Joe Jackson - Collected (2010)

Geweldige verzamelaar die laat horen dat Joe in alle genres thuis is. Zeer evenwichtig van samenstelling, alle periodes komen evenredig aan bod en ook de derde cd is knap samengesteld met die live-nummers bijeen. Er zijn ontzettend veel Joe Jackson-verzamelaars, maar dit lijkt me toch wel de meest complete.

Vanavond nog eens genoten van de eerste 2 cd's op het werk en ik wil hier toch een beetje meer de diepte in gaan.

4 á 5 nummers van z'n reguliere studio-albums dus, en ook z'n zijprojecten (Tucker, Will Power, Mike's Murder e.d.) komen om de hoek kijken zodat je een goede kijk krijgt op man's oeuvre. De chronologische samenstelling helpt ook mee bij een dergelijke carrière-overzicht, dus dat is ook een plus. De albums heb ik (nog) niet, maar het lijkt me wel passend om de nummers per album door te nemen.

CD 1:

LOOK SHARP: Tracks 1 - 5. Joe lijkt muzikaal nog wat zoekende, maar de teksten zijn al behoorlijk raak. Is She Really Going Out With Him reikte wonderwel niet verder dan de Tipparade, al werd het al wel bekend. Got The Time kon ik van de Anthrax-cover, maar ik denk dat ik deze versie prefereer. Ik denk dat er goed gelet is op Elvis Costello rond deze tijd (ook zo'n veelzijdige 'angry young man' met een aanvankelijke voorliefde voor ska). Er valt dan ook een parallel te trekken tussen de twee artiesten, al was Elvis er eerder.

I'M THE MAN: Tracks 6 - 9. Wat klinkt dit heerlijk bevlogen. Dit klinkt energiek, lekker hoekig en messcherp geschreven. Bovendien spat de spelvreugde ervan af. Volgens mij is dit album een ideale binnenkomer. It's Different For Girls was ook weer een single gezegend met een onvergetelijke hook die flopte.

BEAT CRAZY: Tracks 11 - 14. Hier lijkt een interessante kruisbestuiving plaats te vinden tussen new wave en dub-invloeden. Joe is duidelijk niet voor een gat te vangen, blijkt. Die reggae-invloeden hadden nog een staartje:

EP-only THE HARDER THEY COME / TILT: Tracks 15 & 10. Joe's eerste hit in Nederland en volgens mij ook alleen hier een hit. Overgeslagen op z'n meeste verzamelaars omdat Joe zelf er niet veel van moet hebben. Ik ben niet bekend met het origineel, maar deze versie vind ik sowieso steengoed. Tilt is een heel aardig b-kantje. Als ik de tracklist mag geloven is dit waarschijnlijk voor het album I'm The Man opgenomen. Dit hoor je. Alleen het b-kantje Out Of Style mist van deze EP.

JUMPIN' JIVE: Tracks 16 - 20. Een controversiele zet, als ik de reacties op dat album mag geloven: Joe the jazz-cat! Op deze verzamelaar klinkt het intrigerend. Het sluit cd 1 op een mooie manier af. Ik vind Joe ook wel het mannetje om hier vocaal mee te kunnen presteren. Hij bezit de juiste charisma voor dit soort muziek, al is het wel een dag -en nacht-verschil (Night And Day?) met z'n gebruikelijke popmuziek.

CD 2:

NIGHT AND DAY: Tracks 21 - 25. Goede, ruimtelijk geproduceerde popmuziek met smaakvolle ballads en uptempo nummers, allen bekend. Ik denk dat ook dit album een goede instapper is, want het klinkt gevarieerd en deze nummers lijken alle facetten van de artiest te vangen.

MIKE'S MURDER: Tracks 26 - 28. Typisch zonnige soundtrack-muziek dat deels lijkt terug te grijpen naar het Night And Day-geluid. Leuk dat ook dit obscure werk belicht wordt.

BODY AND SOUL: Tracks 29 - 33. Dit lijkt alle kanten op te gaan. Het laat zich vergelijken als de liedjes afkomstig van Night And Day gelardeerd met jazz-achtige stukken. Happy Ending was hiervan de hit, maar You Can't Get What You Want vind ik misschien het beste van deze nummers.

Big World was een live-album met nieuwe nummers, dus die komt op cd 3 aan de beurt in het live-gedeelte.

WILL POWER: Track 34. Joe Klassiek op een Zappiaanse manier. Misschien een onbekende uitwas van z'n vele talenten, maar dit vind ik zeker kleurrijk klinken. De man kan het wel!

Live 1980/86 is in het live-gedeelte van cd 3 aan de beurt.

TUCKER: Track 35. Het hitje Shape In A Drape is perfect op z'n plaats na de pretenties van Will Power. Lekker jazzy met heldere blazers en een laid-back sfeertje. Het voordeel van die Collected-verzamelaars is dat niet alleen de Engelse en Amerikaanse hits aan bod komen, maar ook de Nederlandse, dus dat betekent dat alle half-vergeten hitjes en tips ook meetellen. Dit is daar een van.

BLAZE OF GLORY: Tracks 36 & 37. Het was heerlijk om Nineteen Forever na zoveel jaar weer terug te horen. Wat een heerlijk popnummer blijft dat! Ook Down To London smaakt me goed. Het album zelf lijkt me wat glad geproduceerd. Dit kwam vaker voor aan het einde van de jaren '80.

Morgen cd 3 maar eens aan een kritische luistertrip onderwerpen...

CD 3:

BLAZE OF GLORY: Tracks 38 & 39. Nog twee lekkere nummers van dat album. Vooral Me And You bevalt goed.

LAUGHTER AND LUST: Tracks 40 & 41. Vergeleken met de productie van de Blaze Of Glory-nummers klinkt de productie ineens een stuk droger. Stranger Than Fiction was ook weer zo'n verloren single. Lekker krachtig gespeelde nummers die me nieuwsgierig maken naar meer van dat album.

NIGHT AND DAY II: Tracks 42 & 43. De songselectie op CD 3 concentreert zich nu duidelijk op Joe's pop-albums waarbij zijn klassieke uitstapjes gemakshalve maar worden vergeten. Voer voor completisten, waarschijnlijk. De geselcteerde nummers van dit album klinken eender als die op z'n eigenlijke voorganger. Vooral Glamour And Pain vind ik sterk.

RAIN: Tracks 44 & 45: Borduurt zo te horen voort op z'n vorige pop-albums, maar het niveau blijft sterk.

LIVE:
Liedje COME ON. Track 46. Leuke binnenkomer voor het live-gedeelte. Volgens mij komt dit van dat BBC-album, maar ik kan er naast zitten.

BIG WORLD: Tracks 47 - 50. Dit lijkt me zeker een heel goed album. Anno nu kan je het je bijna niet voorstellen, maar er was eens een tijd dat een artiest de vrijheid had om met het concept te komen van nieuwe nummers live gaan spelen en het daarna daadwerkelijk als nieuw album uit gaan brengen. De nummers krijgen hierdoor een enorme lading power mee. In de lijn van releases was dit de opvolger van Body And Soul. Right Or Wrong was hiervan de geflopte single. IJzersterk nummer nog steeds, en dat zijn de andere drie ook.

LIVE 1980/86: Tracks 51 & 52. Die A Capella-versie van Is She.... is ook niet mijn favoriete versie, maar toch is geen verzamelaar compleet zonder deze versie. Toch is het niet slecht gedaan. Jumpin' Jive klinkt hier nog bruisender dan de studio-versie.

SUMMER IN THE CITY: Tracks 53 & 54. Deze cover van Summer In The City komt een beetje haastig op me over. Het nut ontgaat me een beetje. Die medley vind ik trouwens héérlijk!

Liedje STRANGER THAN YOU: Track 55. Sterk nummer, strakke uitvoering. Van onze 'eigen' 2 Meter Sessies.

Lijkt me wel één van de beste verzamelaars van een artiest/band ooit. Compleet daarentegen is persoonlijk en daarom ook haast onmogelijk.

Ik mis hier bijvoorbeeld Don't Wanna Be Like That en One More Time die dan weer wel op This is It (A & M Years) uit 1997 stonden.

Ziet er interessant uit, ben ooit begonnen met de sterke verzamelaar The Very Best of Joe Jackson, ben langzaamaan 's mans werk aan beginnen te schaffen op vinyl, maar ik moet zeggen dat dit me een verdomd mooie verzamelaar lijkt. Jammer alleen dat ik 'm in elk geval niet ga kopen.

Vreemd genoeg heb ik nooit een orginele plaat van Jackson aangeschaft. Had met die andere verzamelaar (Stepping Out) wel genoeg in huis van Jackson. Zo dacht ik in ieder geval lange tijd. Grote onzin natuurlijk. Joe heeft namenlijk een hele hoop prachtige nummers gemaakt in zijn lange loopbaan. En dat is natuurlijk never en nooit samen te vatten op een miezerige 13 nummers tellend verzamelaartje.
Nu ben ik ook weer geen heel groot fan van hem. Ik weet eigenlijk niet waar dat aan ligt. Meschien aan zijn ietswat beperkte stem. Want die heeft hij. Ook vind ik zeer zeker niet al zijn nummers even geslaagd.
Waar ik wel een enorm respect voor heb is dat Joe niet in een muziekstijl is blijven hangen. Zijn variatie door de Jaren heen geeft zijn muzikale talent aan. Plus dat hij geweldig goede teksten kan schrijven. Juist zijn Ballads/ love songs zijn oa daardoor heerlijk te noemen. En daar hebben we er al tig van gehoord. Die vrijwel altijd middelmatig qua teksten inelkaar zitten. Bij Joe is dat vaak juist niet het geval. Plus daarbij zitten zijn nummers vrij eenvoudig en vooral pakkend inelkaar. En ook uitermate herkenbaar. Vaak kun je zijn love songs al vrij snel mee kwaken. Mits daar behoefte aan is, ha. Of ze daadwerkelijk eenvoudig zijn ? Tuurlijk niet. Maar die indruk krijg ik soms wel.
En zijn piano spel bevalt mij ook uitermate goed. Het is mooi en erg effectief gespeeld. Ook weer erg herkenbaar.

Kortom een prachtige verzamelaar. Die wat betreft (mijn verdere beperkte Joe Jackson kennis) een uitstekend overzicht geeft.

Machtige verzamelaar van Joe Jackson…. Eindelijk terug verkrijgbaar via Music on CD…. Lang achter gezocht en vandaag mijn cd speler niet uitgekomen… Top!

Ik heb de dubbel LP versie. Iets minder nummers, maar een hoge kwaliteit. Joe luistert ontzettend fijn weg.