Heidi Happy - Hiding with the Wolves (2011)

Heidi Happy. Een naam waar ik wel een beetje om moest grinniken. En dan nog uit Zwitserland ook! Jodelahiti!!!

Nou jodelathiti was het wel even toen ik de opener My Love Won't Wait for You hoorde; zoetgevooisd, folkgitaar maar dan wel met een orkestrale omlijsting. Soms ietwat neigend naar pompeus en hey... dan ben ik van de partij. Toch is het niet de bombast waar bijvoorbeeld Rufus Wainwright zich wel eens in verdrinkt. Het blijft subtiel, de klassieke rand zorgt slechts voor een broeierige sfeer.
Niks geen gegrinnik meer en als dan blijkt dat mevrouw Happy gewoon Priska Zemp heet rijzen er alleen maar meer vraagtekens bij mij omtrent de naam. Want er is helemaal niks mis met de muziek.

Blijkt ze ook nog eens twee eerdere albums gemaakt te hebben en is ze razend populair in eigen land en is ze gaan studeren in Amsterdam (audiovisuele communicatie) wat ze als haar tweede 'heimat' beschouwt. Ze nam er het album Back Together uit 2007 ook in op.

Oef. Dat ik deze dame nu pas leer kennen.

Hiding with the Wolves mag dan misschien wat te zoet voor velen zijn, voor mij is het een welkome aanvulling op de lange rij folkzangeresjes. Heidi Happy weet er een mooie touch aan toe te voegen door haar lang gekoesterde wens van het componeren voor een orkest aan dit album toe te voegen. Folk met een klassiek barokke rand.
Natuurlijk hebben we dat al wel vaker gehoord, dus zo origineel is dit nu ook weer niet. Maar als het goed in elkaar zit, mevrouw een mooie stem heeft, dan mag dit album best geprezen worden.
Nergens vervalt ze in de valkuilen die dit soort combinaties toch met zich mee kunnen brengen. Het orkest staat in dienst van het liedje (op Horse Ride at Winter's End heeft het zelfs een snufje Morricone). De fragiele folksong krijgt een warme dikke winterjas waardoor het behaaglijk wordt.

Dat is hoe ik Hiding with the Wolves ervaar. Heel mooi. Meer niet. Hoeft ook niet.