Bolt Thrower - In Battle There Is No Law (1988)

Beetje voortkabbelende Grindcore, die nergens echt speciaal word. Goed ingespeeld, dat wel. Later zou deze Grindcore band evolueren in een zeer goede en best populaire Death Metal band. Dit schijfje is daar een zeer goede voorloper van, maar het beste moest nog komen! 3*

Niet zo gelukte debuutplaat. Door de afschuwelijke productie komen de nummers slecht uit de verf en klinken dan ook weinig opzienbarend. Zo'n 20 jaar terug eens op vinyl gekocht en al snel als miskoop ervaren. Sommige nummers klinken op The Peel sessions net iets beter.

Inderdaad, hierna zou het beter worden...beter uitgewerkt dat eigenzinnige van deze toch wel bijzondere band. Ik heb ze eerder vaak gezien. Ik kreeg er altijd een ontzettend Hardcore/Punk/krakersgevoel bij, bij die gasten, alleen al wanneer je ze zag met hun ongewassen uiterlijk, hahahaha...ach ja, die club waar ze eerder vol enthousiasme speelden, en toen ik ze voor 't eerst zag zo rond 1990, was ook zo'n verrotte oude tent. (oude Atak - Enschede) In iedergeval hoor ik in de sound op deze plaat wat Discharge, maar ook duistere Slayer riffs bijv. Hellawaits en natuurlijk de sfeer ook van Napalm Death, maar hoe je 't ook went of keert, vooral een EIGEN geluid! ! ! Langzame of "langzame" Napalm Death die soms krankzinnig voortbuldert als een tank. Dreigend bij Bolt Thrower met die eeuwige riff die op alle albums terug komt, net zoals oorlog. Wel vind ik zeker op deze plaat dat de nummers onderling te weinig écht verschillen waardoor er een te eentonige indruk achterblijft. Een eigen ding, dat heeft deze band altijd wel gehad, en dat maakt ze natuurlijk wel erg bijzonder. Waar vind je dat nog tegenwoordig?!?! Die hoes is natuurlijk ook nog lekker errug underground...

Ik vind dit ook een erg gaaf album. Uiteraard zou Bolt Thrower beter gedijen in de logge death metal van de albums die volgden, maar dat maakt deze brok ongebreidelde energie niet iets om links te laten liggen. Inderdaad bevat het een hoog hardcore/punk gehalte. Automatisch kom je dan op grindcore uit. En zo zou ik In Battle There Is No Law dan ook willen omschrijven. Het voelt qua attitude hetzelfde aan als Napalm Death' s Scum en From Enslavement To Obliteration platen, maar de band heeft hier al wel een heel eigen geluid.
De tijd dat dit soort bandjes als paddestoeltjes uit de grond schoten, was zeker een bijzondere tijd. Ik was toen nog erg jong, maar ik volgde het toen al wel redelijk nauwgezet.

Voor mij was dit de tweede golf/revolutie in Metalland. Toen ik metalhead mid eightees werd had je Speed en Thrash (en black en death meer underground) dat relatief nieuw was midden jaren tachtig. Het hele Grind en Death gebeuren kwam destijds een paar jaar later pas zo rond 1989/90 echt naar de oppervlakte. De zaaltjes die eerst allemaal Speed/Thrash boekten, boekten in één keer zowat alleen nog maar Grindcore en Deathmetalbands. Weer 3 jaar later, 1993, moest het allemaal Blackmetal zijn. Allemaal trends...Zonder bepaalde individuele bands per genre te kort te doen, vond ik hoe massaal men altijd over ging wel en beetje simpel en goedkoop. Ik ben altijd bovenal een Thrasher gebleven.

Wel een lekker plaatje, maar wat een verschrikkelijke productie! Het verpest de plaat gewoon bijna!

Helemaal met bovenstaande eens al heb ik hem vroeger weer verpatst. Niet dat ik 'm op cd ga kopen maar toen ik het laatst nog eens op YouTube hoorde vond ik het zo gek nog niet. Heb hun Peel Sessions wel op Grindmadness at the BBC en dat vind ik zelfs het beste wat ze hebben opgenomen.

Ah jongens. Kom op. Die underground feel. Vooraan staan bij dit of dat death of grindbandje. Geuren van half opgedroogd zweet vermengd met lauw bier en kots opsnuivend. Handen half voor het gezicht om legerkisten van rondvliegende medebezoekers uit het gezicht te houden. Met de gedachte spelen om zelf ook eens een dive te wagen maar het dan toch niet doen omdat je bang bent dat het lauwe bier er dan weer uitkomt. Dat gevoel. Dat herinneren jullie je toch wel? Mochten jullie het zijn vergeten; deze plaat roept dat gevoel met gemak weer op. Althans bij mij dan.
Ja het is rommelig en ja, dit afdraaien op je hi-def hifidinges is net zoiets als een stukje vlees roosteren in een hoogoven maar het heeft gewoon die magie van vroeger toen de extreme metal nog een beetje in de steigers stond.

De herinneringen gaan wel op voor mij. Alhoewel ik graag een biertje drink op concerten ben ik verder een rustig persoon die graag vooral de show kijkt en het gehos vermijd. Van Bolt Thrower ben ik nooit zo'n fan geweest. Hoorde laatst Cenotaph van Warmaster en het deed me niet zo gekke veel meer. Alhoewel mijn hifi-setje behoorlijk gegroeid is in vergelijking met 20 jaar terug ben ik allang niet meer zo veeleisend of dan wel zeurderig op het gebied van de produktie. Zo heb ik vreemd genoeg een zwak voor Reek of Putrefaction, het rommelige debuut van Carcass.

Ik heb me ernstig vergist ergens de vorige keer toen ik schreef over dit Bolt Thrower debuut: jawel, nog steeds bewonder ik de underground/punk/krakers en donkere oorlogssfeer op dit album. Maar vandaag heb ik de eerste 2 Bolt Thrower albums wederom volledig beluisterd en ik kom tot een enorme verrassende conclusie na al die jaren: ik vind persoonlijk dit legendarische debuut veel beter dan de ook niet onaardige 2e. Wat mij betreft klinkt dit plaatje niet alleen lekkerder underground hetgeen uitstekend bij de bedoelingen van Bolt Thrower past, maar ik vind deze plaat ook bevlogener/energieker gespeeld naast dat ik de nummers veel lekkerder vind klinken...misschien daarom wel juist! Ik verhoog mijn cijfer ernstig! Én ik moet ze nodig weer eens zien: 3 jaar geleden voor 't laatst, en 23 jaar geleden voor het eerst! Ik heb veel respect voor dit bijzondere herriebandje uit Engeland; live overtuigend altijd!