Bored Man Overboard - Rogue (2011)

Dit schijnt vergelijkbaar te zijn met Madrugada; een van de meest fantastische bands ooit. Als ze ook maar voor 50% de kwaliteit leveren van hun Scandinavische buren dan is dit album bij voorbaat al geslaagd. Ik heb hem binnengehaald naar aanleiding van lovende kritieken in Mojo en nu is het wachten totdat ik tijd heb. Zeer zeer benieuwd. Iemand die de Madrugada link kan bevestigen?

Nee het is that national echt precies. Absoluut een leuke plaat maar wel te erg een kopie van The National normaal gesproken maakt me dat niet zoveel uit. Maar dit is bijna lackwekkend.

The National is ook niet verkeerd Ik blijf benieuwd.

Ook ik was in het begin een beetje aan het lachen om de bijna copycat neigingen van deze band, wanneer ze hadden mee gedaan aan een programma als de soundmix-show als The National hadden ze hoe dan ook gewonnen.

Maar nu al een week deze plaat aan het beluisteren en ik moet zeggen het beklijft toch echt. Hele mooie teksten, en zoals de review in OOR ook aangeeft een heerlijke duistere sfeer. Eigenlijk is het gewoon een Boxer part 2. En ja, mij smaakt het zeker.

Door de bijna een op een copy van The National sound, hoor ik zelf niet de vergelijk met Madrugada, maar ik zet dat zometeen maar weer eens op, zodat ik het kan vergelijken.

Ik ben madrugada freak en hoor ook geen vergelijking op wat voor manier dan ook.

Nee klopt, misschien wel qua sfeer; een beetje duister. Maar na intensieve beluistering ga ik helemaal mee met de 'The National' vergelijking. Bij gebrek aan nieuw materiaal van deze band is dit een heerlijk tussendoortje. Ik vind alleen de lyrics een stuk minder, als ze al zijn te verstaan. Muzikaal daarentegen een puike band.

Meegenomen uit de laatste uitverkoopdag van de altijd gezellige Vinylloods, ze gaan verhuizen. Weer een tas vol, maar het kostte wat meer moeite dan anders om die tas te vullen.
In ieder geval deze ook meegenomen. Uit de pers begreep ik dat dit het Zweedse antwoord op The National. was of het Scandinavische equivalent van Arcade Fire en ook Tindersticks in de sneeuw werd genoemd. Nu moet ik zeggen dat de muziek rond jaren 1990- 2010 niet echt goed heb gevolgd, eigenlijk pas later. De genoemde bands ken ik meer van naam dan dat er direct een lichtje gaat branden qua muziek. Terwijl ik van genoemde groepen wel wat materiaal heb, maar nooit echt serieus beluisterd.
In ieder geval luistert de muziek prettig weg van dit zevental. De sfeer is inderdaad wel wat duister, maar totaal anders dan in de jaren 80, op een enkel nummer na (sinner song, wat wel wat Joy Division achtig klinkt). Sommige andere nummers klinken ergens wat lieflijk, maar soms ook onbehaaglijk en duister. Het broeit, het is soms tergend traag, maar het lijkt of continu het open kan barsten als een geiser. Maar dat gebeurt niet echt. De teksten gaan over het berusten in je lat, over het nut van goede wijn en vooral ook over de verhoudingen tussen mensen. Hoewel het een zevental is, is de muziek redelijk eenvoudig gebleven, bijna spartaans van een zevental verwacht je eigenlijk iets anders. Maar ergens is de Zweedse bos stilte altijd ergens wel aanwezig en doordrongen. Soms een extra viool of trompet, maar de rest blijft redelijk in een bepaalde stijl. De productie is waarschijnlijk bewust wat mat gehouden om een bepaalde sfeer te waarborgen. Rogue is een echte sfeerplaat, soms ontroerend, het laat duidelijk horen dat het leven soms pijn doet. Maar dat wel op een mooie manier.
De opvolger heeft lang op zich laten wachten, pas in 2022. Het lijkt of de band er een tijdje mee gestopt is of een pauze heeft gehad.
In ieder geval laat Rogue een meer dan goede indruk achter.