Bronze Nazareth - School for the Blindman (2011)

Hij blijkt eindelijk echt uit te komen, verwacht er niet al teveel van, maar Bronze Nazareth weet meestal wel goed producties af te leveren.

Laatste jaren niet meer, helaas.

Ik hoorde dat dit weer goed was? iemand?

Heb hem nog steeds nergens kunnen vinden!

Edit: heb hem al, ga hem zo checken.

Je zou kunnen zeggen dat Bronze Nazareth één van de weinigen is die het klassieke Wu-Tang-geluid levend houdt. In tijden waarin Wu-prominenten als GZA, Method Man en Inspectah Deck wat zoekende lijken met hun muziek - moet er na al die succesjaren nou worden vernieuwd, of juist niet? - doet Nazareth hetzelfde als altijd. Zijn School for the Blindman klinkt dan ook precies zoals verwacht. Donkere strijkers, rustige drums en vooral heel veel samples uit films en oude soulmuziek. Ook inhoudelijk is het verhaal inmiddels ruimschoots bekend: nu eens wat opscheppen, dan weer hameren op het unieke karakter van de eigen movement en ten slotte ook nog een vleugje maatschappijkritiek. Om het feest compleet te maken doen oudgedienden als RZA, Raekwon, Masta Killa en Inspectah Deck ook allemaal een rappende duit in het zakje. Het resultaat ademt nostalgie uit. Al na een paar nummers waan je je weer in de midden jaren negentig, toen met deze ingrediënten bijna elke Wu-release een klassieker werd.

Je kan ook zeggen dat Bronze Nazareth alleen maar oude koek voorschotelt. Of het nu de licht spirituele opener Jesus Feet, possecut Worship of het opschepperige The Bronzeman 2 is: elke noot lijkt al eerder geslagen. En dat niet alleen: de muziek mist ook gewoon kwaliteit. Een vergelijking met klassiekers uit de jaren negentig heeft natuurlijk iets oneerlijk, maar Bronze Nazareth treedt zo duidelijk in de voetsporen van zijn collega's dat een vergelijking zich vanzelf opdringt. Bij elke verse die hij spit en elke beat die hij levert zijn er tig voorbeelden te bedenken van nummers die hetzelfde op overtuigendere wijze brengen. En daarbij hoef je niet alleen te denken aan de klassieke Wu-Tang-albums, ook de recentelijk gedropte releases Apollo Kids en Only Built 4 Cuban Linx Pt. 2 bevatten een authentieke Wu-sound die niet zo gedateerd klinkt als de tracks op School for the Blindman.

Want dat is het gekke: het ooit zo verfrissende van de Wu-Tang is hier alle sprankeling verloren. Het valt te prijzen dat Bronze Nazareth zich van de Wu-traditie bewust is en zich niet zoals sommige producers krampachtig van zijn voorgangers probeert af te zetten. Maar wat hij hier doet, is het andere uiterste. Sommige van zijn tracks zitten best aardig in elkaar, zeker. Alleen door zo duidelijk naar de oude Wu-sound te zoeken beklijft School for the Blindman geen seconde. Bronze Nazareth mag het dan nog zo hard proberen, uiteindelijk voert hij een strijd die hij bij voorbaat al heeft verloren.

Bron