alles lijkt zo uit de mouw te vallen.

Het zijn vooral nummers met een hoofdrol voor de solozang, die de juiste verhouding tussen engagement en spelplezier naar voren weten te brengen. Everybody’s Got a Problem en Dirt and Grime zijn de mooiste voorbeelden: inhoudelijk interessant genoeg om de luisteraar mee te krijgen, maar toch luchtig genoeg om de problemen niet op te dringen, hulde voor zanger Nick Smith! Muzikaal wordt dit alles bijzonder sterk ondersteund met speelse wendingen op de juiste momenten.
Instrumentaal kraakt ook de dreigende Kohoutek, de vaart zit hier lekker in en de spoken word erdoorheen creëert een helse hysterie. Hemels! Zodra het wat trager gaat voor Father’s Children verslapt ook de inleving. Een nummer als In Shallah smeekt om een orgel die een slippertje maakt of een gitarist die een serieuze kreet slaakt, iets om de sleur te doorbreken. Linda, een heuse ballad zowaar, volgestouwd met strijkers, leidt hier ook een beetje aan. Gek genoeg werd net dit atypische nummer later nog als single uitgebracht (een complete flop, uiteraard, zo moet dat met dit soort bands).

De zoektocht naar succes had al enige jaren gevergd, maar met deze songs leek Father’s Children eindelijk zijn sound te hebben gevonden: funky soulmusic zonder scrupules, mooi samengevat in hun gelijknamige instrumental. Opzienbarend is deze verloren release niet, maar vervelend nog veel minder. Ze hadden aan niemand iets te bewijzen, en ze bewijzen dan ook niets. Ik ben gewoon blij dat dit materiaal er geraakt is: 2011 kan best een pretentieloos soulplaatje gebruiken, meer dan 1974.