Crass - Ten Notes on a Summers Day (1986)

Kant A is prima, hoop vage shite maar van het goede soort. Vreemde instrumentaties met daaroverheen fragmenten uit interviews, zo te horen.
Kant B is kut. Een ambient-stuk waar geen hol aan is, met Rimbaud op piano en synth. Dat klinkt dus al net zo kut als het klinkt, als u me nog volgt.

.......fragmenten uit interviews, ja dat is wel iets wat bij Crass tot de mogelijkheden behoort, maar vreemde instrumentaties?
En dan heb je het ook nog over ambient, piano en synth? Shit, je maakt me nieuwsgierig. Had eigenlijk verwacht dat dit zoiets zou zijn als 'Stations.........', niet dus. Maar 's gaan zien te vogelen deze.

Hier gaat Crass full on avant garde. Heeft wel wat weg van experimentele psychedelische muziek, maar dan zonder de bedoeling om mooi of meeslepend te zijn. Gewoon heel erg anti-alles.