Average White Band - AWB (1974)

Pick Up The Pieces is - ondanks dat het kapotgedraaid is - toch nog steeds een lekker nummer, maar een mens blijft zich er vooral over verbazen dat deze plaat is volgespeeld door zes roomblanke Schotse heren. Average 2,5*

Ik geloof inderdaad dat ik nooit meer een betere blanke funkplaat gehoord heb dan deze ´Pick up the Pieces´. Ik draai het nummer nog steeds wel op feestjes.

Opmerkelijk dat deze cd zo laag gequoteerd staat. Alleen al het uitmuntende "Pick up The Pieces" verdient al een 4

Bij de laatste druk van deze cd werden trouwens nog 2 uitstekende bonusnummers toegevoegd, vooral "McEwan's export" is een pareltje.

4.5 * met plezier gegeven aan deze ultieme (?) "feel good"-funk muziek!

Pick Up the Pieces is zeker 4 sterren waard. Maar de rest van het album trekt het gemiddelde toch wat naar beneden. Geen slechte muziek, maar ook niks bijzonders.

Naast de superhit Pick Up The Pieces, vind ik ook Person To Person en Work To Do meer dan de moeite waard. Al met al mijn eerste kennismaking met een album van AWB. Ik had de greatest hits al in mijn bezit. Dat vind ik een prettige plaat. Hetzelfde geldt voor dit album. Deze zweeft voor mij tussen 3,5* en 4*. Op dit moment ga ik voor de hogere score.

Achterop de LP staan ze afgebeeld rond een open haard: 6 witte mannen uit Dundee Schotland in witte kleren van de Average White Band. En wat voor muziek maken ze? Lekkere funk!
Pick Up The Pieces is zelfs een funkklassieker, wat een geweldig nummer blijft dat toch. Maar die hele kant 1 is de moeite meer dan waard. Het begint gewoon lekker met You Got It, wat? Got The Love. Maar het trio Pick Up The Pieces, Person To Person & Work To Do, met een hele fijne gitaarsolo is gewoon top.
Ook kant 2 staat weer vol met lekkere muziek, zoals het relaxte Nothing You Can Do & de mooie ballad Just Wanna Love You Tonight. Het swingende Keepin' It To Myself heeft een Doobie Boys soundje. Ik rond de score toch naar boven af, dat verdient deze AWB wel.

In Nederland ondergewaardeerd funkalbum. Haalt met de hakken over de sloot de OOR jaarlijst 1973 (56).

Op andere lijstjes springt het album er een stuk beter uit. Zestiende (van 20) op de Village Voice jaarlijst en 10e (van 60) op de NME jaarlijst. Beide over 1974 i.p.v. 1973.
En tenslotte nog 59e in 'The top 200 rock 'n' roll albums of all time (1977)' Gekozen door 50 Engelse en Amerikaanse muziekkenners.

Ook ikzelf - en ik ben geen funk liefhebber - hoor muziek die met overgave is gemaakt en die klinkt als een klok.

Met een dergelijke bandnaam laat je de wenkbrauwen fronsen, moeten deze Schotten destijds gedacht hebben.
Als je dan eenmaal weet hebt dat het hoort bij die typische vorm van Britse humor, zetten de heren je vervolgens nog een keer aan tot nadenken.
De eerste tonen van de muziek brengen je gedachten automatisch naar Detroit waar genres als soul, funk en disco door het Motown label handig aaneen gesmeed werden, met grote successen tot gevolg.
Bij Schotland denk je toch niet direct aan aalgladde, met warme synthesizer doortrokken dampende funky songs.
Toch leuk als je op een dergelijke manier op het verkeerde been wordt gezet.
Dan de muziek; die is fijn en fraai. AWB is als de zon die door het wolkendek heen begint te schijnen. Zomers, bij vlagen zwoel en zet aan tot een heerlijke siesta op een lome dag in augustus.
Pick Up the Pieces is wellicht de bekendste song op dit schijfje, maar ik heb een voorkeur voor een track als Work to Do, de muziek doet de titel eer aan. Als iets dergelijks je niet tot activiteit aanzet weet ik het ook niet meer.
Wereldschokkend is het allemaal niet, maar hier in Europa had de band wat mij betreft wel op wat meer (h)erkenning mogen rekenen, het gebodene is onderhoudend genoeg.