The Duke Spirit - Bruiser (2011)

Op de radio komt regelmatig Surrender voorbij. Wat een heerlijk nummer is dat zeg!

Ik had nog nooit van deze band gehoord, maar in een bepaalde rommelzaak in Frankrijk met cd's voor 1 euro toch maar meegenomen. Kwam ook doordat er bij één van de 4 extra nummers een remix van Gary Numan bij was.
Deze band heeft wat fans in thuisland Engeland, maar verder in Europa bijna niet. Trouwens opvolger Kin heeft als producer Simon Raymonde van Cocteau Twins en het label 4 AD. Als ik een beetje begrijp wordt deze band nogal aan wat bands gekoppeld; the Jesus and Mary Chain, Spiritualized, Patti Smith Band, the Gun Club, maar ook soul van Atlantic en Motown. En verder ook nog Radiohead en Muse. Daar kun je dus niet zo veel mee. Wel zit er een bepaalde ontwikkeling in bij de uiutgebrachte platen: waren de eerste albums nogal wat noise-gitaar achtig met rafelige randjes, dat wordt later steeds minder. Op dit derde album is er eigenlijk geen noise meer te horen, maar wel een echt gitaar album met soms stevige nummers en dan ook wat gevoelige ballads. Middelpunt is zangeres Liela Moss, redelijk bepalend voor de sound. Het heeft nog wat van de jaren 80 gitaar new wave/post punk muziek, maar ook jaren 90 en verder zijn terug te horen.
Soms heerlijk rockend, dan weer wat subtielere momenten. Zoals ik al schreef, ik kende de groep niet, maar dit is zeker niet verkeerd. En de muziek is zodanig geproduceerd dat het net zo goed live zou kunnen zijn. Ik ben wel benieuwd naar de invloed van Simon Raymonde op het volgende album. Dit is zeker wel wat anders dan Cocteau Twins, maar de wall of gitaarsound komt misschien nog wel wat overeen. Nu ik het een paar keer hoor, soms wat invloeden van Siouxsi, maar ook de Pretenders met een wat shoegaze achtige sound hoor ik erin terug.
De 4 extra nummers zijn remixen van de nummers 1,2 4 en 6 , op zich aardig wat ze van die nummers maken.