Mona da Vinci is één van de vele zg. Cupdisc-releases van TD. Eentje die qua verpakking wel een streepje voor heeft t.o.v. andere Cupdisc-albums, aangezien Mona da Vinci fatsoenlijk is uitgebracht in een jewel-case en niet in een kwetsbaar kartonnen hoesje.
"Calumet" is standaard TD-materiaal. Het klinkt lekker, maar biedt verder geen verrassingen.
"Morpheus' Light" is een heel ander verhaal. Het is een typische Edgar Froese-compositie die zo op één van zijn solo-albums had kunnen staan. Niet zozeer muzikaal, maar vooral qua sfeer doet het nummer me enigszins denken aan "Walkabout" van het Pinnacles-album. Het heeft diezelfde vreedzame 'feel' over zich. Verder is het gewoon een prachtig nummer die ondanks zijn ruim 10 minuten, gevoelsmatig toch nog te kort duurt, vanwege het sterke ontwikkelde en complexe karakter wat het nummer kenmerkt. Zeker de topper van het album!!
Zlatko Perica doet mee op zijn gitaar tijdens "Phantoms and Oracles", wat deze bewerking van "Midas Touch" net even dat beetje extra met zich meebrengt.
Het titelnummer klinkt wel OK, maar lijkt niet helemaal van de grond te willen komen. Het heeft in het begin een onderhuids spannende opbouw, maar blijft vervolgens nogal hangen in middelmatige gezapigheid. Jammer, want het had zoveel meer kunnen zijn.
"In the Storm of Serenity" is gelukkig weer wat beter, maar neigt ook op den duur wat voort te kabbelen, zonder dat het daarbij naar de kern leidt. Melodieus is het niet slecht, maar echt blijven hangen doet dit nummer niet.
Gelukkig is "Hunting for Illusions" een prima afsluiter. Een grimmige, sterke en vlotte afsluiter die direct uit de startblokken schiet en opzwepend blijft tot de laatste seconde.
Waarmee in z'n geheel er toch weer sprake is van een redelijk geslaagde cupdisc-aflevering van TD. Nergens steekt ie muzikaal boven de massa van de wagonlading aan TD-releases uit, maar steekt gelukkig nog wel net boven het gemiddelde uit vanwege het briljante "Morpheus' Light".