menu

Jim Kirkwood - Relics from a Future Age (2011)

Alternatieve titel: The Dark Embrace Vol. 2

mijn stem
4,00 (1)
1 stem

Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Dark Age

  1. The Wind That Burns Cold (16:48)
  2. A Steampunk Reality (15:37)
  3. Relics from a Future Age (24:24)
  4. The Demolition of a Name (10:38)
totale tijdsduur: 1:07:27
zoeken in:
avatar van CorvisChristi
4,0
CorvisChristi (crew)
Met koude windvlagen die zich als het ware aan je ziel weten vast te kleven, begint "The Wind That Burns Cold", de eerste track van het tweede hoofdstuk van The Dark Embrace die op zichzelf weer een bewerking is van het Lucifaere-album Embracing the Dark.
Ontevreden als Jim Kirkwood was over Embracing the Dark, besloot hij het complete album opnieuw onder de loep te nemen, wat uiteindelijk resulteerde in een omvangrijker project dan ooit voor mogelijk werd gezien: 1 album uitsmeren over waarschijnlijk (dat is op het moment van berichtplaatsing nog niet helemaal duidelijk), 4 albums!!
Hoe dan ook, Relics from a Future Age is betrouwbaar terrein v.w.b. Jim Kirkwood's muziek.

"The Wind That Burns Cold" heeft zo'n aangrijpend en kil begin met duistere en dreigende windvlagen die alleen maar naderend onheil aankondigen.
Als een stampende beat zich mengt met een sequencer, begint een mooie, maar ergens ook onbetrouwbare viool-melodie de kop op te steken. Later komen daar zowaar de geluiden van dolfijnen om de hoek kijken, maar naarmate het nummer vordert, lijken deze zelfde geluiden demonischer te gaan klinken, alsof de dolfijnen bezeten lijken te zijn.
Het nummer zou een reis kunnen zijn door de innerlijke psychoses van de ziel en laat Jim van een herkenbare, maar tegelijkertijd ook wat andere kant zien, aangezien het nummer behoudend blijft en nergens echt op een geweldadige manier tot volle wasdom komt. Wat in dit geval het nummer alleen maar ten goede komt.

"A Steampunk Reality" ligt qua sfeer in het verlengde van nr. 1. Het opent met onaardse en onwerkelijke, zware klanken. Als een windvlaag in proportie steeds meer toeneemt en harder en scherper wordt, begint een hypnotiserende en monotone sequencer aan zijn reis door een vreemd en dreigend muzikaal landschap van aaneengevlochte klanken en melodielijnen. Verderop komt een stuwend ritme de boel versterken en lijken meer sub-thema's en aanverwante muzikale structuren in elkaar te versmelten tot één geheel.

Het titelnummer is in ieder geval het paradepaardje, zowel in speelduur als intensiteit. Het begint met de aankondiging van het begin van Armageddon: loodzware aanslagen alsof een orkest wil duidelijk maken dat The Four Horsemen gearriveerd zijn om hun plicht te doen. Engelen die wanhopig hun liederen nog ten gehore willen brengen maar weten dat er geen redding meer mogelijk is, proberen boven het muzikale tumult uit te komen. Helaas is er geen ontkomen meer aan en een rappe sequencer doet zijn intrede en spreidt het pad der verwoesting uit als een rode loper van bloed. Vanaf dan is het een wilde en afgrijselijke rit langs platgebrande dorpen en steden, kale en dorre niemandslanden van eenzaamheid en verdorvenheid. Zodra de allesvernietigende plicht gedaan is, is daar weer het zware orkest te horen, om de overwinning te vieren. Als in een vlaag van euforie gaan de plunderingen en verwoestingen gewoon verder als de sequencer ook verder gaat. Zodra het onherroepelijke einde in zicht is, wordt er nog één keer flink gas gegeven als de laatste sequencer (eentje van het kaliber van Tangerine Dream's Rubycon, maar dan 'on speed') uit de startblokken schiet. Het einde van alles is onontkoombaar.

Het album eindigt met "The Demolition of a Name" en sluit het album op een passende manier af. Deze laatste compositie is weer van meer meeslepende aard en wil als het ware de overblijfselen van een verdoemde wereld ten toon spreiden, op een mistroostige en aangenaam groezelige manier.

Het is een toepasselijk einde voor een album die middels de titel mijn denkbeelden omtrent de muziek van dit wederom weer erg fijne Kirkwood-album, aardig eer aan doet. Vanwege de karaktervolle composities weet deze Relics... ook net even wat meer te overtuigen dan het vorige deel van dit project, Asylum of Trees. Die leek wat meer uit knip- en plakwerk te bestaan, getuige de diverse stukken die aan elkaar geplakt tot één nummer van ruim een uur, net even wat minder sterk over kwam.

Een dikke 4 punten voor Relics from a Future Age.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:08 uur

geplaatst: vandaag om 14:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.