Jim Kirkwood - Tales from the Crooked Tree (2011)

Het moet er vast heel mooi en groen zijn waar Jim Kirkwood woont. Ook nu een prachtige foto van een boomstronk met op de achtergrond de nodige beplanting. Iets wat ik in de nieuwbouwwijk waar ik woon niet kan vinden. Wel zijn er wat oude boerensloten in de wijk, maar of dat nou interessant is in vergelijking met echte natuur wat een bos is, daar kan ik kort en bondig op antwoorden: neen. Ja, en dan de muziek die achter mooie foto schuil gaat. Tijdens het maken van dit album kreeg Jim Kirkwood diep filosofische gedachten. Zo heeft ieder levend wezen een verhaal te vertellen of meerdere. Het is vaak moeilijk te accepteren dat het leven, wat het ook moge zijn, een diepzinnig mysterie is dat smeekt om ontdekt te worden om zo zijn herkomst te vertellen. De boom die symbool staat voor het leven wringt zich in bochten om zo tot de ontdekking te komen wat het mysterie is en doel van het bestaan is. Kortom; stof tot nadenken…

Regelmatig halen we een nat pak als we door de regen naar onze verplichting gaan. De ontwerper van die neerslag heeft daar wellicht niet goed over nagedacht, maar heeft er wel een doel mee gehad. Architects of Rain begint met vreemde lage tonen gevolgd door een klap onweer. Een grijze sfeer stroomt uit de boxen. Er spreekt ook een zekere weemoed uit. De zomer is voorbij en de sleur van alle dag staat opnieuw op het programma. Gaande het stuk muziek wordt de sfeer er niet vrolijker op het is droefheid alom en de bliksem slaat nog een paar keer in die dit alleen maar versterkt. Weer om binnen te zitten en door het raam het desolate weerverschijnsel te aanschouwen. Muzikaal gebeurt er niet gelijk iets wezenlijks, maar zoals ik al eerder schreef het is droefheid die de kamer vult met klanken die me aan vergane glorie doen denken. Seven Times Widdershines opent met wat laag waarna wat geluiden zijn te horen die aan de ruimte doen denken. Daarnaast is ook even een fluit te horen die voor een aardse sfeer zorgt. Desondanks overheerst de kosmische sfeer die zo met de jaren zeventig van de vorige was vervlochten. Tijden van de doorbraak albums van Tangerine Dream en Klaus Schulze herleven als het ware. Spannende niet direct te plaatsen klanken die van lichtjaren veraf schijnen te komen. De dikken zes minuten die het stuk duren vliegen letterlijk voorbij.

The Beautiful Voices (Beyond the Cemetary Wall) begint in een behoorlijke kosmische sfeer en veel bassen waarmee het laag van de speakers worden doorgrond. Lang van die sfeer kan ik niet genieten, omdat het stuk muziek gewoonweg te kort is. The Mist That Came in the Morning klinkt behoorlijk duister en voor mijn gevoel hangt er zeer dichte mist waar haast niet doorheen te kijken valt. Een behoorlijk duister klanktapijt vult mijn kamer en gevoelsmatig ben ik lichtjaren verwijderd van de aarde. Een kosmische sfeer alom.

Diary of a Ghost begint haast klassiek.. Traag aanzwellende tonen of ze van een orkest afkomstig zijn en een klassiek bespeelde fluit. Het roept daarmee filmische sfeer op. Het muziekstuk blijft gedurende lange tijd in de eerder genoemde sfeer hangen waardoor ik het gevoel krijg van een stilte voor de storm en een sciencefictionfilm waar. Ieder moment kan een kwade geest zijn gemene daad verrichten. Maar voor het zover is lijkt het wel of hij in zijn laboratorium bezig is zijn snode plannen te beramen. Zweverige niet te plaatsen klanken vullen mijn woonkamer die me een duister verhaal intrekken. Met een soort gongklank begint Midnight Tryst waarop kosmische muziek pur sang volgt. Een brommende bastoon op langgerekte niet gelijk te plaatsen klanken vullen mijn kamer. Muziek om de ogen bij te sluiten en je langzaam mee te lagen voeren naar vreemde werelden. Warme bassen en klanken die uit de ruimte lijken te komen vullen de ruimte. Muzikaal bezien een knipoog naar de elektronische muziek van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het zou zo tussen de eerste platen van Klaus Schulze en Tangerine Dream kunnen passen, zeg maar de Middeleeuwen van de electronische muziek. Langzaam evoluerende klanken vullen mijn kamer gedurende een dikke zeventien minuten.

Als het dan stil wordt in de kamer bekruipen mij de volgende stellingen. Wat ik heb gehoord is best mooie muziek, maar is dit niet eerder gedaan? Waar is de zoektocht naar het mysterie van het bestaan gebleven gedurende het album? Ik heb weliswaar wat spannende muziek gehoord hier en daar, maar nergens heb ik het gevoel gekregen dat ik bij de kladden werd gegrepen die me op me zoektocht begeleide. Het is wat vrijblijvend en dus niet pakkend genoeg. Jammer, want de eerder genoemde inspiratie bronnen van Jim Kirkwood roepen voor mij toch het gevoel van een ontdekkingstocht op. Het mag dus wel spiritueel zijn, maar daar verwacht ik dan wel wat passie bij. Die heb ik gemist hoe spannend de muziek hier en daar ook klonk. Die paar klappen onweer aan het begin waren niets anders dan een voorbode van brede opklaringen en verder niets aan de hand weer.