William Elliott Whitmore - Field Songs (2011)

Op het eerste gehoor (dank u, Luisterpaal) klinkt deze als de grote stap vooruit voor Whitmore.
De plaat begint met een vrij lange en atypische (voor dit soort rootsplaten), banjo(?)intro, die je al meteen op scherp zet. De volgende zeven nummers lijken me sterker dan die op zijn vorige 'Animals in the Dark'.
De zang doet me tegenwoordig ook denken aan die van Chris Whitley, wat alleen maar aan te moedigen valt.
Ik moet er nog een paar keer naar luisteren, maar ik denk dat we hier iets hebben !

Bij het beluisteren van dit Field Songs krijg ik nog wat onbestemde gevoelens. Er zijn momenten waarin ik helemaal mee kan gaan, maar soms blijf ik wat hangen in het begin van een nummer. Over zijn stem ben ik ook nog niet helemaal uit, het lijkt alsof het er niet helemaal bij past. Dus het kan zomaar zijn dat dit album bij mij nog wat moet rijpen.

Ik ken Whitmore totaal niet, maar hij klinkt als een stedeling die zo nodig authentiek moet klinken. Daarin slaagt hij niet.

Whitmore komt uit Lee County helemaal rechtsonderin Iowa. Veel plattelandser ga je het niet meemaken. Maar dat het op jou niet authentiek overkomt dat is een gevoel en daar verander je niet veel aan. Maar wat mij betreft kan een stedeling net zo authentiek overkomen als iemand van het platteland. Ik vind Whitmore behoorlijk ondergewaardeerd over het algemeen. Mensen trekken zijn stem vaak niet, terwijl een Ryan Bingham met een vergelijkbare stem veel meer waardering krijgt. Ik vind ze allebei goed.

Oké, bedankt voor de info. CCR klonk ook, alsof ze zo uit de bayou gestapt waren. Het kan inderdaad wel. En ook omgekeerd, Justin Timberlake komt nota bene uit Memphis, maar geen seconde dat ik dat in zijn muziek hoor.